نوشته‌ها

مراحل درمان شکستگی

post_image

در بسیاری از بیمارانی که بدنبال ضربه دچار شکستگی اندام شده اند مشکل بیمار تنها شکستگی وی نیست. ضربه ای که موجب شکستگی شده است حال چه بدنبال تصادف باشد یا سقوط از ارتفاع یا هر علت دیگر، میتواند موجب آسیب به ارگان های حیاتی دیگر بیمار هم بشود. پزشک معالج در مواجهه با بیمار، تمام مشکلات وی را در نظر میگیرد. ابتدا سعی میکند به مشکلات مهم تر رسیدگی کرده و سپس تک تک آسیب های وارده به بیمارش را مورد بررسی و سپس مداوا قرار دهد.

درمان یک بیمار دچار شکستگی دو مرحله دارد که عبارتند از

  •     احیاء و مراقبت های اولیه شکستگی
  •     مراقبت از استخوان تا وقتی که جوش بخورد

احیاء و مراقبت های اولیه شکستگی

این مرحله اولین برخورد بیمار با پزشک یا پرسنل پزشکی است. در این مرحله پزشک یا پرستار در صحنه تصادف بر بالین بیمار حاضر میشوند و یا بیمار به نزدیکترین مرکز درمانی رسیده است. در این مرحله اقداماتی برای بیمار انجام میشود که صرفا در جهت حفظ جان اوست. اگر بیمار بر اثر تصادف یا سقوط از ارتفاع دچار آسیب تنفسی شده است یا خونریزی شدید دارد یا فشار خون او بشدت کاهش یافته است به او کمک میشود.

اقداماتی که در این مرحله انجام میشوند صرفا برای زنده نگه داشتن بیمار است. پس از اینکه پزشک معالج مطمئن میشود خطری حیات بیمارش را تهدید نمیکند ابتدا اقداماتی در جهت تشخیص شکستگی انجام می شود و پس از تشخیص نوع شکستگی، به بیمار داروهایی تجویز میشود تا درد وی کاهش یابد. اندام شکسته شده بالا نگه داشته می شود تا تورم آن کم شود و همچنین از افزایش سریع تورم در ساعات آینده جلوگیری شود. برای بیحرکت کردن موقت اندام تا موقعی که درمان قطعی شروع شود اندام در یک آتل گذاشته میشود.

اگر شکستگی بیمار بصورت شکستگی باز است ( شکستگی باز به شکستگی میگویند که همراه با زخمی شدن پوست روی محل شکستگی است و زخم به استخوان شکسته شده راه دارد) به بیمار داروهای آنتی بیوتیک داده میشود تا احتمال عفونت آینده در محل شکستگی کاهش یابد. همچنین ممکن است لازم شود پزشک معالج در اطاق عمل، زخم محل شکستگی را درمان کند. بافت های از بین رفته را خارج کرده و آلودگی هایی را که از بیرون وارد محل شکستگی شده اند از زخم خارج کند.

مراقبت از استخوان از زمان شکستگی تا جوش خوردن

پس از اینکه اقدامات اولیه برای بیمار انجام شد و پزشک معالج مطمئن شد که خطر جدی حیات بیمارش را تهدید نمیکند و شکستگی موقتا بیحرکت شده است اقدامات تشخیصی مفصلی برای بیمار انجام میشود. معاینات و آزمایشات لازم و تصویربرداری های لازم صورت میگیرد تا نوع آسیب وارده به بیمار دقیقا مشخص شود. در این مرحله بیمار آماده درمان نهایی است و پزشک معالج شکستگی را جااندازی میکند یعنی قطعات شکسته شده را در کنار هم میگذارد. این کار ممکن است بصورت بسته انجام شود یا ممکن است برای انجام آن نیاز به عمل جراحی باشد.

بعد از جااندازی استخوان، پزشک معالج قطعات شکسته شده را برای مدتی که ممکن است از چند هفته تا چند ماه ادامه یابد بیحرکت نگه میدارد تا به یکدیگر بچسبند یا به اصطلاح جوش بخورند. این بیحرکت کردن به روش های گوناگونی مانند بانداژ، استفاده از آتل یا گچ، عمل جراحی و استفاده از پیچ، پلاک، پین، نیل، اکسترنال فیکساتور یا روش های دیگر انجام میشود. اگر استخوان یک اندام جوش بخورد ولی مفاصل آن اندام خشک شوند و حرکت نکنند درمان موفقی برای بیمار انجام نشده است.

