آناتومی عضلات لگن خاصره

post_image

عضلات لگن خاصره را به دو گروه قدامی و خلفی تقسیم می کنیم.

عضلات گروه قدامی

سوئز بزرگ ، سوئز کوچک و عضله خاصره ای.عضلات مذکور روی برجستگی کوچک استخوان ران چسبندگی دارند.عضلات خلفی اغلب روی برجستگی بزرگ استخوان ران متصل می شوند و عبارتند از : سرینی بزرگ ، سرینی میانی ، سرینی کوچک ، کشندۀ پهن نیام.

عضله سوئز بزرگ

عضله ای است که در بخش جانبی ستون فقرات قرار دارد. محل چسبندگی این عضله در انتهای فوقانی بسیار وسیع تر از انتهای تحتانی است.عضله از روی زوائد عرضی پنج مهره کمر و جسم مهره ای مهره دوازدهم پشتی و پنج مهره کمری و همچنین دیسک های بین مهره ای مربوطه شروع شده ؛ تاره به طرف پایین و قدری خارج کشیده شده و به برجستگی کوچک استخوان ران متصل می شوند.

عضله سوئز کوچک

این عضله در جلوی عضله عضله سوئز بزرگ واقع شده است و از روی جسم مهره ای مهره های دوازدهم پشتی و پنجم کمر و دیسک بین این دو مهره شروع شده ، به وسیله یک تاندون پهن روی حاشیه قدامی شاخ فوقانی عانه و برجستگی خاصره ای – شانه ای در استخوان بی نام متصل می شود.

عضله خاصره ای

این عضله از دو سوم فوقانی حفره خاصره ای و لبه داخلی تاج خاصره و قاعده خاجی ( سطح داخلی لگن را در نظر بگیرید) شروع شده و به برجستگی کوچک استخوان ران متصل می شود.

عضله سرینی بزرگ

عضله سرینی بزرگ ؛ عضله ای است حجیم که در قسمت خلفی – میانی بدن( قسمت خلفی لگن خاصره) وجود دارد.این عضله سطحی ترین عضله این ناحیه می باشد.عضله سرینی بزرگ از لبه خارجی قسمت خلفی تاج خاصره ،سطح خلفی قسمت تحتانی خاجی و لبه خارجی سطح خلفی دنبالچه شروع شده و به برجستگی سرینی در قسمت خلفی – فوقانی استخوان ران چسبندگی پیدا می کند.(عضله سرینی بزرگ و توده بافت چربی روی آن ، کفل را به وجود می آورند.)

عضله سرینی میانی

این عضله لگن خاصره در قسمت خلفی به وسیله عضله سرینی بزرگ پوشیده شده است.عضله سرینی میانی از روی سطح سرینی ( سطح خارجی ) استخوان بی نام شروع می شود و تارها بعد از سیر به طرف پایین به طرف یکدیگر نیز کشیده شده و کشل یک بادبزن را به عضله می دهند.عضله در انتهای تحتانی به سطح جانبی برجستگی بزرگ استخوان ران چسبندگی پیدا می کند.

عضله سرینی کوچک

عضله سرینی کوچک به وسیله عضله سرینی میانی پوشیده می شود.عضله سرینی کوچک در بین عضلات سرینی، کوچکترین عضله لگن خاصره است.

عضله پهن کشندۀ نیام

این عضله از روی قسمت قدامی تاج خاصره و سطح خارجی خاصره قدامی فوقانی به نوار خاصره ای – درشت نی ای نیام رانی اتصال پیدا کرده و بدین طریق به کندیل خارجی درشت نی متصل می شود.

عضلات دیگر این ناحیه

به غیر از عضلات لگن فوق، عضلاتی نیز در بخش خلفی مفصل ران قرار دارند.این عضلات حجم کمی دارند و عبارتند از : گلابی شکل، سدادی درونی ، سدادی برونی ، توامی زبرین، توامی زیرین ، مربع رانی.به علت اینکه این ۶ عضله در چرخش خارجی مفصل ران شرکت دارند، گاه به مجموعه آن ها چرخش دهنده های خارجی ران نیز می گویند.

ورزش عضلات پشت ران

post_image

عضلات پشت ران (همسترینگ)

عضلاتی که در پشت ران قرار دارند در اصطلاح همسترینگ خوانده می‌شوند و تعداد آن ها ۳ تا است که به خم شدن زانو کمک می‌کند. قوی بودن این عضلات برای افرادی که به ورزش‌های استقامتی همچون دوومیدانی می‌پردازند مهم است. گاهی اوقات این عضلات به دنبال ورزش‌‌هایی مانند دوومیدانی یا پرش دچار کشیدگی می‌شوند و به همین دلیل هنگام راه رفتن و خم و راست کردن زانو در این ناحیه دردناک می‌شود. برای پیشگیری از بروز چنین مشکلی باید قبل از فعالیت با استفاده از این حرکات عضلات پشت ران خود را گرم کنید. به علاوه انجام مداوم این حرکات باعث تقویت عضلات همسترینگ شما می‌شود.

