نوشته‌ها

مولد ضایعه امواج رادیویی

مولدهای (ژنراتور) امواج رادیویی که امروزه بکار می روند دارای توانایی گوناگونی از جمله تولید امواج رادیویی پالسی هستند. این دستگاه ها یک سیستم اندازه گیری مقاومت دارند تا برقراری مدار الکتریکی را به طور مداوم ارزیابی کرده و در صورت بروز هر گونه اتصالی آن را تشخیص دهد. یکی از اجزای اساسی در این […]

کاهش بیرون زدگی دیسک

بیرون ‌زدگی دیسک فتق دیسک( lumbar disk herniation ) به بیرون ‌زدگی دیسک ‌های بین مهره ‌ای از محل طبیعی خود گفته می ‌شود. دیسک ‌ها مانند بالشتک ‌های ضربه‌ گیر در بین مهره‌ های ستون فقرات قرار می ‌گیرند. وقتی دیسکی دچار بیرون ‌زدگی شود می ‌تواند به اعصاب اطراف خودش فشار وارد کند […]

رفع خواب رفتن دست

اگر دستتان زیاد خواب میرود, حتما بخوانید! وقتی که دست خواب می رود باعث ایجاد حس سوزن سوزن شدن و یا سوزش در انگشتان دست می شود. اگر مدام دستتان خواب می رود به پزشک مراجعه کنید. پزشک می تواند با تشخیص علت خواب رفتن دست ، راه های درمانی مناسبی به شما پیشنهاد کند. […]

پمپ اپیدورال کنترل درد

پیشرفتهای موجود در درمان و کاهش درد موجب استفاده از پمپ اپیدورال (PCEA) توسط بیمار شده است.همانند پمپ وریدی کنترل درد، بیماران امکان دریافت مقادیر یکجا و بولوس، و نیز تزریق مدوام داروهای مسکن( مخدرها و بیحس کننده های موضعی) را از طریق فضای اپیدورال دارند. در برخی از مطالعات، استفاده از پمپ اپیدوال کنترل […]

پمپ کنترل درد در کودکان

بمنظور کاهش دردهای متوسط تا شدید می توان با ایجاد بیدردی با استفاده از یک برنامه مدون به درمان مناسبی دست یافت ،زیرا روش تجویز دارو براساس نیاز بیمار اغلب باعث به تاخیر انداختن درمان شده وکنترل درد را با اشکالاتی مواجه میسازد.تزریق عضلانی مخدر نامطلوب بوده زیرا نسبت به سایر درمانها از درد بیشتری […]

داروهای مورد استفاده در پمپ کنترل درد

تمام مخدرهایی که بصورت وریدی بوده، قابل استفاده در پمپ کنترل درد هستند. با این حال، باید توجه خاصی به فنتانیل و مپریدین داشت. فنتانیل مخدری است که قدرت آن ۵۰ تا ۸۰ برابر مرفین بوده و خطر سواستفاده از آن وجود دارد. همچنین، بدلیل شروع سریع اثر و عدم آشنایی بسیاری از پزشکان با […]

پمپ کنترل درد

سیستمهای فعال شونده توسط بیمار برای کنترل درد، در۲۰ سال شرح داده است. وسیله اولیه یک ماشین بود، که بیدردی وریدی را بر اساس درخواست بیمار، در اختیار میگذاشت. قسمت اصلی، یک وسیله حجیم بود که از ۲ واحد تشکیل شده بود؛ یک واحد کنترل بزرگتر و یک واحد کوچکتر که دارو را آزاد میکرد. واحد کوچکتر،دارای یک بطری انفوزیون نگهدارنده و یک بطری انفوزیون بیدردی بود که توسط یک لوله ای که از یک دریچه سلنوئیدی(برای کنترل جریان انفوزیون) عبور میکرد، بهم وصل میشدند. واحد بزرگتر دارای کنترلهای زیر است:
۱- یک توتالیزر، که الان بعنوان مقدار دارو نامیده می شود.
۲- یک تایمر زمان بی پاسخ که الان بعنوان فاصله قفل شدن شناخته می شود.
۳- یک تغییر دهنده خودکار دارو که اجازه می دهد مقداری از ۴ داروی متفاوت به ترتیب بیرون داده شود.
۴- یک ثبت کننده که داروی درحال استفاده را ثبت می کند.
در طراحی این دستگاه، قابلیت های حفاظتی اختصاصی در ساختمان آن لحاظ شده است که هنوز هم امروزه کاربرد دارند.
اولین ابزار ایمنی، در اختیار گذاشتن دارو فقط در موقع درخواست توسط بیمار است. وسیله ایمنی دیگر شامل یک دریچه سلنوئیدی است (که جریان دارو را به ورید کنترل می کند)، که در مواقع خاموش بودن دستگاه، ست مرحله بی پاسخی و ست مقدار کلی بسته می شود. فاکتور ایمنی نهایی که به سیستم می باشد. فقط مقدار مشخصی از دارو در زمان معین، اجازه ورود به سیستم را دارد.