بعد از شکستگی به علت چسبیدن بافت ها به یکدیگر دامنه حرکتی مفاصل بسرعت کاهش پیدا کرده و قدرت عضلات اندام کم میشود و این دو مشکل بر روی کارکرد اندام تاثیر مهمی دارند. بنابراین پزشک معالج در زمان خاصی پس از شروع درمان، که در مورد هر شکستگی متفاوت است تحت نظر فیزیوتراپ آموزش هایی به بیمار میدهد که با استفاده از آنها بیمار باید نرمش های خاصی را شروع کند. هدف از انجام این نرمش ها بدست آوردن دامنه حرکتی مناسب در تمام مفاصل اندام صدمه دیده و تقویت عضلات اندام است.

منبع: ایران ارتوپد

عوارض شکستگی و درمان آنها

post_image

اندام بدون حرکت بشدت ناکارا است و عامل حرکت در هر اندام عضلات آن هستند. عضلات اندام آسیب دیده بشدت در معرض خطر ضعیف شدن در طول درمان شکستگی قرار دارند. ضعیف شدن این عضلات میتواند با مکانیسم های متفاوتی ایجاد شود.
بطور مثال بیماری را در نظر بگیرید که بدنبال شکستگی ناحیه آرنج تحت درمان با گچ گیری قرار گرفته است. در مدتی که اندام وی تا زمان بهبودی در گچ بیحرکت باقی میماند عضلات بازوی وی فعالیتی ندارند پس طبیعی است که بعد از مدتی کم تحرکی دچار ضعف شوند. این ضعف البته تا زمانی که اندام بیمار در گچ قرار دارد خود را نشان نمیدهد ولی بعد از اینکه اندام از گچ خارج شد بیمار متوجه کاهش قدرت بازوی خود نسبت به قبل از شکستگی میشود.
بیمار دیگری را در نظر بگیرید که بدنبال شکستگی ساق تحت عمل جراحی با استفاده از میله داخل استخوانی قرار گرفته است. بیمار به علت احساس درد بعد از جراحی توصیه های پزشک معالج را نادیده گرفته و مچ پایش را حرکت نمیدهد. طبیعتا پس از مدتی عضلاتی از ساق که مچ پا را حرکت میدهند به علت کار نکردن دچار ضعف میشوند. این ضعف بخصوص وقتی خود را نشان میدهد که بیمار بعد ار جوش خوردن محل شکستگی میخواهد روی پای آسیب دیده ایستاده و حرکت کند ولی به علت ضعیف شدن عضلات این کار برایش مشکل شده است. پس یک معیار درمان موفق شکستگی اینست که قدرت عضلات اندام آسیب دیده در حد قبل از آسیب حفظ شوند.
پیش نیاز مهم برای کارکرد طبیعی اندام شکسته، جوش خوردن شکستگی است.
اندامی که استخوان شکسته آن بطور کامل جوش نخورده است بعید است بتواند کارایی قبل خود را بدست آورد.
عناصر حیاتی مهم دیگر مانند اعصاب و عروق در اندام وجود دارند که کارکرد صحیح آنها برای حفظ کارایی اندام ضروری است. اگر این عناصر براثر ضربه اولیه یا براثر لبه تیز شکستگی دچار آسیب شوند لازم است تا بدرستی درمان شوند تا اندام بتواند فعالیت طبیعی خود را از سر گیرد.
زمان لازم برای جوش خوردن شکستگی مهم است.
یکی از اهداف مهم درمان صحیح یک اندام صدمه دیده اینست که کارکرد عضو در کوتاهترین زمان ممکن به حد طبیعی خود برگردد. زمان طولانی درمان مشکلات عدیده ای را به بیمار تحمیل می کند. مدت زمان طولانی بستری شدن در بیمارستان بار مالی زیادی برای بیماردارد. مدت زمان طولانی استراحت بیمار در منزل جدای از اینکه او را از یک فعالیت مولد اقتصادی بازمی دارد موجب فشارهای روحی به بیمار میشود که گاهی آثار آن در زندگی فرد از خود شکستگی شدیدتر است. درست به همین علت است که بسیاری از روشهای درمانی در چند دهه اخیر دچار تغییر شده و جای خود را به روشهایی داده اند که بیمار را بتوان زودتر به فعالیتهای روزمره بازگرداند.

منبع: ایران ارتوپد

درمان شکستگی

post_image

در درمان یک اندام شکسته دو هدف مشخص دنبال میشود که وجود آنها لازمه یک درمان موفق است. استخوان به گونه ای جوش بخورد که:

  •      شکل ظاهری اندام به اندازه های قبل از شکستگی برگردد.
  •      کارکرد عضو آسیب دیده در کوتاه ترین زمان به اندازه های قبل از شکستگی برگردد.

