نوشته‌ها

همه چیز در مورد آرتروز

 post_image

استئوآتریت که در عامه آرتروز به آن گفته می‌شود، شایعترین بیماری مفصل در انسان است و بیانگر نارسایی مفاصل است و آرتروز زانو علت عمده ناتوانی مزمن در میان افراد مسن می‌باشد.

عوامل

  • میزان بروز آرتروز با مسائل ژنتیکی و نژادی ارتباط دارد. بررسیها نشان می‌دهد که احتمال ابتلا به این بیماری در خانمها بیشتر است.
  • سن بالا: بزرگترین عامل خطرساز برای استئوآرتریت سن می‌باشد. بطوریکه در زنان با سن کمتر از ۴۵ سال فقط ۲% و در سنین بین ۶۴-۴۵ سال میزان شیوع ۳۰% بوده است. و بالای ۶۵ سال این میزان ۶۸% بوده است.
  • ضربه: ضربه‌های شدید و استفاده مکرر از مفصل نیز از عوامل خطر ساز مهم هستند بی‌کفایتی رباط متقاطع قدامی و آسیب منیسک منجر به استئوآرتریت زانو می‌شود. اگرچه آسیب غضروف مفصل ممکن است در هر زمان طی آسیب یا بعد از آن بوجود آید، در صورت استفاده از مفصل مبتلا (مثلا از قبل شکسته) حتی غضروف طبیعی نیز در صورت ناپایدار بودن مفصل از بین می‌رود.
  • چاقی: چاقی از عوامل خطر آرتروز در زانو و دست است. تحقیقات نشان داده که کاهش وزن به میزان ۵ کیلوگرم احتمال بوجود آمدن این بیماری علامتدار زانو را ۵۰% کاهش می‌دهد.

علت

ویژگی اصلی پاتولوژی این عارضه از بین رفتن پیشرونده غضروف مفصلی است. با وجود این آرتروز تنها بیماری بافت غضروفی نیست بلکه بیماری یک عضو (مفصل) است که درآن همه بافتها شامل استخوان زیر غضروف ، منیسک ، رباطها و قسمت عصبی- عضلانی و غضروف گرفتار می‌شوند.

علایم

آرتروز غالبا به صورت دردی عمقی در مفصل مبتلا توصیف می‌شود که این درد با کارکرد مفصل تشدید می‌یابد و با استراحت برطرف می‌شود، اما با پیشرفت بیماری ممکن است درد دائمی باشد. سفتی و خشکی مفصل مبتلا در هنگام بیدار شدن از خواب یا بعد از مدتی دوره بی‌فعالیتی و بی‌تحرکی ممکن است بارز باشد. اما پس از تقریبا ۳۰ دقیقه تسکین پیدا می‌کند. بیمار ممکن است برای حرکت مفاصل خود با مشکل مواجه شود و قادر نباشد آنها را خم و راست کند.

تشخیص

تشخیص آرتروز معمولا بر اساس ویژگیهای بالینی (علایم) و رادیوگرافی (عکس) صورت می‌گیرد در مراحل اولیه ، رادیوگرافی ممکن است طبیعی باشد، اما با از بین رفتن غضروف مفصل ، تنگ شدگی فضای مفصل و سایر تغییرات آشکار می‌گردد.

پیشگیری

  • از خوردن غذاهای چرب پرهیز کنید و به جای آن مصرف فراوان میوه و سبزی را در برنامه غذایی خود بگنجانید.
  • از اضطراب و استرس دوری کنید.
  • هنگام کار با کامپیوتر سعی کنید گردن خود را راست نگهداشته و شانه را عقب بدهید. قوز کردن هنگام کار طولانی با کامپیوتر سبب دردهای گردن و شانه ها می شود. کاملا پشت خود را به صندلی بچسبانید. همچنین ارتفاع صندلی خود را طوری تنظیم کنید که کف پاها روی زمین قرار داشته و زانوی شما در زاویه ۹۰ درجه قرار داشته باشد. Keybآرتروزrd و Mouse باید پایینتر از آرنج و نزدیک دستان شما قرار داشته باشد.