پمپ کنترل درد

دستگاه بی دردی کنترل شده بیمار(PCA)، یا همان پمپ کنترل درد، یک پمپ تزریق دارو بوده که خود بیمار می تواند در صورت نیاز به بیدردی مقدار مشخصی از داروی مسکن(مانند مخدرها) که مقدار آن از قبل توسط پزشک تنظیم شده را، معمولاً بصورت وریدی به خودش تزریق نماید. انواع گوناگونی از پمپ کنترل درد PCA وجود دارد، مانند انواع الکترونیکی قابل برنامه ریزی، یا انواع مکانیکی که برنامه ریزی آن از قبل توسط کارخانه سازنده آن تنظیم شده و بصورت یکبار مصرف می باشد.

خصوصیات یک پمپ کنترل درد

• ایجاد تسکین درد کافی مطابق با نیازهای فردی
• ایجاد ایمنی و تحمل قابل قبول
• ۳) ایجاد حداقل مشکلات تکنیکی

پمپهای جدید اجازه ثبت نمایی از تزریق دارو، شامل تعداد درخواستهای بیمار برای یک مقدار دارو، تعداد درخواستهایی که به عدم آزاد شدن دارو منجر شده است. ومقدار تزریق کلی دارویی را می دهد.

معیارهای تنظیم پمپهای PCA

۱- مقدار بارگیری اولیه
۲- مقدار داروی درخواستی بصورت یکجا
۳- زمان قفل شدن دستگاه
۴- میزان تزریق مداوم
۵- بیشترین مدت تزریق دارو بر اساس ساعت
مقدار بارگیری اولیه بعنوان اولین مقدار دارو بوده که با شروع کار دستگاه به بیمار تزریق شده، و باعث تسریع بصورت یکجا یا همان مقدار بولوس، مقداری از دارو است که با فشار دادن تکمه دستی پمپ توسط بیمار بخودش تزریق میگردد.مقدار بولوس از قبل توسط پزشک مربوطه براساس شرایط فیزیولوژیک و فیزیوپاتولوژیک بیمار تنظیم می شود.زمان قفل شدن دستگاه نیز بوسیله پزشک تنظیم شده و مدت زمانی است که علیرغم فشار دادن تکمه دستی پمپ توسط بیمار، امکان هیچگونه تزریق یکجا و بولوس وجود ندارد. این موضوع باعث جلوگیری از تزریقات مکرر دارو به بیمار شده و ضریب اطمینان دستگاه را افزایش میدهد.بیشترین مدت تزریق دارو بر اساس ساعت، عبارت از زمانی است که امکان تزریق دارو با پمپ وجود دارد، و پس از آن باید دوباره پمپ تنظیم گردد،که این مدت معمولاً حداکثر تا ۸ ساعت می باشد. میزان تزریق مداوم، یک برنامه انتخابی از پمپ بوده که دارو را بطور مداوم، بدون توجه به نیاز بیمار، به وی تزریق می کند.اساس این پمپهای کنترل درد ساده بوده، بدین ترتیب که وقتی بیمار درد دارد، دکمه دستی پمپ را فشار میدهد، دارو بلافاصله از پمپ به بیمار تزریق شده و باعث کاهش درد بیمار میگردد. اگر بیدردی ناکافی باشد، بیمار دوباره دکمه را فشار میدهد و یک مقدار اضافی دیگری از داروی مسکن، در صورتیکه در زمان قفل شدن پمپ نیاشد، به بیماری تزریق خواهد شد.
اگر با تنظیمات اولیه پمپ،کنترل درد به میزان مطلوب نباشد، باید سابقه تزریقات را که در حافظه الکترونیکی پمپ ذخیره شده است، مورد بررسی قرار داد.
در صورتیکه تعداد درخواست بیمار و دفعات تزریق بولوس بالایی وجود داشته باشد، این موضوع می تواند بدلیل: ۱)ناکافی بودن مقدار بولوس،۲) زمان قفل شدن طولانی دستگاه، یا ۳) درک ناقص بیمار برای استفاده از پمپ کنترل درد باشد. بیماری که نمیداند از زمان فشار بر دکمه تا شروع تسکین درد به چند دقیقه وقت احتیاج دارد، ممکن است در زمان کم مکرراً بر دکمه فشار وارد کند. برنامه ریزی اشتباه پمپ PCA، می تواند منجر به تزریق مقدار بالا یا پایین شود.