برگشت شکل ظاهری اندام از چند جنبه قابل بررسی است:

  •      طول اندام نباید کوتاه شود و بعد از جوش خوردن شکستگی باید طول استخوان به اندازه قبل از شکستگی برگردد.
  •      اندام در محلی که شکسته شده در حالت زاویه دار جوش نخورد. به این معنی که بطور مثال اگر بر اثر شکستگی استخوان به دو قطعه تبدیل شده است این دو قطعه بعد از جوش خودن نسبت به هم کج نباشند و به زبان دیگر امتداد طولی آنها بر یکدیگر منطبق باشد.
  •      استخوان در محل شکستگی در حالت چرخیده جوش نخورد بطور مثال اگر استخوان ساق در وسط شکسته شود و قطعه ای که به مچ پا نزدیک تر است در حالت چرخیده به خارج جوش بخورد مچ پا و بدنبال آن کف پا هم به خارج میچرخند و مثل پای سالم به طرف جلو قرار نمیگیرند.

برگشت کارکرد عضو آسیب دیده هم چند جنبه مهم دارد. اندام از قسمتهای مختلف و عناصر متفاوتی تشکیل شده که اگر بدرستی کار نکنند فعالیت آن اندام به وضع طبیعی برنگشته است.

از مشخصات مهم عملکرد هر اندام میزان و کیفیت حرکت مفاصل آن اندام است.
در اندام تحتانی ( منظور اندامی است که معمولا در فرهنگ مردم به آن پا میگویند) اگر زانو به خوبی خم و راست نشود شما نمیتوانید به راحتی بنشینید یا از پله بالا بروید یا حتی ناخن های پایتان را کوتاه کنید یا در اندام فوقانی ( که به غلط دست هم نامیده میشود) اگر بطور مثال آرنج شما خم نشود شما نمیتوانید در حین غذا خوردن قاشق را به دهانتان ببرید یا سرتان را شانه کنید که این موارد می تواند می توانند از عوارض درمان نادرست شکستگی باشند.

در بسیاری اوقات بعد از درمان شکستگی، حرکات مفاصل در اندام آسیب دیده دچار محدودیت می شود. مثلا برای درمان یک شکستگی در ناحیه مچ دست پزشک معالج بعد از جاانداختن شکستگی اقدام به گچ گیری میکند. در مدتی که اندام در این گچ بیحرکت مانده است مفاصل آن اندام بتدریج قابلیت تحرک و نرمی خود را از دست داده و به اصطلاح خشک میشوند. یا اگر برای درمان یک شکستگی تنه استخوان ران از عمل جراحی و کارگذاری پلاک استفاده شده است بعد از جراحی معمولا عضلات آسیب دیده در حین شکستگی به یکدیگر و به استخوان زیرشان میچسبند و این چسبندگی مانع از حرکت روان عضلات روی یکدیگر و روی استخوان شده که نتیجه آن محدود شدن حرکات مفاصلی است که حرکاتشان وابسته به آن عضلات است. روند ذکر شده در درمان بسیاری از شکستگیها بطور طبیعی اتفاق میفتد با این حال پزشک معالج با انجام اقداماتی یا از آن پیشگیری میکند و یا اگر قابل پیشگیری نباشد حرکت مفصل را به حالت اولیه آن برمیگرداند. بنابراین یکی از معیارهای یک درمان موفق اینست که دامنه حرکات مفاصل در اندام آسیب دیده به حالات قبل از شکستگی بازگردد.

منبع: ایران ارتوپد

علل درد شانه

post_image

مفصل شانه (مفصل گلنوهومرال) بیشترین میزان حرکت را در مفاصل کمربند شانه ای دارد. این مفصل همچنین نسبت به مفصل ران تحرک بیشتر و درنتیجه ثبات کمتری دارد. به همین دلیل (تحرک زیاد و ثبات کم) مستعد آسیب بیشتری است. آرتروز مفصل شانه نیز نسبت به مفصل ران کمتر اتفاق می افتد. چون مفصل ران تحت تاثیر نیروی وزن بدن و نیروهای فشاری بسیاری طی فعالیت های روزمره قرار می گیرد. درد شانه بیشتر مربوط به عناصر بافت نرم مفصل یا نواحی اطراف آن می باشد.بافت ها ی نرمی که بیشتر درگیر می شوند عبارتنداز: تاندون ها ی عضلات, کپسول مفصلی و بورس ها.