درمان آرتروز

درمان آرتروز در جهت کاهش درد ، حفظ تحرک و به حداقل رساندن ناتوانی بیمار صورت می‌گیرد.

درمان غیر دارویی

کاهش بار مفصل: آرتروز ممکن است به علت وضعیت نادرست بدن بوجود آمده یا تشدید یابد. اصلاح وضعیت غلط بدن و تصحیح انحنای بیش از حد کمر (لوردوز) ، ممکن است مفید باشد. باید از تحمیل بار اضافی به مفصل مبتلا ، خودداری شود. بیماران مبتلا به ساییدگی زانو یا مفصل ران ، باید از ایستادن طولانی ، زانو زدن و چمباتمه زدن خودداری کنند. بیماران چاق باید وزن خود را کاهش دهند. استفاده از کف گوه‌ای در بعضی انواع این بیماری زانو ممکن است درد را کاهش دهد. رعایت دوره‌هایی از استراحت در طول روز ممکن است مفید باشد. اما بی‌حرکت کردن کامل مفصل دردناک لازم نیست. در بیماران مبتلا به آرتروز یک طرفه مفصل ران یا زانو گرفتن عصا در دست طرف مقابل و در بیماری دو طرفه استفاده از چوب زیر بغل (یا Walker) کمک کننده است.
فیزیوتراپی و ورزش: گرم کردن مفصل ممکن است درد و سفتی را کاهش دهد. در بیماران باید برنامه ورزشی در جهت حفظ دامنه حرکت مفصل ، تقویت عضلات دور مفصل و بهبود وضعیت فیزیکی باید طراحی گردد. استفاده نادرست از مفصل مبتلا به علت ترس از ایجاد درد منجر به آتروفی (از بین رفتن و تحلیل) عضله می‌شود. چون عضلات اطراف مفصل نقش مهمی در حفاظت از غضروف مفصلی در برابر استرس فیزیکی دارند، تقویت آنها حائز اهمیت است.
در افراد مبتلا به این بیماری ، تقویت عضلات دور مفصل در عرض چند هفته ، ممکن است به اندازه داروهای مسکن منجر به کاهش درد شود. ناتوانی در افراد مبتلا به آرتروز زانو با ضعف عضله چهار سر ران ارتباط خیلی زیادی دارد و افراد فعال درد خیلی کمتری نسبت به افراد بازنشسته دارند.
بطور خلاصه اقدامات غیر دارویی که زیر بنای درمان این عارضه هستند عبارتند از: آموزش اصول مراقبت از مفصل ، روشهای حرارتی ، تمرینهایی برای تقویت عضلات اطراف مفصل ، کاهش وزن در افراد چاق ، پرهیز از اعمال بار اضافی به مفصل ران یا زانو با استفاده از کفهایی که بالشتک دارند و نیز با کمک عصا یا Walker.
همچنینی عوامل روانی- اجتماعی به عنوان تعیین کننده‌های درد از اهمیت زیادی برخوردار هستند. بطوری که در افراد مبتلا که حمایت اجتماعی اندکی دارند، مشاوره دوره‌ای توسط مصاحبه‌گران ماهر به اندازه داروهای مسکن ضد التهابی در کاهش درد مفصل موثر است.

درمان دارویی

امروزه درمان این بیماری جنبه تسکینی دارد و داروها سبب پیشگیری یا به تاخیر افتادن تخریب غضروف و … نمی‌شود. برای درمان درد آرتروز ، عوامل دارویی باید به عنوان روشی کمکی برای اقدامات غیر دارویی مورد استفاده قرار گیرند.
داروهایی مانند استامینوفن ، ایبوپروفن و ناپروکسن و سایر NSAIDها برای کاهش التهاب و کاهش درد استفاده می‌شوند. البته داروهای مسکن به علت خطر خونریزی معده باید با احتیاط مصرف شوند. استفاده از این داروها همراه یک ماده محافظ معده مانند امپرازول و همچنین مصرف وسط غذا می‌تواند خطر این عوارض را کم کند.
تزریق کورتون داخل مفصلی می‌تواند سبب تسکین درد به مدت چند هفته شود (در موارد درد حاد شدید). ولی نباید در فواصل کمتر از ۶-۴ ماه یک بار تکرار شود.