پایش در پمپ ها

پمپهای کنترل درد دارای یک مکانیسم حفاظتی است که بیمار را از بروز موارد ناخواسته تعضیف تنفسی محافظت مینماید. اگر مقدار یکجای دارو باعث بروز آرامبخشی شدیدی گردد، بیمار دچار خواب آلودگی شده و تا زمانیکه که این کاهش هوشیاری از بین نرفته باشد، بیمار قادر به فشار مجدد روی دکمه نمی باشد.
توجه به این نکته اهمیت دارد که بروز شدید آرامبخشی می تواند پیش درآمدی برای ایجاد تضعیف تنفسی باشد. بنابراین، مقدار دارو باید کاهش یابد تا اثرات آرامبخشی نیز برطرف شود. در این شرایط، پایش تنفسی بیمار با پالس اکسیمتری و ارزیابی میزان آرامبخشی با معیارهایی همچون نمره بندی رامسی توصیه میگردد.
در این نمره بندی عدد صفر= بیقراری، ۱= بیداری کامل، ۲=خواب آلودگی ضعیف، ۳= اغلب خواب آلود ولی با صدا کردن بیدار می شود، ۴= خواب ولی با تحریک دردناک بیدار می شوند، و ۵ = خواب عمیق که با تحریک دردناک هم بیدار نمی شود.
در صورتیکه نمره آرامبخشی مساوی ۳ باشد، باید ترزیق مداوم را قطع نمود و مقدار یکجای دارو را ۵۰ % کاهش داد. اگر بیمار نمره ۴ داشت، احتیاج به اقدامات بیشتری بوده، و شاید نیاز به استفاده از داروی خنثی کننده مخدر مثل نالوکسان باشد که تجویز آن باشد که تجویز آن باید با کنترل علائم حیاتی، اکسیژن خون شریانی و عملکرد تنفسی بدقت تنظیم گردد. هدف از کنترل درد با پمپهای PCA، ایجاد بیدردی کافی، با نمره درد کمتر از ۴ از ۱۰، و نمره آرامبخشی ۱ تا ۲ می باشد.
با اضافه کردن تزریق مداوم، مکانیسم حفاظتی پمپ کنترل درد کاهش مییابد، زیرا تزریق مداوم تحت کنترل بیمار نبوده، و این مقدار اضافی از داروی مسکن ممکن است باعث ایجاد آرامبخشی شدید شده و خطر تضعیف تنفسی را افزایش دهد.بیماران با ترزیق مدوام باید تحت پایش آرامبخشی یا تضعیف تنفسی قرار گیرند. تزریق مداوم بطور معمول و روزمره به برنامه پمپ اضافه نمی شود، به غیراز ۲۴ ساعت اول پس از عمل، یا مواردیکه احتیاج به تزریق مدوام به اثبات رسیده باشد. افزودن روش تزریق مدوام در سالمندان باید با احتیاط انجام گیرد.
عوامل خطری که می توانند احتمال نضعیف تنفسی در بیماران با PCA را پیش بینی کنند شامل، چاقی، آسم، آپنه خواب و کاربرد داروهای تقویت کننده اثر مخدرها می باشد. کاربرد پالس اکسیمتری بعنوان ابزار پایش مرسوم است، و استفاده از کاپنوگرافی نیز مطلوب می باشد. کاپنوگرافی که حجم انتهای بازدمی دی اکسیدکربن را اندازه گیری می کند،در پایش تضعیف تنفسی قابل اعتمادتر است.
برخی اوقات اعضای خانواده بیمار از ترس احساس درد بیمار، دکمه پمپ کنترل درد را خودسرانه برای او فشار میدهند. این اقدام می تواند خطر تضعیف تنفسی را افزایش دهد. اعضای خانواده باید از این خطر آگاه باشند و مقادیری یکجای دارو را برای بیمار تزریق نکنند.