علل درد شانه

۱-تاندونیت عضلات اطراف شانه

۲-پارگی های عضلات شانه

۳-سندرم گیرافتادن(Im)

۴-بورسیت شانه

۵-شانه منجمد یا کپسولیت چسبنده

۶-موارد دررفتگی مفصل شانه

۷-آرتروز مفصل شانه

۸-بیماری آرتریت روماتوئید در برخی موارد

۹-آرتروز مفصل آکرومیوکلاویکولار

۱۰-نقاط ماشه ای(تریگر پوینت) در عضلات شانه

۱۱-سندرم خروجی توراکس (T.O.S)

۱۲-سندرم شانه-دست-انگشتان

۱۳-بی ثباتی های مفصل آکرومیوکلاویکولار

منبع: وبلاگ فیزیوتراپی

ورزش درمانی درد شانه

post_image

در برخی از نقاط بدن، بالشتکهای کوچکی پر از مایع در مجاورت تاندونها قرار دارند که از ساییده شدن و آسیب دیدگی آنها جلوگیری می کنند.

یکی از این نقاط شانه است. بالشتکی که در شانه قرار دارد، میتواند به دنبال حرکات مکرر دچار التهاب شود. این اتفاق بیشتر در ورزشهایی که فرد مجبور است بارها دست خود را بالای سر ببرد مانند شنا، تنیس و پرتاب وزنه دیده میشود.

بعلاوه شغلهایی مانند نقاشی ساختمان و چوببری نیز زمینه را برای این مشکل فراهم میکند. علائم این بیماری شامل درد در قسمت قدامی ـ خارجی شانه و درد شانه هنگام بالا آوردن بازو میشود.
همچنین ممکن است قسمت خارجی شانه شما متورم و گرمتر از حالت طبیعی باشد.

نرمش در درمان درد شانه

حرکات ورزشی وجود دارند که می توانند برای کاهش درد و التهاب شانه مفید باشند. برای مثال، اگر شانه درد دارید می توانید حرکات زیر را انجام دهید و درد آنرا تسکین دهید:

حرکت اول

در جای خود بایستید و شانههای خود را برای ۵ ثانیه بالا بیاورید. سپس شانهها را به عقب برده و کتفهای خود را برای مدت ۵ ثانیه به یکدیگر بفشارید. بعد از آن شانهها را به سمت پایین بیاورید و در حالت استراحت قرار دهید. این حرکت را ۱۰ مرتبه تکرار کنید.

حرکت دوم

در حالت ایستاده یک قطعه چوب را با ۲ دست در مقابل خود نگهدارید، طوری که کف دستهای شما رو به زمین باشد. دستهای خود را بدون آن که از آرنج خم کنید به بالای سر برده و بکشید. ۵ ثانیه در همین وضعیت بمانید و سپس به حالت اول برگردید. این حرکت را نیز ۱۰ مرتبه تکرار کنید.

منبع: نودهشتیا

دلایل و درمان درد شانه

post_image

مفصل شانه پیچیده‌ترین مفصل بدن است. این پدیدهٔ عجیب شاهکار زیست مکانیکی و هنر حرکات است.

لااقل یک چیز در مورد شانه واضح است: تا جائی که دچار ناتوانی شود، عدم درمان را تحمل می‌کند. و متأسفانه از کار افتادن آن معمولاً دردناک است.

علل درد شانه

یکی از شایع‌ترین علل درد شانه التهاب وترهای اطراف مفصل آن است. التهاب وتر بیشتر در اثر کار زیاد آن روی می‌دهد. وقتی کاری مثل اره‌ کشیدن یا ورزش گلف می‌کنید، وترهای شانه‌ بر روی استخوان سائیده شده و به تحریک و درد آن منجر می‌گردد.
التهاب کیسهٔ زلالی مفصل هم، که به اندازهٔ التهاب وترها ایجاد درد شانه می‌کند، در اثر کار زیاد روی می‌‌دهد. اما شروع آن به‌صورت گسترده‌تری است. کیسهٔ نرمی در مفصل برای کاهش اصطکاک آن است، که تورم آن ایجاد درد می‌کند.
اگر به‌هنگام بالا بردن دست احساس درد در شانه می‌کنید، ممکن است علت آن رسوب کلسیم در آنجا باشد. این رسوب در زیر وتری در مفصل تیغهٔ شانه با استخوان چنبر تشکیل می‌شود.
گاهی درد شانه در اثر یک حادثه روی می‌دهد. افتادن ممکن است باعث در رفتن شانه شود، که بازو را از مفصل خود با استخوان کتف خارج می‌کند. شکستگی استخوان بازو گاهی وتر حرکت‌دهندهٔ بازو را پاره می‌کند. اگر این پارگی با عمل جراحی ترمیم نشود، ممکن است باعث گرفتاری شانه برای تمام عمر گردد.