ورزش درمانی

آرتروز شایعترین بیماری مفصلی در انسان است . در کشورهای توسعه یافته ، التهاب مفصل زانو علت ناتوانی طولانی مدت در سالمندان به شمار می رود.
. سن قوی ترین عامل خطر زا جهت ایجاد بیماری است .در یک تحقیق بعمل آمده تنها ۲٪ زنان زیر ۴۵ سال دچار آرتروز بودند ولی میزان شیوع در زنان بالای ۴۵ تا ۶۴ سال ۳۰٪ و بالای ۶۵ سال ۶۸٪ بوده است .
. ضربه های شدید و استفاده مکرر از مفاصل نیز از عوامل خطرزای مهمی محسوب می شوند. الگوهای درگیری مفاصل تحت تأثیر اضافه بار تحمیل شده بر مفاصل در اثر مشاغل یا سرگرمی ها می باشد.

برای مثال :
. آرتروز مچ پا در بالرین ها ، آرنج و مفصل کف دستی – انگشتان درشت پرتاب کننده های توپ بیسبال ، شایع است در حالیکه در افراد عادی آرتروز هیچ یک از مفاصل فوق شایع نیست .
. فعالیت های شغلی از جمله مشاغل کارگردانی که با متد دستی سر و کار دارند ،
. کارگران نخ ریسی ، کشتی سازی و کارگران معادن زغالسنگ می تواند موجب ساییدگی در مفاصل خاصی شود.
. چاقی عامل خطرزایی برای بروز این بیماری در ناحیه زانو و دست محسوب می شود و طبق بررسی های بعمل آمده کاهش وزنی معادل ۵ کیلوگرم شانس پیدایش آرتروز علامت دار زانو را تا ۵۰ ٪ کاهش می دهد .بیشتر محققان بر این باورند که اولین تغییرات بیماری از غضروف شروع می شود.

هدف از درمان

. کاهش درد
. حفظ تحرک
. به حداقل رساندن ناتوانی مفصل در افراد می باشد .
کاهش فشار وارده بر مفصل از طریق :
. پرهیز از ایستادن طولانی ، زانو زدن ، چمباتمه زدن
. کاهش وزن
. استراحت
. استفاده از عصا و غیره از درمانهای غیر دارویی محسوب می شود .

کلینیک طب فیزیکی و فیزیوتراپی امید بهترین مرکز درمانی آرتروز می باشد.

استئوآرتریت چیست؟

استئوآرتریت یا آرتروز بیماری است که در نتیجه تخریب غضروف مفصلی بروز می کند و منجر به درد و سفتی مفاصل می¬شود. این بیماری یکی از قدیمی ترین و شایع ترین بیماریهای نوع بشر است. با نامهای درگر چون آرتروز، استئوآرتروز و آرتریت هیپرتروفیک نیز شناخته می شود. شرایط مختلفی وجود دارد که میتواند منجر به تخریب غضروفی شود مثل، چاق بودن، صدمه به مفصل، بیماریهای استخوان مجاور، ضعف عضلانی، آسیب به اعصاب تغذیه کننده ناحیه اطراف مفصل، بیماریهای التهابی مفاصل، و وراثت.
امکان ابتلای هر مفصلی در این بیماری وجود دارد اما، به طور شایع در مفاصل لگن، زانوها و ستون فقرات بروز می کند. همچنین مفاصل انگشتان دست، مفصل قاعده انگشت شست دست و شست پا را درگیر می کند. به ندرت باعث درگیری مچ دست، آرنج یا مچ پا می شود مگر در اثر صدمات وارده و یا فشارهای غیر معمول.
احتمال گسترش و پیشرفت این بیماری همراه با افزایش سن بیشتر می شود و دو جنس را درگیر می کند. تا سن ۴۵ سالگی احتمال بروز استئوآرتریت در مردان بیشتر است ولی پس از آن زنان بیشتر در معرض ابتلا هستند.
استئوآرتریت نتیجه تخریب غضروفی است و منجر به بروز درد در مفصل مبتلا می شود.
در مفاصل طبیعی، یک ماده محکم والاستیکی به نام غضروف انتهای هر استخوان را می پوشاند. وجود این غضروفها باعث ایجاد سطحی نرم و صیقلی برای حرکات مفصلی می شود و مانند بالش بین استخوانها عمل می کند.