ورزش اول

حرکت اول: پاشنه پای خود را روی یک چهار پایه قرار دهید، طوری که زانوی شما خم نشود. حال آنقدر به جلو خم شوید تا در پشت ران احساس کشیدگی کنید. دقت کنید که هنگام خم شدن از کمر خم شوید و شانه‌های خود را خم نکنید. برای ۳۰ ـ ۱۵ ثانیه در همین وضعیت بمانید و سپس به حالت اول برگردید. این حرکت را ۳ مرتبه تکرار کنید.
حرکت دوم: کنار چارچوب در به پشت روی زمین دراز بکشید و پاهای خود را دراز کنید. یکی از پاهای خود را بلند کرده و روی دیوار نزدیک چارچوب قرار دهید. پای دیگر شما باید در جای خود ثابت بماند. در این حالت شما در پشت ران پایی که بلند کرده‌اید احساس کشش خواهید کرد. این حرکت ورزشی عضلات پشت ران را ۳ مرتبه برای هر پا تکرار کنید.
حرکت سوم: رو به دیوار بایستید و دستان خود را همسطح با چشمانتان روی دیوار بگذارید. یک پای خود را عقب‌تر از پای دیگر قرار دهید طوری که پاشنه پا روی زمین باشد. حال به آرامی پای عقبی خود را به سمت داخل بچرخانید و بدن خود را به سمت دیوار خم کنید تا وقتی که در پشت ران احساس کشش کنید. این وضعیت را برای۳۰ ـ ۱۵ ثانیه حفظ کنید. این حرکت را ۳ مرتبه برای هر پا تکرار کنید.

ورزش دوم

حرکت اول: روی شکم بخوابید، ‌طوری که پاهایتان به طور مستقیم در پشت شما قرار گیرند. حالا پای خود را تا کنید به گونه‌‌‌ای که پاشنه به باسن نزدیک شود. ۵ ثانیه این وضعیت را حفظ کنید و بعد پای خود را به سمت زمین برگردانید. این حرکت ورزشی عضلات پشت ران را ۳ بار در روز و هر بار ۱۰ مرتبه تکرار کرده و حتی می‌توانید با بستن وزنه به مچ پا نیز آن را انجام دهید.
حرکت دوم: مانند شروع حرکت قبل روی شکم دراز بکشید. ماهیچه‌های باسن و پشت ران را منقبض کرده و پایتان را به اندازه ۲۰ سانتی‌متر از زمین بلند کنید. دقت کنید که زانویتان خم نشود. ۵ ثانیه در این حالت باقی بمانید و سپس به وضعیت اولیه برگردید. این حرکت را برای هر پا ۱۰ بار و ۳ مرتبه در روز تکرار کنید.
حرکت سوم: در جای خود بایستید. سپس با پای راست یک گام به جلو بردارید. پای چپ خود را به سطح زمین نزدیک کرده و در همین حال پای راست خود را خم کنید. این حرکت ورزشی عضلات پشت ران را نیز برای هر پا ۱۰ بار و ۳ مرتبه در روز تکرار کنید.

ورزش سوم

حرکت اول: یک صندلی را مقابل در قرار داده و روی آن بنشینید (فاصله شما تا در باید حدود یک متر باشد)‌. یک سر کش ورزشی را دور مچ پای خود بیندازید و سر دیگر آن را به دستگیره در ببندید، طوری که پای شما در وضعیت افقی موازی با زمین قرار گیرد. حال پای خود را به آرامی از زانو خم کرده تا کف پایتان به زمین برسد. سپس به آرامی پایتان را به وضعیت اول برگردانید. این حرکت ورزشی عضلات پشت ران را برای هر پا ۱۰ بار و ۳ مرتبه در روز تکرار کنید.
حرکت دوم: به پشت روی زمین دراز بکشید و پاشنه هر دو پای خود را روی صندلی قرار دهید. حال به آرامی لگن خود را از زمین بلند کنید. ۲ ثانیه این حالت را حفظ کنید و به آهستگی به حالت اول برگردید. این حرکت را ۱۵ بار و ۳ مرتبه در روز تکرار کنید.

برای مطالعه بیشتر ورزش های عضلات عضلات پشت ران(همسترینگ) کلیک کنید

فیبرومیالژیا (درد مزمن عضلات)

post_image

فیبرومیالژیا اختلالی است که با درد گسترده اسکلتی عضلانی، خستگی، اختلال خواب و مشکلات مربوط به خلق و خوی همراه است. نشانه‌ها غالبا بعد از یک آسیب بدنی، جراحی، عفونت و یا استرس روانی شروع می‌شوند. در برخی مواقع این بیماری بدون هیچ گونه علامتی شروع می‌شود.زنان نسبت به مردان، بیشتر دچار فیبرومیالژیا می‌شوند. زنان در محدوده سنی ۲۰ تا ۵۰ سال بیشترین افراد مبتلا می‌باشند.

بر طبق یک نظریه، افراد دچار فیبرومیالژیا، دارای آستانه درد پایینی هستند. این کاهش آستانه درد، به دلیل افزایش حساسیت مغز نسبت به علامت‌های درد می‌باشد. محققان بر اساس این نظریه، بر این باورند که تحریک عصبی باعث تغییراتی در مغز افراد مبتلا به فیبرومیالژیا می‌شود. این تغییرات شامل افزایش غیر طبیعی در مقدار مواد شیمیایی در مغز می‌باشد. به علاوه، گیرنده‌های درد در مغز، درد را به یاد می‌آورند و بسیار حساس می‌شوند و این خود دلیلی برای نشان دادن بیش از حد درد می‌باشد.