درد در ام اس

 post_image

درد علامت پیچیده ای در بیماری ام اساست و ممکن است بصورت حاد یا مزمن باشد . درد حاد می تواند در صورت دیده شود.علت دردممکن است بعلت اسپاسم عضله باشد و با حرکت بدتر شود و ممکن است بصورت برق گرفتگی باشد. درد در ام اس ممکن است بصورت علامت لرمیت باشد التهاب عصب چشمی میتواند باعث تحریک لایه های مغز شود و درد پشت چشم شود.

دردهای مزمن

  • درد  ام اس در اندامها بصورت احساس ناخوشایند
  • بصورت باند دور تنه یا اندامها می باشد
  • درد کمر تیرکشنده شبه به درد سیاتیک
  • سردرد مرتبط با ضایعه مغزی

درمان درد در ام اس

درمانهای غیر داروئی

توانبخشی: توانبخشی تخصصی ام اس در بخشهای توانبخشی اعصاب با تیمی متشکل از متخصص طب فیزیکی و توانبخشی؛ فیزیوتراپ؛کاردرمان؛ پرستار توانبخشی، روانشناس؛ کارشناس تغذیه و ارتوپدی فنی انجام می شود.

روشهای مختلفی مثل تمرینات ورزشی، تعادل؛ تمرینات راه رفتن؛ استفاده از وسایل کمکی و ارتوز مناسب بر اساس نیاز بیمار برای درمان درد در ام اس انجام می شود.

داروهایی که برای درمان بکار می روند:
دوره کوتاه مدت کورتون اگر علایم مربوط به برگشت این بیماری باشد.
داروهای ضد التهاب غیر استرویدی، تیزانیدین، باکلوفن، گاباپنتین، پره گابالین، کاربامازپین، ترازودون، آمی تریپتیلین،
روشهای مثل ماساژ، یوگا، تصورذهنی، تمرینات آرامیدگی، تمرینات تنفسی و یوگا می توانند در درمان درد بیماران مبتلا به ام اس مفید باشند .

کلینیک امید بهترین متخصص طب فیزیکی و توانبخشی در درمان بیماری  ام اس می باشد.

___________________

مطالب مرتبط:

ام اس و درمان آن

بیماری ام اس چیست؟

درمان ام اس با فیزیوتراپی

 

همه چیز در مورد آرتروز

 post_image

استئوآتریت که در عامه آرتروز به آن گفته می‌شود، شایعترین بیماری مفصل در انسان است و بیانگر نارسایی مفاصل است و آرتروز زانو علت عمده ناتوانی مزمن در میان افراد مسن می‌باشد.

عوامل

  • میزان بروز آرتروز با مسائل ژنتیکی و نژادی ارتباط دارد. بررسیها نشان می‌دهد که احتمال ابتلا به این بیماری در خانمها بیشتر است.
  • سن بالا: بزرگترین عامل خطرساز برای استئوآرتریت سن می‌باشد. بطوریکه در زنان با سن کمتر از ۴۵ سال فقط ۲% و در سنین بین ۶۴-۴۵ سال میزان شیوع ۳۰% بوده است. و بالای ۶۵ سال این میزان ۶۸% بوده است.
  • ضربه: ضربه‌های شدید و استفاده مکرر از مفصل نیز از عوامل خطر ساز مهم هستند بی‌کفایتی رباط متقاطع قدامی و آسیب منیسک منجر به استئوآرتریت زانو می‌شود. اگرچه آسیب غضروف مفصل ممکن است در هر زمان طی آسیب یا بعد از آن بوجود آید، در صورت استفاده از مفصل مبتلا (مثلا از قبل شکسته) حتی غضروف طبیعی نیز در صورت ناپایدار بودن مفصل از بین می‌رود.
  • چاقی: چاقی از عوامل خطر آرتروز در زانو و دست است. تحقیقات نشان داده که کاهش وزن به میزان ۵ کیلوگرم احتمال بوجود آمدن این بیماری علامتدار زانو را ۵۰% کاهش می‌دهد.