مراحل تخریب مفصلی در استئوآرتریت

۱٫ هم زمان با افزایش سن، ساختار غضروف شروع به تغییر می¬کند. در اثر این مسئله غضروف خاصیت ارتجاعی خود را ازدست داده و در نتیجه در اثر صدمات یا استفاده مفرط، به سهولت صدمه می بیند. زمان بروز این تغییرات و نیز میزان گستردگی آنها، متاثر از وراثت، صدمات وارده به مفصل و سایر عواملی است که در صفحات بعد ذکر می شود.
۲٫ به دنبال تغییرات فوق لایه سینویوم که مثل آستری دیواره درونی مفاصل را می پوشاند، در پاسخ به تخریب غضروفی ملتهب می شود. این التهاب باعث تولید موادی می شود که باعث ایجاد صدمات بعدی به غضروف می شوند.
۳٫ در اثر تخریب غضروف، استخوان زیر آن در معرض آسیب قرار خواهد گرفت و امکان دارد مفصل شکل طبیعی خود را از دست بدهد. انتهای استخوانها کلفت شده و برآمدگیها یا زوائد استخوانی، در محل اتصال بافت نرم مفصلی به استخوان تشکیل می شود.
۴٫ ممکن است تکه هایی از استخوان و یا غضروف آزادانه در فضای مفصلی شناور شوند و باعث التهاب هر چه بیشتر شوند.
علاوه بر تخریب غضروفی، مایع مفصلی نیز ممکن است نقشی در روند بیماری داشته باشد. مایع مفصلی صدمات و تکانها را جذب می کند و به عنوان ماده لغزنده ای در مفصل عمل می کند و وجود آن برای عملکرد مناسب مفصل لازم است. این مایع عمدتاً از ماده ای چسبنده به نام هیالورونان تشکیل می شود. در استئوآرتریت ممکن است مقدار هیالورونان مایع مفصلی کافی نباشد. همچنین ممکن است به علت تغییراتی در کیفیت این ماده خاصیت حفاظتی و عملکرد آن به عنوان جاذب صدمات کاهش یابد. این مسئله مهم یکی دیگر از دلایل تخریب غضروفی و بروز علائم مفصلی در اوستئوآرتریت باشد.

___________________

مطالب مرتبط:

همه چیز در مورد آرتروز

دکتر متخصص آرتروز تهران

تشخیص بیماری آرتروز

پزشک معمولا بیماری شما را بر اساس سابقه پزشکی شما و معاینات بالینی تشخیص می دهد. بهرحال، ممکن است پزشکتان نیاز به انجام پاره ای اقدامات دیگر یا آزمایشهایی مانند رادیوگرافی نیز داشته باشد. این آزمایشها برای کمک به تایید تشخیص، رد کردن سایر علل ایجاد کننده درد و تعیین میزان صدمات وارده شده به مفصل است. همچنین می توان برای رد کردن سایر بیماریها از آسپیراسیون مفصل، یعنی تخلیه مایع از مفصل مبتلا و آزمایش کردن آن نیز کمک گرفت.

درمان آرتروز

برنامه درمانی خوب باعث کاهش میزان درد آرتروز و سفتی مفصل و بهبود حرکات مفصلی می شود و توانایی شما را در انجام کارهای روزمره افزایش می دهد. برنامه درمانی، مخصوص سما طرح خواعد شد و ترکیبی از فیزیوتراپی، کار درمانی، حرکات بدنی، ورزش اروبیک ملایم، کنترل وزن، آموزش دادن به بیمار مبتلا به آرتروز ، و دارو درمانی خواهد بود. اگر این اقدامات موثر واقع نشوند، ممکن است نیاز به جراحی باشد.
برنامه درمانی شما براساس عواملی نظیر شدت بیماری و اینکه کدامیک از مفاصل درگیر هستند، طبیعت نشانه های موجود در شما یا سایر مشکلات پزشکی که دارید، سن و نیز فعالیتهای روزمره تان طرح ریزی می شود. باید مشارکت پزشکتان یا سایر متخصصین بهداشتی مانند متخصصین کار درمانی یا فیزیوتراپها عمل کنید تا مطمئن شوید که این برنامه درمانی آرتروز مطابق با نیازهای شما ست.