فیبرومیالژیا باعث یک بیماری دیگر نمی‌شود. اما به خاطر وجود درد و نخوابیدن، بر عملکرد شما در خانه و در محل کار اثر می‌گذارد.

معیارهای تشخیص فیبرومیالژیا :

۱- درد منتشره که حداقل برای مدت سه ماه ادامه دارد. درد باید در این مناطق باشد: آرنج، باسن، سینه، زانو، پشت کمر، گردن، قفسه سینه، شانه و ران‌ها (تصویر بالا محل‌های درد را نشان می‌دهد).

۲- عدم وجود بیماری دیگری در بدن که درد را ایجاد کند.

علائم فیبرومیالژیا:

۱- درد مزمن عضلانی: این درد در تمام بدن انتشار می‌یابد. به طور کلی، درد در مفاصل، عضلات و تاندون ها و دیگر بافت‌های نرم به وجود می‌آید.مناطق بروز درد در فیبرومیالژیا عبارتند از: پشت سر، بین تیغه شانه، بالای سینه، بالای شانه، جلوی گردن، قسمت بیرونی آرنج، قسمت بالای لگن، طرفین لگن و قسمت داخلی زانو بیماران با درد بدن از خواب بیدار می‌شوند. برخی از بیماران در شب درد بیشتری را احساس می‌کنند. درد معمولا با فعالیت، هوای سرد و مرطوب، عصبانیت و استرس بدتر می‌شود.

۲- خستگی : غالبا افراد دارای فیبرومیالژیا، خسته هستند، حتی اگر یک خواب طولانی هم کرده باشند. بسیاری از بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا دارای سایر اختلالات خواب مانند: سندرم پاهای بیقرار و آپنه خواب می‌باشند.

۳- افسردگی

۴- کم کاری تیروئید

۵- بیماری لایم (نوعی بیماری آرتریت که به وسیله باکتری ایجاد می‌شود)

۶- سندروم روده تحریک پذیر

۷- مشکلات تمرکز و حافظه

۸- بی حسی و سوزن سوزن شدن دست‌ها و پاها

۹- لرزش و تپش قلب

۱۰- کاهش توانایی ورزش کردن

۱۱- سردرد تنشی یا میگرنی

علل فیبرومیالژیا:

  • ژنتیک
  • عفونت (مانند ویروس)
  • پاسخ‌های غیر طبیعی درد
  • ضربه فیزیکی و یا روحی.

عوامل خطر فیبرومیالژیا:

– جنسیت: در زنان بیشتر دیده شده است.

– تاریخچه فامیلی: اگر یکی از اقوام شما این بیماری را داشته باشد، شما نیز ممکن است این بیماری را بگیرید.

– روماتوئید: اگر شما بیماری آرتریت روماتوئید  و یا لوپوس داشته باشید، ممکن است به فیبرومیالژیا نیز دچار شوید.

تشخیص فیبرومیالژیا:

همانطور که گفته شد، هیچ آزمایشی برای تشخیص این بیماری وجود ندارد. اما پزشک با دیدن آزمایش خون، می‌تواند بفهمد که علائم بیماری شما از چه منشاء گرفته است.

آزمایش خون باید شامل موارد زیر باشد:

شمارش سلول‌های خونی

سرعت رسوب اریتروسیت

آزمایش عملکرد تیروئید

درمان فیبرومیالژیا:

* داروها موجب کاهش درد و بهبود خواب می‌شوند. داروهای مورد استفاده عبارتند از: استامینوفن، ایبوپروفن، داروهای ضد افسردگی و داروهای ضد تشنج.

* کم کردن استرس با تنفس عمیق و حفظ آرامش

* به اندازه کافی خوابیدن: با چرت نزدن در طی روز و در یک ساعت معین بیدار شدن و هر شب در یک ساعت معین به خواب رفتن، این مشکل اصلاح می‌شود.

* به طور مرتب ورزش کردن: ورزش کردن، باعث کاهش علائم بیماری می‌شود. ورزش‌های کششی، درست نشستن و پیاده روی، شنا ، دوچرخه سواری و ورزش‌های آبی مفید می‌باشد.

* به اندازه فعالیت داشتن: نه آن اندازه که خود را خسته کنید و نه آنقدر کم، که حوصله‌ی تان سر رود.

* خوب و متنوع خوردن

* کمتر کافئین نوشیدن

* طب سوزنی : باعث تغییرات در جریان خون و مقدار انتقال دهنده‌های عصبی در مغز و نخاع می‌شود.

* ماساژ: باعث کاهش ضربان قلب، شل کردن عضلات، بهبودی دامنه حرکت مفاصل و افزایش تولید قاتلین طبیعی درد در بدن می شود و استرس و عصبانیت را از بین می‌برد.

* یوگا و تای چی: در کنترل علائم فیبرومیالژیا کمک می‌کنند.