علت

ویژگی اصلی پاتولوژی این عارضه از بین رفتن پیشرونده غضروف مفصلی است. با وجود این آرتروز تنها بیماری بافت غضروفی نیست بلکه بیماری یک عضو (مفصل) است که درآن همه بافتها شامل استخوان زیر غضروف ، منیسک ، رباطها و قسمت عصبی- عضلانی و غضروف گرفتار می‌شوند.

علایم

آرتروز غالبا به صورت دردی عمقی در مفصل مبتلا توصیف می‌شود که این درد با کارکرد مفصل تشدید می‌یابد و با استراحت برطرف می‌شود، اما با پیشرفت بیماری ممکن است درد دائمی باشد. سفتی و خشکی مفصل مبتلا در هنگام بیدار شدن از خواب یا بعد از مدتی دوره بی‌فعالیتی و بی‌تحرکی ممکن است بارز باشد. اما پس از تقریبا ۳۰ دقیقه تسکین پیدا می‌کند. بیمار ممکن است برای حرکت مفاصل خود با مشکل مواجه شود و قادر نباشد آنها را خم و راست کند.

تشخیص

تشخیص آرتروز معمولا بر اساس ویژگیهای بالینی (علایم) و رادیوگرافی (عکس) صورت می‌گیرد در مراحل اولیه ، رادیوگرافی ممکن است طبیعی باشد، اما با از بین رفتن غضروف مفصل ، تنگ شدگی فضای مفصل و سایر تغییرات آشکار می‌گردد.

پیشگیری

  • از خوردن غذاهای چرب پرهیز کنید و به جای آن مصرف فراوان میوه و سبزی را در برنامه غذایی خود بگنجانید.
  • از اضطراب و استرس دوری کنید.
  • هنگام کار با کامپیوتر سعی کنید گردن خود را راست نگهداشته و شانه را عقب بدهید. قوز کردن هنگام کار طولانی با کامپیوتر سبب دردهای گردن و شانه ها می شود. کاملا پشت خود را به صندلی بچسبانید. همچنین ارتفاع صندلی خود را طوری تنظیم کنید که کف پاها روی زمین قرار داشته و زانوی شما در زاویه ۹۰ درجه قرار داشته باشد. Keybآرتروزrd و Mouse باید پایینتر از آرنج و نزدیک دستان شما قرار داشته باشد.

درمان آرتروز

درمان آرتروز در جهت کاهش درد ، حفظ تحرک و به حداقل رساندن ناتوانی بیمار صورت می‌گیرد.

درمان غیر دارویی

کاهش بار مفصل: آرتروز ممکن است به علت وضعیت نادرست بدن بوجود آمده یا تشدید یابد. اصلاح وضعیت غلط بدن و تصحیح انحنای بیش از حد کمر (لوردوز) ، ممکن است مفید باشد. باید از تحمیل بار اضافی به مفصل مبتلا ، خودداری شود. بیماران مبتلا به ساییدگی زانو یا مفصل ران ، باید از ایستادن طولانی ، زانو زدن و چمباتمه زدن خودداری کنند. بیماران چاق باید وزن خود را کاهش دهند. استفاده از کف گوه‌ای در بعضی انواع این بیماری زانو ممکن است درد را کاهش دهد. رعایت دوره‌هایی از استراحت در طول روز ممکن است مفید باشد. اما بی‌حرکت کردن کامل مفصل دردناک لازم نیست. در بیماران مبتلا به آرتروز یک طرفه مفصل ران یا زانو گرفتن عصا در دست طرف مقابل و در بیماری دو طرفه استفاده از چوب زیر بغل (یا Walker) کمک کننده است.
فیزیوتراپی و ورزش: گرم کردن مفصل ممکن است درد و سفتی را کاهش دهد. در بیماران باید برنامه ورزشی در جهت حفظ دامنه حرکت مفصل ، تقویت عضلات دور مفصل و بهبود وضعیت فیزیکی باید طراحی گردد. استفاده نادرست از مفصل مبتلا به علت ترس از ایجاد درد منجر به آتروفی (از بین رفتن و تحلیل) عضله می‌شود. چون عضلات اطراف مفصل نقش مهمی در حفاظت از غضروف مفصلی در برابر استرس فیزیکی دارند، تقویت آنها حائز اهمیت است.
در افراد مبتلا به این بیماری ، تقویت عضلات دور مفصل در عرض چند هفته ، ممکن است به اندازه داروهای مسکن منجر به کاهش درد شود. ناتوانی در افراد مبتلا به آرتروز زانو با ضعف عضله چهار سر ران ارتباط خیلی زیادی دارد و افراد فعال درد خیلی کمتری نسبت به افراد بازنشسته دارند.
بطور خلاصه اقدامات غیر دارویی که زیر بنای درمان این عارضه هستند عبارتند از: آموزش اصول مراقبت از مفصل ، روشهای حرارتی ، تمرینهایی برای تقویت عضلات اطراف مفصل ، کاهش وزن در افراد چاق ، پرهیز از اعمال بار اضافی به مفصل ران یا زانو با استفاده از کفهایی که بالشتک دارند و نیز با کمک عصا یا Walker.
همچنینی عوامل روانی- اجتماعی به عنوان تعیین کننده‌های درد از اهمیت زیادی برخوردار هستند. بطوری که در افراد مبتلا که حمایت اجتماعی اندکی دارند، مشاوره دوره‌ای توسط مصاحبه‌گران ماهر به اندازه داروهای مسکن ضد التهابی در کاهش درد مفصل موثر است.