فیزیوتراپی و کاردرمانی

استئوآرتریت ممکن است فعالیتهای خاصی مثل راه رفتن، استحمام، لباس پوشیدن، بالا رفتن از پله ها، رفتن به دستشویی و انجام دادن کارهای خانه محدود کند. این متخصصین می توانند توانایی شما را به کمک موارد زیر، در انجام کارهای روزمره افزایش دهند:
• کمک به بهبود محدوده حرکتی مفاصل و قدرت مضلانی
• فراهم آوردن تجهیزات کمکی مانند: عصا، چوب زیر بغل، واکر
• آموزش روش صحیح استفاده از سرما و گرما در درمان آرتروز (گرما در بعضی موارد باعث تسکین درد و گرفتگی عضلانی و سرما در بعضی موارد باعث تسکین درد و کرختی در نواحی آزرده می شود.)
• حفظ راستای طبیعی مفاصل آتل
• آموزش اصول صحیح استفاده از مفاصل و حفظ کردن انرژی
• توصیه به استفاده از کفشهای مناسب
فواید استفاده از این روشهای درمانی برای بیماران مبتلا به آرتروز کاهش درد، سهولت انجام کارهای روزمره و واردشدن استرس کمتر به روی مفاصل است.

برای درمان بیماری آرتروز به بهترین متخصصان کلینیک طب فیزیکی و فیزیوتراپی امید مراجعه کنید.

علت استئوآرتریت

محققین معتقدند عوامل متعددی خطر گسترش استئوآرتریت را افزایش می دهد. این عوامل شامل: وراثت، چاقی، صدمات مفصلی، استفاده مفرط و مکرر از مفاصل مشخص، ضعف عضلانی، صدمات عصبی، و بیماریهای استخوان مجاور است.

علت استئوآرتریت

وراثت

استئوآرتریت در برخی خانواده ها ممکن است به علت وجود نقصی موروثی در یکی از ژنهای مسئول ساخت ماده پروتئینی اصلی غضروف یعنی کلاژن باشد. این نقص منجر به تولید غضروف معیوب و در نتیجه اضمحلال هر چه سریع تر آن می شود. چنین مسائلی ممکن است هیچ مشکلی در دروان جوانی ایجاد نکند، اما تدریج و در طول زمان مفاصل را از کار می اندازد. احتمال بروز گره های استخوانی در مفاصل انگشتان در زنانی که استعداد ارثی آن را دارند، وجود دارد.
احتمال پیدایش استئوآرتریت در افرادی که با نقص عضوهای محدود متولد می شوند، بیشتر است، این نقص عضوها باعث می شوند که مفاصل آنها به درستی با هم جفت نشوند یا به درستی حرکت نکنند؛ مثل غیرطبیعی بودن مادرزادی لگن خاصره و یا داشتن پای کمانی. همچنین وجود شلی رباط ها، احتمال بروز استئوآرتریت را افزایش می دهد.

چاقی

مطالعات نشان داده است که چاقی خطر بروز استئوآرتریت را در زانوها افزایش می دهد. محققین دریافته اند که در دوران میانسالی یا سنین پس از آن، ورن بدن مهمتریت عاملی است که خطر ابتلاء به این بیماری مفصل زانو را افزایش می دهد. به خصوص ۸ تا ۱۲ سال پیش از ظهور علائم، جلوگیری از افزایش وزن هم زمان با افزایش سن، یا کم کردن وزن باعث پیشگیری از ابتلاء به آسیب مفاصل زانوها می شود.

ضعف عضلانی

مطالعات نشان داده است که در افرادی که عضلات چهارسر(ران) آنها ضعیف است، احتمال بروز استئوآرتریت زانو بیشتر است. همچنین در صورت ضعیف بودن این عضلات احتمال پیشرفت بیماری زیاد است.