مواد غذایی و ویتامین‌های مفید در فیبرومیالژیا:

این ها را باید تحت نظر پزشک مصرف کنید:

GABA (انتقال دهنده عصبی): برای بهتر خوابیدن

اسید مالیک (در سیب وجود دارد): خستگی و درد عضلانی را از بین می‌برد

منیزیوم: برای تولید انرژی و از بین برنده خستگی

ویتامین D: برای تقویت عضلات و کاهش درد عضلات

ویتامین B3: برای بهبود گردش خون و کاهش درد

ویتامین B12: خستگی را از بین می‌برد

کوآنزیم Q10: بهبود عملکرد سیستم ایمنی و رساندن اکسیژن به بافت‌ها و کاهش درد

گرد فلفل قرمز: برای بهبود جریان خون و کاهش درد

____________________________

درد عضلات

توانبخشی دردهای عضلانی

دردهای عضلانی و نقاط ماشه ای

درد عضلات

 post_image

بعضی اوقات شما بعد از ورزش، احساس درد عضلانی می کنید. اگر شما چند روز پشت سر هم مسافتی را با سرعت یکنواخت و آهسته ای بدوید، هرگز سریع تر نخواهید دوید یا قوی تر نخواهید شد.اگر هنگام برداشتن وزنه از زمین، احساس سوزش عضلانی کنید، آن را به زمین می گذارید، در نتیجه روز بعد احساس درد نخواهید کرد ولی قوی تر هم نخواهید شد.هر نوع پیشرفتی در قوی کردن ماهیچه ها توسط فشار آوردن به آنها و جبران مجدد آن حاصل می شود.

روزی که شما به بیرون از خانه می روید و به شدت ورزش می کنید، باعث می شوید ماهیچه هایتان در طی ورزش احساس سوزش کنند. این سوزش نشان می دهد، عضلات شما در حال تخریب شدن هستند. روز بعد، احساس درد عضلانی می کنید، چرا که ماهیچه ها تخریب شده اند و نیاز به بهبود مجدد دارند. دانشمندان این فرآیند راDOMS یعنی “درد عضلانی تاخیر یافته” می نامند.

حداقل ۸ ساعت وقت لازم است تا این درد را احساس کنید. بعد از اتمام ورزش احساس می کنید قوی شده اید، ولی روز بعد، صبح که از خواب بلند می شوید، عضلاتی که ورزش کرده بودند، احساس درد می کنند.قبلاً گفته می شد افزایش مقدار اسید لاکتیک در ماهیچه باعث این درد می شود، ولی هم اکنون معلوم شده است، اینگونه نیست. بلکه تخریب فیبرهای ( تارهای) عضلانی باعث ایجاد این درد می شوند.

نمونه برداری آزمایشگاهی از ماهیچه در روز بعد از ورزش شدید، نشان داد خونریزی و قطع اتصال فیلامان های ماهیچه در اثر سائیده شدن آنها بر روی هم در طی انقباض عضلانی، باعث ایجاد این درد می شود.دانشمندان با اندازه گیری مقدار آنزیم ماهیچه ای بنامCPK ( کراتین فسفوکیناز) در خون، میزان تخریب عضلانی را تخمین می زنند.

CPKدر حالت عادی در ماهیچه وجود دارد ولی هنگام تخریب عضلات وارد جریان خون می شود. ورزشکارانی که بیشترین افزایشCPK خون را بعد از ورزش دارا باشند، بیشتر احساس درد عضلانی خواهند داشت. بر این اساس، محققین نشان داده اند افرادی که علی رغم احساس درد در هنگام ورزش، به عمل خود ادامه می دهند، در روز بعد بیشتر از سایر افراد احساس درد خواهند داشت.
بسیاری از افراد فکر می کنند اگر بعد از ورزش سخت و شدید، سرعت و شدت آن را کاهش داده و خنک شوند، این درد را نخواهند داشت. ولی اینطور نیست. خنک شدن باعث برداشت سریع اسیدلاکتیک از عضلات می شود، ولی همانگونه که گفته شد مقدار اسید لاکتیک نقشی در ایجاد  درد عضلات ندارد.

همچنین کشیدن عضلات بعد از ورزش و انبساط آنها، درجلوگیری از این درد نقشی ندارد زیرا درد عضلات در اثر انقباض فیبرهای عضلانی نیست، ولی اگر اینطور بود انبساط عضلات در کاهش درد نقش خواهد داشت.درد عضلانی بعد از ورزش شدید بایستی به صورت یک راهنما برای انجام تمرینات ورزشی در نظر گرفهت شود.

اگر هنگام ورزش شدید در یک روز در ماهیچه هایتان احساس سوزش کردید، دیگر ورزش را ادامه ندهید تا آنها کاملاً آسیب نبینند و مجدداً بعد از مدتی با سرعت و شدت کمتری آن را شروع کنید تا احساس سوزش کنید. این عمل را به همین ترتیب انجام دهید تا احساس کنید عضلاتتان سفت شده اند، سپس ورزش را برای آن روز تمام کنید.روز بعد بسته به اینکه عضلات شما چقدر درد می کنند، می توانید با سرعت آهسته، ورزش را ادامه دهید تا اینکه اصلاً ورزش نکنید.ولی هرگز روز بعد آنقدر ورزش نکنید تا دوباره احساس سوزش عضلانی کنید، بلکه بایستی چند روزی به آرامی ادامه دهید تا این احساس درد در شما کاملاً از بین برود.بیشتر ورزشکاران یک روز ورزش شدید می کنند و بعد از آن تا هفت روز به آهستگی و خیلی ملایم به ورزش خود ادامه می دهند و مجدداً بعد از هفت روز، یک روز به سختی ورزش می کنند.

برای درمان درد عضلات به بهترین متخصصین کلینیک طب فیزیکی و فیزیوتراپی امید مراجعه کنید.