درمان درد شانه

هر درد شانه در اثر حادثه باید فوراً توسط پزشک درمان شود. پزشک بعضی در رفتگی‌ها را به‌آسانی جا می‌اندازد. موارد شدیدتر آن باید با جراحی درمان شود.
اگر درد شانه در اثر کار زیاد باشد، نکات زیر به رفع آن کمک می‌کند.
شانه را استراحت بدهید. اگر شانهٔ شما بعد از انجام کار تکراری دچار درد می‌شود، سعی کنید طرز انجام کار را عوض کنید. یا در فاصلهٔ کار به شانه استراحتی بدهید.

ورزش را به‌طور کامل ترک نکنید مثلاً اگر گلف بازی می‌کنید، چند روز به‌جای آن دوچرخه‌سواری کنید.
آن را خنک کنید. با اولین آزردگی شانه کیسه‌ای یخ را چندبار در روز، و هر بار کمتر از ۲۰ دقیقه، روی آن بگذارید. یخ ناحیهٔ آزرده را بی‌حس کرده و تورم و التهاب آن را کاهش می‌ٔهد.
آن را گرم کنید.

بعد سه روز یخ‌گذاشتن و کم شدن درد، چندبار در روز، هر بار بین ۲۰ تا ۳۰ دقیقه، گرمای مرطوب به آن بدهید. گرما جریان خون را در ناحیهٔ آسیب دیده بیشتر می‌کند. حتی ریزش آب‌گرم در هنگان دوش گرفتن مؤثر است.
دارو بخورید. خوردن داروهای ضدالتهابی غیر استروئیدی مشکل را درمان نمی‌کند، ولی درد را موقتاً تسکین می‌دهد.
نزد پزشک بروید. اگر بعد از چند روز درد شانه از بین نرود، یا مرتباً به آن آسیب وارد می‌آید، نزد پزشک بروید تا او درمان فراصوتی، استروئیدی، یا جراحی را توصیه کند. یک تزریق داروی استروئید با بی‌حسی موضعی در مفصل می‌تواند تا یک سال درد را آرام کند. مدت تسکین درد بستگی به فعالیت شانه دارد. اگر به‌کار خود برگردید و دوباره شانه را زیاد به‌کار بگیرید، درد ظرف چند هفته باز می‌گردد.
در برخی افراد، عمل جراحی تراشیدن تکه‌ای استخوان که بر وتر فشار می‌آورد لازم می‌شود. بعضی دیگر نیاز به ترمیم وتر گردانندهٔ بازو دارند.
تقویت شانه. اگر درد شانه مکرر است تقویت ماهیچه‌ها و وترهای آن را احتمالاً مفید خواهد بود. هفت ورزش زیر به این کار کمک خواهد کرد.
۱- به شکم بر روی تخت یا میز محکمی دراز بکشید و دست‌ها را از دو طرف آویزان کنید. در کف هر دست یک وزنهٔ نیم‌کیلوئی گرفته و پشت دست را به طرف خود بگیرید. حالا وزنه‌ها را تا سطح چشم‌ها بالا بیاورید. این کار را ۸ تا ۱۲ تکرار کنید.
۲- صاف بایستید و در هر دست وزنه‌ای نیم‌کیلوئی بگیرید. شانه‌‌‌ها را به طرف گوش‌ها بالا بکشید. سپس شانه‌ها را به عقب کشیده و به‌هم نزدیک کنید. شانه‌ها را آزاد کرده و این کار را ۸ تا ۱۲ بار تکرار کنید.
۳- به پشت دراز بکشید و دست چپ را بالای سر روی دست راست بگذارید. با دست چپ دست راست را به آرامی به‌طرف گوش چپ بکشید. با دست راست کمی مقاومت کنید. این کار را ۸ تا ۱۲ بار تکرار کرده و سپس با دست دیگر انجام دهید.
۴- بر لبهٔ صندلی محکمی نشسته و با دست‌هایتان صندلی را در دو طرف پاها بگیرید. حالا سعی کنید خود را از روی صندلی بلند کنید. این کار را ۸ تا ۱۲ بار تکرار کنید.
۵- روی طرف چپ بدن دراز بکشید. آرنج راست را روی طرف راست بدن گذاشته و آن را ۹۰ درجه خم کنید. وزنه‌ای نیم‌کیلوئی را در دست راست گرفته و روی شکم بگذارید. حالا آرنج را محکم نگاه دارید و سعی کنید تا آنجا که می‌‌توانید وزنه را بلند کنید. دست را رها کرده و ۸ تا ۱۲ بار تکرار کنید. همین ورزش را با دست دیگر هم انجام دهید.
۶- بایستید و وزنه‌ای نیم‌کیلوئی در هر دست بگیرید. در حالی که دست‌ها را به‌‌دور خود می‌چرخانید، آنها را تا جائی که امکان دارد از دو طرف بلند کنید. دست‌ها را رها کرده و ۸ تا ۱۲ بار تکرار کنید.
۷- به شکم روی میز محکمی دراز بکشید، به‌طوری که شانه‌ها و بازوها روی میز و ساعدها از میز آویزان باشند. در هر دست وزنه‌ای نیم‌کیلوئی گرفته و دست‌ها را تا سطح میز بالا بیاورید. این کار را نیز ۸ تا ۱۲ تکرار کنید.