کار کشیدن بیش از حد از مفاصل

در بعضی از افراد، به علت صدمات وارده به بعضی مفاصل مشخص یا کار کشیدن بیش از حد آنها،احتمال بروز این بیماری وجود دارد. سابقه صدمه و آسیب قابل توجه به مفاصل زانو یا لگن، خطر بروز استئوآرتریت در این مفاصل را افزایش می دهد. به عنوان مثال، در فوتبالیستهایی که زانوهایشان قبلاً آسیب دیده است، احتمال ابتلا در آنها بیشتر است. پیشگیری از ضربات و صدمات احتمال بروز این بیماری را کاهش می دهد.
در برخی از مشاغل خاص، بعضی از مفاصل دائماً فعال هستند. شغلهایی که در آنها نیاز به خم کردن مکرر زانوها ست، خطر بروز بیماری افزایش می یابد. به عنوان مثال، برخی مطالعات نشان داده است که میزان بروز استئوآرتریت زانو در معدنچیان و کارگران بارانداز و کارگران کشتی ساز بیشتر است. خوشبختانه، از روشهای تعدیلی برای جلوگیری از صدمات ناشی از کار کشیدن بیش از اندازه از مفاصل در این گونه مشاغل وجود دارد.

درمان دارویی استئوآرتریت

 داروهای مختلفی برای کنترل علائم بیماری استئوآرتریت استفاده می شود. هدف عمده از کاربرد این داروها تسکین درد بیمار است.بعضی داروها الگوی مصرف روزانه دارند ولی بعضی انواع دیگر در صورت نیاز مصرف می شوند. براساس نشانه های بیماری و برنامه زندگی شما، پزشک در مورد بهترین نوع دارو و برنامه مصرفی آن تصمیم خواهد گرفت.

ضد دردهای مخدر و غیر مخدر

مسکن ها داروهایی هستند که درد را تسکین می دهند. استامینوفن نوعی ضد درد غیرمخدر است که به طور معمول برای تسکین درد استفاده می شود. اگرچه این دارو التهاب و تورمی را که گاهی اوقات در استئوآرتریت  مشاهده می شود، کاهش نمی دهد، اما برای تسکین درد مفید است. از طرف دیگر استامینوفن در اغلب افراد داروی کم ضررتری نسبت به ضد التهابهای غیر استروئیدی است. بسیاری از پزشکان در حال حاضر، استامینوفن را داروی ابتدایی انتخابی برای مقابله با درد ناشی از استئوآرتریت در نظر می گیرند.

ترامادول نوعی ضد درد غیرمخدر است که به بیماران دارای دردهای متوسط تا شدید کمک می کنند. مصرف این داروی درمان استئوآرتریت باید با احتیاط باشد زیرا ممکن است هنگام استفاده به میزان توصیه شده یا بیش از دوز توصیه شده یا در صورت مصرف با سایر داروهای خاص باعث بروز حملات تشنج، سرگیجه، یبوست شود. همچنین احتمال ضعیفی از وابستگی به این دارو وجود دارد.
کدئین، نوعی داروی ضددرد مخدر ملایم است که می تواند مفید باشد و اما در صورت مصرف طولانی مدت امکان بروز وابستگی دارویی وجود دارد. در صورت وجود درد شدید می توان گاهی ضددردهای مخدر قوی تری تجویز کرد، اما استفاده از آنها باید به تدریج محدود شود.

داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی استئوآرتریت

این دارو باعث کاهش درد، سفتی و تورم مفصل می شوند. علاوه بر آسپرین، ایبوپروفن، ناپروکسن سدیم، و دیکلوفناک که فروش آنها آزاد است، تعداد زیادی از این داروها نیز به صورت فروش با نسخه برای استئوآرتریت در دسترس هستند.

یکی از شایع ترین عوارض جانبی این نوع داروها بروز تحریک معده است که می تواند منجر به مشکلات جدی تری چون خونریزیها و یا زخمهای گوراشی شود. پزشک ممکن است مصرف دارو را همراه با غذا توصیه کند تا از بروز تحریک و آزردگی معده پیشگیری شود. اگر فشار خون بالا دارید یا اینکه دچار بیماری کلیوی هستید قبل از هرگونه مصرف این گروه داروهای درمان استئوآرتریت با پزشک خود مشودت کنید.