___________________

مطالب مرتبط:

علل و درمان گرفتگی عضلات

گرفتگی عضلات پا به هنگام پیاده روی

علل و دلایل گرفتگی عضلات

علل و درمان گرفتگی عضلات

 

 

علل گرفتگی عضلات

* کشیدگی عضله در اثر حرکات ناگهانی بدن

 * انجام تمرین شدید یا بیش از حد ورزشی. اغلب بعد از دوی ماراتن، ورزشکاران در اثر از دست دادن املاح بدن، دچار گرفتگی دردناک عضلات می شوند.

 * آسیب عضلات در اثر نوع تروما و حادثه. دریافت پیغام های نادرست از مغز توسط ماهیچه های آسیب دیده باعث اسپاسم می شود.

 * بیماری هایی مثل فلج مغزی، ام اس (MS) و سیروز کبدی

 * آسیب اعصاب یا نخاع

اسپاسم عضلات به دو نوع کلی و جزئی تقسیم می شود

اسپاسم کلی، تمام عضلات را در برمی گیرد و شایع ترین علت آن کاهش آب بدن است که با نوشیدن آب و مایعات زیاد برطرف می شود.

 اسپاسم جزیی، قسمتی از بدن مثل کمر یا گردن را درگیر می کند و فروان ترین علت آن، انجام حرکت ناگهانی در این قسمت ها است.

 بیشترین نقاطی که دچار اسپاسم می شوند.

 کمر و گردن بیشتر از سایر نقاط بدن دچار گرفتگی عضلات می شوند.

 اسپاسم کمر به علت حرکت ناگهانی عضلات کمر، انجام ورزش های سنگین و بد نشستن و ایستادن به مدت طولانی اتفاق می افتد. وجود برخی بیماری‌ها، کاهش املاح بدن، بارداری و عادت ماهانه در زنان از علل دیگر اسپاسم عضلات کمر هستند.

 مهمترین اقدام برای بهبود گرفتگی عضلات کمر، استراحت و انجام تمرینات کششی پس از بهبودی نسبی است.

درمان  گرفتگی عضلات

استفاده از داروهای ضد التهاب و در برخی از موارد برخی پمادها همانند پمادهای نعناع‌دار می تواند نقش بسزایی در کاهش درد ناشی از گرفتگی عضلات داشته باشد.

 مالیدن پماد روی موضع سبب گرم شدن و انبساط عضلات و افزایش جریان خون می شود و اسپاسم را بهبود می بخشد.

 استفاده از سرما و گرمای متناوب می تواند کمک زیادی به بهبود گرفتگی عضلات کند.

 سرما موجب انقباض عضلات و گرما موجب گشادی بیش از حد عروق می شود، جریان خون را افزایش می دهد و گرفتگی عضلات را بهبود می بخشد. بنابراین استفاده از کیسه یخ و کیسه آب گرم می تواند در این زمینه نقش موثری داشته باشد.

 ماساژ دادن نیز در صورتی که درست و اصولی انجام گیرد سبب افزایش فشار خون و انبساط عضلات می شود و در کاهش درد و بهبودی بسیار موثر است.

 استراحت، ماساژ، کشش عضلات و تمرینات کششی می تواند درمان های مناسبی برای گرفتگی عضلات ساق پا باشند.

 

 

گرفتگی عضلات پا به هنگام پیاده روی

گرفتگی عضلات، انقباض ناخواسته ماهیچه یا عضله است که معمولا دردناک می باشد و انواع مختلفی دارد.

اگر بعد از ۵ دقیقه پیاده روی یا بیشتر، عضلات ساق پای شما دچار گرفتگی و درد شد، ولی سایر اوقات اینگونه نبود، نشان می دهد شما دچار لنگی پا بصورت متناوب هستید که در اثر نرسیدن خون کافی به پاها اتفاق می افتد.

هنگام پیاده روی، اگر سرخرگ هایی که خون را به سمت پاها می برند، دچار گرفتگی شوند، دیگر نمی توانند مقدار زیادی خون را به سمت پاها عبور دهند و در نتیجه عضلات ساق پای شما دچار آسیب و درد می شود.

هنگام پیاده روی، عضلات پاهای شما نیاز به مقدار زیادی خون دارند. بنابراین اگر سرخرگ هایی که خون را به سمت پاهای شما می برند، دچار گرفتگی شوند، دیگر نمی توانند مقدار زیادی خون را به سمت پاها عبور دهند و در نتیجه عضلات ساق پای شما دچار آسیب و درد می شود.

برای بهبود گرفتگی عضلات پا، آنقدر پیاده روی کنید تا عضلات پای شما درد بگیرد، سپس استراحت کنید و بعد از برطرف شدن درد، مجددا”  پیاده روی را شروع کنید. همچنین بایستی مصرف چربی را کاهش دهید.

اگر ۶ هفته بطور منظم و با برنامه ورزش کنید، می توانید بدون احساس هیچ دردی، سه برابر حالت عادی پیاده روی کنید. ولی افرادی که علی رغم این ۶ هفته ورزش منظم، باز هم دچار گرفتگی و دردساق پا می شوند، حتما” دچار گرفتگی سرخرگ ها در سایر قسمت های بدن خود هستند، بنابراین قبل از شروع برنامه ورزشی نزد پزشک بروید تا از سلامتی خود مطمئن شوید.