منبع: نیک صالحی

آسیب های شانه، علائم و درمان آنها

post_image

دررفتگی شانه

مفصل شانه یکی از مفاصلی است که اغلب اوقات در می رود و یا جابه جا می شود. دررفتگی شانه عبارت است از: یک نیروی محکم که شانه را به طرف خارج می کشد و یا یک چرخش خیلی زیاد که باعث شود توپ بازو بیرون از کاسه شانه رود.

علائم دررفتگی شانه

دررفتگی می تواند به سمت جلو، عقب و پایین باشد. گرفتگی عضلات درد شدیدی را به وجود می آورد که یکی از علائم دررفتگی است. باد کردن، بی حس شدن، ضعیف شدن و کبود شدن از علائم دیگر آن است. به همراه این دررفتگی، رباط ها و تاندون ها نیز پاره می شوند. خیلی به ندرت امکان تخریب عصب نیز وجود دارد.

درمان دررفتگی شانه

برای درمان دررفتگی پزشک، توپ استخوان بازو را به کاسه شانه برمی گرداند. بازو باید برای چند هفته بی حرکت بماند. ۳ تا ۴ بار در روز از کیسه یخ برای کاهش درد شانه استفاده می شود. بعد از این که درد فروکش کرد، می توان به تدریج ورزش را برای تقویت عضلات دررفته انجام داد.

بعد از درمان، شانه دررفته و خوب شده، به آسانی می تواند صدمه ببیند. اگر رباط ها کشیده شده و یا پاره شوند، دوباره امکان دررفتن شانه وجود دارد.

شانه ای که زیاد در رفته باشد، عصب ها و بافت های اطراف آن صدمه دیده و گاهی احتیاج به عمل جراحی دارد تا رباط ها محکم شوند و یا رباط های پاره شده به هم متصل گردند.

جدایی شانه

استخوان ترقوه هنگامی که به تیغه شانه برخورد می کند، به نام جدایی شانه خوانده می شود. این حالت در اثر افتادن بر روی دست اتفاق می افتد.

هنگامی که رباط ها (آن هایی که مفاصل را کنار هم قرار می دهند) پاره شوند، قسمت انتهای بیرونی استخوان ترقوه به بیرون می لغزد.

علائم جدایی شانه

درد شانه و برخی اوقات برآمدگی در قسمت بالای شانه از علائم جدایی شانه است.

درمان جدایی شانه

جدایی شانه، بوسیله استراحت و حرکت ندادن خوب می شود. گذاشتن کیسه یخ برای کاهش درد و به تدریج ورزش کردن برای حرکت دادن مفید می باشد.

جدایی شانه بعد از ۲ تا ۳ ماه بدون هیچ مداخله ای درمان می شود. اگر رباط ها پاره شده باشند، عمل جراحی لازم است تا ترقوه را به جای خود برگرداند.

شکستگی شانه

شکستگی غالبا شامل استخوان ترقوه و گردن می باشد. درد شدید، قرمزی و کبود شدن از علائم شکستگی می باشد. شکستگی شانه آشکار است، زیرا استخوان از جای خود برداشته می شود. توسط عکسبرداری با اشعه ایکس می توان شکستگی استخوان را تشخیص داد.

درمان شکستگی شانه

هنگامی که استخوان شکسته شده باشد، پزشک سعی می کند که استخوان را جا بیاندازد. اگر استخوان ترقوه شکسته شده باشد، بیمار باید شانه خود را با یک بند به سینه بچسباند تا تکان نخورد. بعد از این مرحله، پزشک به بیمار ورزش هایی برای تقویت شانه می دهد. عمل جراحی برای شکستگی های خیلی شدید لازم است.