اگر به دلیل ناراحتیهای گوارشی قادر به تحمل داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی نیستید، ممکن است پزشک از تجویز آنها برای شما خودداری کند، یا آنها را همراه با داروهای دیگری برای حفاظت از معده شما تجویز کند. همچنین می توانید از استامینوفن یا نوعی آسپرین غیراستیله استفاده کنید.

داروهای تزریقی بیماری آرتروز

گلوکوکورتیکوئیدهای تزریقی

گلوکوکورتیکوئیدها(کورتون) وابسته به کورتیزون یعنی نوعی هورمون طبیعی موجود در بدن هستند. این داروها را می توان متعاقب کشیدن مایع مفصلی، داخل مفصل مبتلا به آرتروز تزریق کرد تا درد و تورمی را که گاهی اوقات در اثر استئوآرتریت ایجاد می شود، تسکین دهد. این داروها به صورت قزص هم یافت می شوند، ولب معمولاً این شکل از دارو در درمان استئوآرتریت و آرتروز کاربرد ندارد.در هر مفصل خاص بیش از ۳ تا ۴ تزریق کورتون در طول یک سال نباید انجام داد چون تزریقهای مکرر در مفاصل متحمل وزن(مانند مفصل لگن خاصره یا زانوها) ممکن است باعث صدمه غضروفی شود.

هیالورونان تزریقی

تزریق هیالورونان شیوه درمانی جدید ضددرد برای استئوآرتریت مفصل زانو است. این شیوه در بیمارانی که به برنامه های درمانی ساده و مصرف ضددردهای ملایم پاسخ نداده اند، استفاده می شود.  این روش را می توان به خصوص برای بیمارانی که تحمل داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی را ندارند یا به آنها پاسخ مناسب نمی دهند، به کار برد. در این روش، هیالورونان، یعنی ماده ای که به طور طبیعی در مایع مفصلی وجود دارد و به لغزندگی سطوح مفصلی کمک می کند، به داخل مفصل زانو تزریق می کنند. در آرتروز مفصل زانو التهاب حاصله باعث تجزیه هیالورونان موجود در مایع مفصلی می شود. دلیل اثر بخشی درمان با هیالورونان هنوز کاملاً شناخته شده نیست.

این تزریقها، یک بار در هفته به مدت ۳ تا ۵ هفته متوالی، مستقیماً داخل مفصل زانو انجام می شود. اگر درد ناشی از این تزریقها ممکن است تا چند ماه طول بکشد مطالعات نشان داده اند که اثر بخشی این داروها در تسکین آرتروز زانو مشابه درمان ممتد با داروهای ضوالتهاب  غیراستروئیدی است.

جراح می تواند مفصل آسیب دیده را با مفاصل مصنوعی پلاستیکی، فلزی یا سرامیکی مقاوم در مقابل آرتروز و فرسودگی، تعویض یا تعمیر کند. امروزه جایگزینهای مصنوعی برای اغلب مفاصل اصلی بدن وجود دارد. بعضی از این مفاصل جایگزین با نوعی چسب استخوانی به استخوانها متصل می شوند.

بیماری آرتروز چیست؟

بیماری آرتروز بیشتر در خانم‌ها و افرادی که از نظر شغلی مجبور هستند از یک عضو بیشتر از حد توان آن استفاده کنند و یا استفاده نامناسب از عضو دارند، دیده می‌شود مانند کارگرانی که مجبور هستند ساعت‌های زیادی را روی دو پا بنشینند، افرادی که در طول روز از پله زیاد استفاده می کنند و یا زیاد سرخود را خم می‌کنند.

این بیماری که در اصطلاح عامیانه به آن ساییدگی مفصل هم گفته می‌شود، بیماری است که در آن غضروف مفصلی دچار تخریب می‌شود.

فعالیت‌های روزمره، موجب ایجاد آسیب در بافت‌های مفاصل مختلف بدن می‌شود ولی بدن به‌دلیل خاصیت ترمیمی، مرتب آسیب‌های وارد شده به مفصل را بازسازی می‌کند.