برای بهبود این حالت، آنقدر پیاده روی کنید تا عضلات پای شما درد بگیرد، سپس استراحت کنید و بعد از برطرف شدن درد، مجددا” پیاده روی را شروع کنید. همچنین بایستی مصرف چربی را کاهش دهید. حتی ممکن است برای کاهش کلسترول ( چربی ) خون نیاز به مصرف دارو داشته باشید.

آسیب های عضلات پشت ساق پا شایع است و می توانند هر فردی از جمله نوجوانان، ورزشکاران و سالمندان را مبتلا کنند. این آسیب ها اغلب افرادی را گرفتار می کنند که قبل از ورزش و فعالیت شدید بدنی، بدن خود را گرم و آماده نمی کنند.

جراحان ارتوپدی معتقدند بهترین راه برای محافظت از عضلات بدن این است که قبل و بعد از ورزش، بتدریج و با ملایمت عضلات را تحت کشش قرار دهیم. تحت کشش قراردادن عضلات ساق پا و پا ، علاوه بر کمک در پیشگیری از صدمات آنها، خطر آسیب های کمر را نیز کاهش می دهد. برای انجام این کار بر روی زمین بنشینید و یک ساق پایتان را به حالت کشیده قرار دهید کف پای دیگرتان را بر روی سطح داخلی ساق پای کشیده قرار دهید اندکی به جلو خم شوید و در حالی که پنجه پای کشیده تان را به آرامی  به طرف بالا نگه داشته اید آن را با انگشتان دست لمس کنید.

علل و دلایل گرفتگی عضلات

گرفتگی عضلانی زمانی روی می‌دهد که عضله دچار اسپاسم شده و در آن حالت باقی بماند. این حالت توسط هر عاملی که در انقباض یا ارتجاع عضله دخالت دارد رخ می‌دهد. مغز از طریق اعصاب، پیام هایی به عضلات می‌فرستد، وقتی سیگنال‌ها از اعصاب به عضلات می‌رسند یک سری فرایند مرتبط به حرکت مواد معدنی در داخل و خارج عضله، منجر به انقباض عضله می‌شود.

دلایل گرفتگی عضلات

استفاده بیش از حد از عضلات، کم‌آبی بدن، فشار عضلانی یا قرارگیری در وضعیتی خاص برای مدتی طولانی هر کدام می‌توانند سبب گرفتگی عضلات شوند. به همین دلیل ورزشکارانی که پس از ورزش و بخصوص در آب و هوای گرم خسته شده و دچار کم‌آبی بدن می‌شوند، معمولا چنین شرایطی را تجربه خواهند کرد.

یکی دیگر از انواع شایع گرفتگی عضلات نیز حالتی است که در طول شب رخ داده و بیشتر عضلات ساق پا و انگشتان را درگیر می‌کند.

البته در بیشتر شرایط علت اصلی گرفتگی عضله مشخص نیست. گرفتگی عضلات اغلب مشکل خاصی نداشته و خطری ایجاد نمی‌کند اما در برخی موارد نیز بیماری‌ها و شرایط خاصی می‌توانند سبب ایجاد این حالت باشند.گرفتگی عضلانی گاهی بخشی از بیماری‌های تیروئید، کلیه، اعصاب، اختلالات هورمونی، دیابت و کم‌خونی نیز می‌تواند باشد.

علل گرفتگی عضلات

* کشیدگی عضله در اثر حرکات ناگهانی بدن

* انجام تمرین شدید یا بیش از حد ورزشی. اغلب بعد از دوی ماراتن، ورزشکاران در اثر از دست دادن املاح بدن، دچار گرفتگی دردناک عضلات می شوند.

* آسیب عضلات در اثر نوع تروما و حادثه. دریافت پیغام های نادرست از مغز توسط ماهیچه های آسیب دیده باعث اسپاسم می شود.

* کم آبی بدن

اسپاسم به انقباض غیر ارادی دردناک یک یا گروهی از عضله گفته می شود

* بیماری هایی مثل فلج مغزی، ام اس (MS) و سیروز کبدی

* آسیب اعصاب یا نخاع

* سوءتغذیه و کمبود املاح در بدن. از دست دادن کلسیم و منیزیم منجر به اسپاسم ماهیچه ای می شود. اگر گرفتگی متناوب باشد، فرد باید مکمل این املاح را تحت نظر پزشک مصرف کند.

* تهوع و استفراغ بیش از حد هم می تواند باعث اسپاسم ماهیچه ای شود.

* قرار گرفتن در معرض موادشیمیایی خاص مثل آفت کش ها و حشره کش ها و مسمومیت با سرب ممکن است سبب اسپاسم ماهیچه ای شود.

* آلودگی با سمومی مانند استریکنین می تواند عامل ایجاد اسپاسم عضله باشد.

* یکی از علل مهم بروز اسپاسم، کاهش اکسیژن است. در صورتی که اکسیژن محیطی که فرد در آن قرار گرفته کم باشد، ممکن است فرد دچار اسپاسم شود که در این حالت قرار گرفتن در یک محیط پراز اکسیژن و تنفس عمیق می تواند موثر باشد.

توانبخشی دردهای عضلانی

بسیاری از افرادی که درد عضلانی دارند به ورزش کردن میلی ندارند. زیرا موجب ایجاد درد بیشتر می‌شود. احتمالاً پزشک و یا فیزیوتراپیست شما می‌گوید که می‌توانید ورزش کنید، اما باید آهسته و به تدریج برنامه‌ی ورزشی خود را آغاز کنید و به مرور آن را افزایش دهید. در این صورت خطر آسیب به عضلات به میزان زیادی کاهش می‌یابد و بدن شما نیز در دراز مدت توان انجام ورزشهای معمول و حتی ورزشهای بیشتر و شدیدتر را پیدا می‌کند.