شکستگی گردن استخوان بازو، با بستن و کم حرکت دادن بهبود می یابد. اگر استخوان از جای خود بیرون زده باشد، نیاز به عمل جراحی می باشد. ورزش نیز جزئی از درمان درد شانه می باشد.

منبع: وبلاگ دکتر دقاق زاده

درد شانه و علت آن

post_image

مفصل شانه به سه استخوان متصل می باشد:

۱- استخوان ترقوه (استخوان سرشانه)

۲- استخوان کتف (تیغه شانه)

۳- استخوان بازو

شانه دارای دو مفصل می باشد و به وسیله آنها حرکت شانه را آسان می کند. این مفاصل عبارتند از: مفصل Acromioclavicular و مفصل Glenohumeral. بین Acromion (بالاترین نقطه استخوان کتف) و ترقوه، مفصل Acromioclavicular قرار دارد. مفصل Glenohumeral (به نام مفصل شانه نیز خوانده می شود) به شکل توپ و کاسه می باشد و به حرکت شانه، به سمت جلو و عقب، کمک می کند. این مفصل باعث چرخش بازو نیز می شود.

استخوان شانه بوسیله عضلات، تاندون ها و رباط ها در جای خود نگهداری می شود.

تاندون ها، عضلات شانه را به استخوان وصل می کنند که توسط این عضلات، شانه قادر به حرکت کردن می باشد.

رباط ها، باعث اتصال استخوان های شانه به همدیگر می شوند. همچنین رباط ها، ثبات و استحکام استخوان را موجب می گردند.

ماهیچه سرشانه، از تاندون هایی تشکیل شده است که توپ شانه را در قسمت بالای استخوان بازو (کاسه ای) نگه می دارند و توانایی حرکت و استقامت را به مفصل شانه می دهد.

علت درد شانه

مفصل شانه یکی از مفاصلی است که زیاد حرکت می کند. اما این مفصل، به خاطر حرکاتی که می کند، مقاوم نیست و به راحتی صدمه می بیند. برای ایجاد مقاومت باید شانه توسط عضلات، تاندون ها و رباط ها محکم شود. بعضی از شانه ها در اثر صدمه و یا زیاد یا کم استفاده کردن باعث از هم گسیختگی این بافت ها می گردند و مشکلاتی را بوجود می آورند.

برخی دیگر توسط شکسته شدن بافت و نداشتن قدرت عملی کار از بین می روند.

دردهای شانه ممکن است در یک نقطه جمع شوند و یا ممکن است به نواحی نزدیک شانه کشیده شوند.

بیماری هایی از قبیل کیسه صفرا، کبد، بیماری های قلبی و یا بیماری های وابسته به گردن از طریق عصب به شانه می روند و درد در شانه احساس می گردد.
منبع: وبلاگ دکتر دقاق زاده

عوارض زانوی ضربدری و درمان آن

 

post_image

عوارض پای ضربدری

از عوارض پا یا زانوی ضربدری می توان به موارد زیر اشاره کرد:

.تغییر محل مرکز ثقل(پایین می آید
کوتاهی قد
.تغییر الگوی راه رفتن
.آرتروز زودرس زانو، به علت فشارهای مضاعفی که در ناحیه زانو، به مفصل وارد می شود و زمینه ی بروز آرتروز سریع تر از زمان ومعمول را به وجود می آورد.
.ایجاد تغییر شکل در وضعیت پا و سائیده شدن زانوها به یکدیگر به هنگام راه رفتن
.افزایش آسیب پذیری مفصل زانو
.درد در ناحیه خارجی زانو به علت نزدیک شدن استخوان ران به درشت نی وفشرده شدن این دو استخوان بر روی یکدیگر و همچنین درد در ناحیه داخل زانو به علت کشیدگی بافت های نرم عضلات
.درد در قسمت داخلی زانو به علت کشش بافت های نرم.
. تمایل کشکک ها به سمت خارج و در رفتگی مکرر کشکک
.کوتاهی تاندون آشیل
.خستگی زودرس
.بروز عوامل ثانویه مانند عارضه ی صافی کف پا
.ایجاد تغییر شکل در پنجه پاها
.ایجاد ظاهر ناخوشایند در پاها
.ناتوانی در راه رفتن در مراحل پیشرفته از دیکر عوارض پای ضربدری است.