درمان دارویی

امروزه درمان این بیماری جنبه تسکینی دارد و داروها سبب پیشگیری یا به تاخیر افتادن تخریب غضروف و … نمی‌شود. برای درمان درد آرتروز ، عوامل دارویی باید به عنوان روشی کمکی برای اقدامات غیر دارویی مورد استفاده قرار گیرند.
داروهایی مانند استامینوفن ، ایبوپروفن و ناپروکسن و سایر NSAIDها برای کاهش التهاب و کاهش درد استفاده می‌شوند. البته داروهای مسکن به علت خطر خونریزی معده باید با احتیاط مصرف شوند. استفاده از این داروها همراه یک ماده محافظ معده مانند امپرازول و همچنین مصرف وسط غذا می‌تواند خطر این عوارض را کم کند.
تزریق کورتون داخل مفصلی می‌تواند سبب تسکین درد به مدت چند هفته شود (در موارد درد حاد شدید). ولی نباید در فواصل کمتر از ۶-۴ ماه یک بار تکرار شود.

ورزش درمانی

آرتروز شایعترین بیماری مفصلی در انسان است . در کشورهای توسعه یافته ، التهاب مفصل زانو علت ناتوانی طولانی مدت در سالمندان به شمار می رود.
. سن قوی ترین عامل خطر زا جهت ایجاد بیماری است .در یک تحقیق بعمل آمده تنها ۲٪ زنان زیر ۴۵ سال دچار آرتروز بودند ولی میزان شیوع در زنان بالای ۴۵ تا ۶۴ سال ۳۰٪ و بالای ۶۵ سال ۶۸٪ بوده است .
. ضربه های شدید و استفاده مکرر از مفاصل نیز از عوامل خطرزای مهمی محسوب می شوند. الگوهای درگیری مفاصل تحت تأثیر اضافه بار تحمیل شده بر مفاصل در اثر مشاغل یا سرگرمی ها می باشد.

برای مثال :
. آرتروز مچ پا در بالرین ها ، آرنج و مفصل کف دستی – انگشتان درشت پرتاب کننده های توپ بیسبال ، شایع است در حالیکه در افراد عادی آرتروز هیچ یک از مفاصل فوق شایع نیست .
. فعالیت های شغلی از جمله مشاغل کارگردانی که با متد دستی سر و کار دارند ،
. کارگران نخ ریسی ، کشتی سازی و کارگران معادن زغالسنگ می تواند موجب ساییدگی در مفاصل خاصی شود.
. چاقی عامل خطرزایی برای بروز این بیماری در ناحیه زانو و دست محسوب می شود و طبق بررسی های بعمل آمده کاهش وزنی معادل ۵ کیلوگرم شانس پیدایش آرتروز علامت دار زانو را تا ۵۰ ٪ کاهش می دهد .بیشتر محققان بر این باورند که اولین تغییرات بیماری از غضروف شروع می شود.

هدف از درمان

. کاهش درد
. حفظ تحرک
. به حداقل رساندن ناتوانی مفصل در افراد می باشد .
کاهش فشار وارده بر مفصل از طریق :
. پرهیز از ایستادن طولانی ، زانو زدن ، چمباتمه زدن
. کاهش وزن
. استراحت
. استفاده از عصا و غیره از درمانهای غیر دارویی محسوب می شود .