ورزشهایی که برای شروع توصیه می‌کنیم شامل این موارد هستند:

* پیاده‌روی

* استفاده از دوچرخه‌ی ثابت

* استفاده از تردمیل

* شنا

* چی‌کونگ

* تای‌چی

* یوگا

* راه‌رفتن‌در‌آب

راه رفتن در آب ورزش بسیار عالی برای افرادی است که درد عضلانی دارند. وسیله‌ای به نام آکوا جاگر وجود دارد که به صورت یک کمربند دور سینه قرار می‌گیرد و به فرد اجازه می‌دهد تا در مقابل جریان آب بایستد و راه برود.

به خاطر داشته باشید که قبل از ورزش کردن حداقل به مدت ۵ دقیقه به آرامی‌عضلات اصلی بدن را با نرمشهای کششی گرم کنید. بعد از ورزش نیز این کار را انجام دهید. انجام نرمشهای کششی احتمال آسیب به عضلات را کاهش می‌دهد.

قبل از شروع تمرینات با پزشک مشورت کنید. می‌توانید در آغاز برای ورزش کردن زمان کمتری در نظر بگیرید.دوره‌های‌۱۰-‌۵‌دقیقه‌ای برای شروع می‌تواند به کار رود.

برنامه‌ی ورزشی را به تدریج آغاز  کنید و به مرور مدت ورزش را به سه بار در هفته به مدت ۴۰ دقیقه برسانید.

بیاموزید که به بدن خود گوش فرا دهید. خود را مجبور به انجام کارهای دور از واقع نکنید و اهداف دست نیافتنی برای خود تعیین نکنید. انجام این کار برای افرادی که بسیار فعال هستند، زیاد ورزش می‌کنند و زندگی پر مشغله‌ای دارند مشکل است اما باید علاوه بر فعالیت ملایم روند فعالیت را آهسته کرد و به بدن فرصت کافی برای التیام آسیب و درد عضلانی را داد.

گرفتگی عضلات کمر

گرفتگی عضلات یکی از شایع‌ترین عوامل ایجاد درد شدید در پشت و گردن افراد است. این درد اگرچه گاهی با بعضی روش‌های سنتی معمول قابل کنترل است و نیازی به درمان از طریق روش‌های جراحی ندارد، اما در صورت مشاهده بعضی علائم باید سریعا به پزشک مراجعه کرد.

گرفتگی عضلات یکی از عکس‌العمل‌های حفاظتی و طبیعی بدن نسبت به مشکلاتی است که در ماهیچه یا رشته‌های عصبی اطراف آن پیش آمده است. گرفتگی پشت ممکن است به دلایل مختلفی بروز کند.

معمولا حرکات ناگهانی نامناسب ممکن است باعث کشش‌های شدید در بافت ماهیچه‌ای و عصبی این قسمت شده و درد و ناراحتی برای ما ایجاد کند. گرفتگی عضلات پشت گاهی هم می‌تواند نشانه‌ای از وجود صدمات و مشکلات در قسمت‌های درونی خود ستون فقرات مثل مهره‌ها یا دیسک‌ها و زردپی‌ها (رشته‌های پیوندی که مهره‌ها را به هم متصل می‌کنند) باشد.

اسپاسم یا گرفتگی عضلات کمر یکی از شایع-ترین شکایاتی است که افراد را به مطب پزشکان می کشاند. درد در قسمت پایینی کمر معمولاً ناشی از گرفتگی عضلانی و خشکی کمر . این درد اغلب با سیاتیک (دردی که از کمر به باسن و از آنجا به پا تیر می کشد) همراه است .

دلایل گرفتگی عضلات

استفاده بیش از حد از عضلات، کم‌آبی بدن، فشار عضلانی یا قرارگیری در وضعیتی خاص برای مدتی طولانی هر کدام می‌توانند سبب گرفتگی عضلات شوند. به همین دلیل ورزشکارانی که پس از ورزش و بخصوص در آب و هوای گرم خسته شده و دچار کم‌آبی بدن می‌شوند، معمولا چنین شرایطی را تجربه خواهند کرد.

یکی دیگر از انواع شایع گرفتگی عضلات نیز حالتی است که در طول شب رخ داده و بیشتر عضلات ساق پا و انگشتان را درگیر می‌کند.

البته در بیشتر شرایط علت اصلی گرفتگی عضله مشخص نیست. گرفتگی عضلات اغلب مشکل خاصی نداشته و خطری ایجاد نمی‌کند اما در برخی موارد نیز بیماری‌ها و شرایط خاصی می‌توانند سبب ایجاد این حالت باشند. گرفتگی عضلانی گاهی بخشی از بیماری‌های تیروئید، کلیه، اعصاب، اختلالات هورمونی، دیابت و کم‌خونی نیز می‌تواند باشد.

علل گرفتگی عضلات

کاهش جریان خون : باریک شدن رگ هایی که خون را به پاها می رساند (در اثر تصلب شرایین) می تواند گرفتگی عضلات را بوجود آورد و درست مانند گرفتگی پاها و دست ها در هنگام ورزش می باشد. این گرفتگی ها معمولا بعد از ورزش از بین می روند.