اصلاحات و روش های درمانی زانوی ضربدری

اگر شدت تغییر شکل خیلی کم باشد،قابل اغماض است. در موارد پیشرفته برای اصلاح تغییر شکل از وسایل کمکی استفاده می شود، اما در صورتی که تغییر شکل از نوع ساختاری و ثابت (fix) باشد،یا شدت آن زیاد باشد،اصلاح آن توسط جراح ارتوپد صورت می گیرد.

درمان جراحی زانوی ضربدری

۱- مفصل زانو در حالت ژنو والگوم که در آن خط اپی فیزی دیستال استخوان ران و پروگزیمال استخوان درشت نی ،باز است.
۲- استفاده از بست آهنی که در آن رشد طرف محدب متوقف شده ، و امکان ادامه رشد در طرف دیگر فراهم می شود و بست آهنی را تا زمانی که این دو قطعه شکسته در امتداد هم قرار نگرفته اند، نباید برداشت.
۳- استئوتومی(osteotomi) درشت نی که در آن یک قسمت از استخوان را به شکل شکاف برداشته و به این ترتیب قطعه ی دیستال را به زیر قطعه ی پروگزیمال آورده و ساق را دوباره در وضعیت اولیه قرار می دهیم.
اما در مورد تغییر شکل های قابل اصلاح انجام این حرکات توصیه می شود.

درمان بدون جراحی زانوی ضربدری

  • در صورتی که کف پایتان صاف است، از کفی یا کفش طبی استفاده کنید و ورزش های مربوط به صافی کف پا را انجام دهید.
  • تصحیح نحوه ی راه رفتن
  • پرهیز از انجام حرکات پرشی
  • نشستن چهار زانو
  • گروه عضلات نازک نئی،دو سر رانی،کشنده ی پهن نیام و نوار خاصره ای رانی کوتاه شده اند و باید تحت کشش قرار بگیرند و عضلات همسترینگ داخلی(نیم وتری و نیم غشایی)،راست داخلی و خیاطه کشیده شده اند و باید تقویت شوند

منبع: درمان زانوی پرانتزی

علل و تشخیص زانوی ضربدری

post_image

پای ضربدری و یا ژنو والگوم به حالتی گفته می شود که زانو ها به یکدیگر چسبیده و قوزک پاها از همدیگر فاصله دارند و فضای موجود بین مچ پا و قوزک ها بیشتر از حدطبیعی است.

زانوی ضربدری یکی از انواع تغییر شکل های زاویه دار زانو است که در آن ران ها به هم نزدیک می شوند و قوزک های داخلی از هم فاصله می گیرند و در نتیجه نمایی شبیه ضربدر در پا ایجاد می کنند. :

علل زانوی ضربدری

.وراثت
.قرار گرفتن مداوم بدن در حالت غیر طبیعی
.کم تحرکی به خصوص در ۴ و ۵ سالگی
.سوء تغذیه در ۴ و ۵ سالگی
.ضعف عضلات ساق پا و کف پا
.افزایش وزن به خصوص در دوران کودکی
.زود راه رفتن کودکان
.بیماری ها و عفونت های مفصلی مانند آرتروز و راشیتیسم (نرمی استخوان)
.درمان نامناسب شکستگی ها (بد جوش خوردن) در ناحیه زانو
.ضعف عضلات نیم غشایی و نیم وتری
.کوتاهی عضلات و به ویژه عضله ی کشنده ی پهن نیام و عضله ی دو سر رانی
.کوتاهی نوار عضله ی سوئز خاصره ای
.پارگی کپسول و رباط داخلی زانو و کوتاهی کپسول و رباط خارجی زانو
.کاهش زاویه بین سر و گردن استخوان ران و تنه
.رشد بیش از اندازه ی کندیل داخلی در مقایسه با کندیل خارجی زانو
.صافی کف پا

تشخیص زانوی ضربدری

برای تشخیص این عارضه فرد باید به پشت بخوابد و دو پایش را کنار هم قرار دهد.در این حالت زانو ها به هم می چسبند و قوزک های داخلی از یکدیگر دور می شوند. اندازه گیری فاصله ی قوزک ها درجه تغییر شکل را مشخص می کنند.

درجه ۱: فاصله میان دو قوزک داخلی از ۲٫۵ سانتیمتر کمتر است..
درجه ۲: فاصله میان دو قوزک داخلی بین ۲٫۵ تا ۵ سانتیمتر است..
درجه ۳:فاصله میان دو قوزک داخلی بین ۵ تا ۷٫۵ سانتیمتر است..
درجه ۴:فاصله میان دو قوزک داخلی بیشتر از ۷٫۵ سانتیمتر است..

منبع: امیدکلینیک