کلینیک طب فیزیکی و فیزیوتراپی امید بهترین مرکز درمانی آرتروز می باشد.

استئوآرتریت چیست؟

استئوآرتریت یا آرتروز بیماری است که در نتیجه تخریب غضروف مفصلی بروز می کند و منجر به درد و سفتی مفاصل می¬شود. این بیماری یکی از قدیمی ترین و شایع ترین بیماریهای نوع بشر است. با نامهای درگر چون آرتروز، استئوآرتروز و آرتریت هیپرتروفیک نیز شناخته می شود. شرایط مختلفی وجود دارد که میتواند منجر به تخریب غضروفی شود مثل، چاق بودن، صدمه به مفصل، بیماریهای استخوان مجاور، ضعف عضلانی، آسیب به اعصاب تغذیه کننده ناحیه اطراف مفصل، بیماریهای التهابی مفاصل، و وراثت.
امکان ابتلای هر مفصلی در این بیماری وجود دارد اما، به طور شایع در مفاصل لگن، زانوها و ستون فقرات بروز می کند. همچنین مفاصل انگشتان دست، مفصل قاعده انگشت شست دست و شست پا را درگیر می کند. به ندرت باعث درگیری مچ دست، آرنج یا مچ پا می شود مگر در اثر صدمات وارده و یا فشارهای غیر معمول.
احتمال گسترش و پیشرفت این بیماری همراه با افزایش سن بیشتر می شود و دو جنس را درگیر می کند. تا سن ۴۵ سالگی احتمال بروز استئوآرتریت در مردان بیشتر است ولی پس از آن زنان بیشتر در معرض ابتلا هستند.
استئوآرتریت نتیجه تخریب غضروفی است و منجر به بروز درد در مفصل مبتلا می شود.
در مفاصل طبیعی، یک ماده محکم والاستیکی به نام غضروف انتهای هر استخوان را می پوشاند. وجود این غضروفها باعث ایجاد سطحی نرم و صیقلی برای حرکات مفصلی می شود و مانند بالش بین استخوانها عمل می کند.

مراحل تخریب مفصلی در استئوآرتریت

۱٫ هم زمان با افزایش سن، ساختار غضروف شروع به تغییر می¬کند. در اثر این مسئله غضروف خاصیت ارتجاعی خود را ازدست داده و در نتیجه در اثر صدمات یا استفاده مفرط، به سهولت صدمه می بیند. زمان بروز این تغییرات و نیز میزان گستردگی آنها، متاثر از وراثت، صدمات وارده به مفصل و سایر عواملی است که در صفحات بعد ذکر می شود.
۲٫ به دنبال تغییرات فوق لایه سینویوم که مثل آستری دیواره درونی مفاصل را می پوشاند، در پاسخ به تخریب غضروفی ملتهب می شود. این التهاب باعث تولید موادی می شود که باعث ایجاد صدمات بعدی به غضروف می شوند.
۳٫ در اثر تخریب غضروف، استخوان زیر آن در معرض آسیب قرار خواهد گرفت و امکان دارد مفصل شکل طبیعی خود را از دست بدهد. انتهای استخوانها کلفت شده و برآمدگیها یا زوائد استخوانی، در محل اتصال بافت نرم مفصلی به استخوان تشکیل می شود.
۴٫ ممکن است تکه هایی از استخوان و یا غضروف آزادانه در فضای مفصلی شناور شوند و باعث التهاب هر چه بیشتر شوند.
علاوه بر تخریب غضروفی، مایع مفصلی نیز ممکن است نقشی در روند بیماری داشته باشد. مایع مفصلی صدمات و تکانها را جذب می کند و به عنوان ماده لغزنده ای در مفصل عمل می کند و وجود آن برای عملکرد مناسب مفصل لازم است. این مایع عمدتاً از ماده ای چسبنده به نام هیالورونان تشکیل می شود. در استئوآرتریت ممکن است مقدار هیالورونان مایع مفصلی کافی نباشد. همچنین ممکن است به علت تغییراتی در کیفیت این ماده خاصیت حفاظتی و عملکرد آن به عنوان جاذب صدمات کاهش یابد. این مسئله مهم یکی دیگر از دلایل تخریب غضروفی و بروز علائم مفصلی در اوستئوآرتریت باشد.

___________________

مطالب مرتبط:

همه چیز در مورد آرتروز

دکتر متخصص آرتروز تهران