– تحت فشار بودن عصب : فشردگی اعصاب در ستون فقرات (تنگی کانال نخاعی) می تواند موجب گرفتگی و درد پاها شود. این درد معمولا هنگامی که به مدت طولانی راه می روید، بدتر می شود. پیاده روی با پشت کمی خمیده، می تواند علائم درد را یا بهبود دهد و یا به تاخیر بیندازد.

– کاهش املاح یا مواد معدنی بدن: مقدار خیلی کم پتاسیم، کلسیم و یا منیزیوم در بدن می تواند باعث گرفتگی عضلات گردد. داروهای دیورتیک (داروهای ادارآور) ممکن است باعث از دست دادن این املاح گردند.

دردهای عضلانی و نقاط ماشه ای

دردهای عضلانی نقاط دردناک و نقاط ماشه ای و دردهای تیر کشنده

این دردهای مبهم که ممکن است در اغلب موارد بدون علت بوده و یا علت آشکار ینداشته باشند نیاز به توجه ویژه دارند.

بارها و بارها این بیماران به این مرکز مراجعه نموده اند و از آزار ناشی از این نقاط دردناک شکایت کرده اند و اظهار کرده اند که با مراجعه به جندین پزشک هنوز نتیجه ای از درمان نگرفته اند و ناراحتی عمده ایشان از برخورد همکاران پزشک بعنوان یک بیماری روحی با مشکل ایشان بوده است.بدیهی مشکل این بیماران روحی نبوده ولی مانند بسیاری از بیماریها تحت تاثیر عوامل روحی می تواند واقع شود و درمان این نوع بیماریها از درمان بیماریهای جسمی آشکار بسیار سخت تر است.

درصد قابل توجهی از دردهای بدن مربوط به عوارضی هستند که  در قسمت خاصی از عضلات پدید آمده است ولی این عارضه خود را به صورت درد ناحیه دیگری آشکار می سازد. برخی اوقات آسیب نقطه خاصی از عضله سبب انتشار درد به سایر نواحی بدن می شود. به نقاطی از عضله  که آسیب آنها علاوه بر ایجاد درد در همان نقطه به سایر نواحی هم گسترش می یابد نقاط ماشه ای یا تریگرپوینت می گویند.

نقاط ماشه ای (Trigger Points)

طبق تعریف نقطه ماشه ای یک نقطه کوچک وحساس داخل قسمتی از عضله است که در اثر فشار، کشش، تحمل بار اضافه و انقباض دردناک شده و این درد به مناطق دورتری از نقطه اولیه انتشار می یابد.

انواع نقاط ماشه ای

از دید بالینی نقاط ماشه ای به دو دسته فعال و نهان تقسیم می شوند. در نقاط ماشه ای فعال درد موضعی و انتشاری دائمی وجود دارد در حالیکه در نقاط ماشه ای نهان این در موضعی و انتشاری وجود ندارد.زمان درد انتشاری بسته به شدت فعالیت نقطه ماشه ای از چند ثانیه تا چند روز متفاوت است. این درد به صورت عمیق، گسترده، سوزشی، گرفتگی و سفتی خود را اشکار می کند.

تشخیص نقاط ماشه ای

نیاز به تجربه و مهارت زیاد در لمس دارد. علائمی که در لمس و معاینه مشخص می شوند عبارتند از: وجود یک نوار سفت در حین لمس عضله، وجود یک نقطه بسیار حساس در داخل این نوار سفت، احساس انقباض موضعی در نوار سفت و وجود درد انتشاری در حین لمس نقطه حساس و دردناک.

درمانهای طب فیزیکی

علت بسیاری از دردهای ناحیه پشت کتف و شانه می تواند ناهنجاری های میوفاشیال و نقاط ماشه ای باشد که طیف وسیعی از افراد از سنین جوانی تا میانسالی را درگیر می کند و درمان آن درمرکز توانبخشی امید منئوال تراپی، طب سوزنی و ورزش می باشد.

 فیزیوتراپی شامل الکتروتراپی، ماسا‍ژ،  کشش عضلانی و استفاده از انواع فشار می شود. نوع ماساژ و کشش عضلانی در صورتیکه به درستی انتخاب شود و بصورت صحیح انجام گردد باعث از بین رفتن انقباض و شل شدن ماهیچه ها شده و نقاط ماشه ای را غیر فعال می نمایند. انواع خاصی از فشار روی نقاط ماشه ای، در صورتیکه بطور صحیح اعمال شوند، می توانند نقاط ماشه ای فعال را را به صورت پنهان در آورند.

 انجام برخی مانوورهای حرکتی که بر اساس نوع عضله متفاوت است نیز می توانند از شدت تحریک نقاط ماشه ای بکاهد.

استفاده از طب سوزنی و سوزن خشک نیز یکی دیگر از درمانهای متداول و جایگزین  است که تاثیر خوبی بر بهبودی این نوع ضایعه عضلانی دارد.

تزریق نرمال سالین، داروهای کورتیکواستروئید و داروهای بی حس کننده موضعی به نقاط ماشه ای فعال از دیگر درمانهایی هستند که  می توانند باعث کاهش سریع درد و ناراحتی گردند.

استفاده از روشهای آرامش بخش یا تکنیکهای رلاکسشن یوگا ورزشهای تفریحی درمان اختلال خواب نیز در درمان این نقاط دردناک موثرند.