اگر آسیب‌های وارد شده به مفصل ناشی از آرتروز از قدرت ترمیم بدن بیشتر شود، بازسازی به خوبی اتفاق نمی‌افتد و مفصل بتدریج دچار تخریب شده و غضروف موجود در مفصل نازکتر و ضعیف‌تر می‌شود.

استخوان‌های تخریب شده و نازکی غضروف‌ها موجب می‌شود دو سطح استخوان مجاور به هم نزدیکتر شوند و در حرکت‌های روزمره این دو استخوان به هم ساییده شده، درنتیجه تخریب استخوان‌ها و آرتروز اتفاق می‌افتد و یا استخوان‌های اضافی تشکیل می‌شود.

مهمترین علامت بیماری آرتروز ، درد مفصل می‌باشد، معمولاً درد مفاصل با حرکت و فعالیت بیشتر می‌شود و با استراحت رفع می‌گردد، اما در مراحل پیشرفته و شدید ممکن است در استراحت هم بیمار، درد داشته باشد.

مفاصل زانو، شست پا و دست، مهره‌های گردن و کمر بیشتر در معرض ابتلا به بیماری آرتروز هستند.

تشخیص

وجود علایم بالینی همچون درد و محدودیت استفاده از مفصل به‌دلیل بروز درد، سابقه شغلی بیمار و عکسبرداری از مفصل مبتلا، از راه‌های تشخیص این بیماری می‌باشد.

درمان بیماری آرتروز

متأسفانه درمان خاصی برای بیماری آرتروز وجود ندارد و بهترین کار پیشگیری از ایجاد این بیماری است.

راه‌های درمان بیماری شامل اقدامات پیشگیرانه و اقدامات غیردارویی و دارویی و درنهایت بنا به تشخیص پزشک معالج، درمان جراحی بیماری آرتروز است.

استفاده صحیح از مفاصل در فعالیت‌های شغلی و روزمره مثل کم کردن دفعات بالا رفتن از پله‌ها، نشستن بر روی کرسی و چهار پایه در مواردی که فرد لازم است روی زمین بنشیند، پوشیدن کفش با کفی نرم، عدم خم کردن زیاد سر، بالا کشیدن سطح کار، از دیگر اقدامات پیشگیری از ابتلا به بیماری آرتروز است.

در موارد درمانی استفاده از مسکن برای کنترل درد ناشی از بیماری آرتروز توصیه می‌شود، مصرف طولانی مدت مسکن باید با تجویز پزشک و تحت مراقبت آن، برای جلوگیری از عوارضی مانند زخم معده، نارسایی کلیه و پوکی استخوان باشد.

توصیه های مهم

افراد برای نشستن طولانی مدت در محیط اداری از صندلی بلند و استاندارد با تکیه‌گاه مناسب استفاده کنند، از نشستن به‌ صورت خمیده خودداری کرده و در صورتی که مجبور به نشستن در ساعاتی طولانی مدت هستند، بهتر است هر نیم تا یک ساعت، از صندلی بلند شده و چند قدمی را حرکت کنند.

افراد باید کارهای خود را در صورت امکان با فاصله زمانی مناسب و فعالیت‌های وزنی را مناسب با سن، جنس و وضعیت مفاصل خود انجام دهند و در صورتی که انجام بعضی حرکت‌های وزنی منجر به ایجاد درد می‌شود، حتماً با نظر پزشک فعالیت خود را ادامه داده و یا قطع نمایند.

توصیه می‌شود افراد مبتلا به بیماری آرتروز از توالت فرنگی استفاده کنند و از انجام ورزش کوهنوردی و بالا رفتن از سطح شیب‌دار خود‌داری کنند.

رژیم غذایی مناسب شامل مصرف لبنیات تازه، سبزی، میوه‌جات تازه و ماهی را در برنامه غذایی خود لحاظ کنند.

در مواردی از بیماری آرتروز که مفصل ناپایدار است و صلف ماهیچه‌ای هم ایجاد شده، استفاده از وسایل کمکی مانند عصا، زانوبند و چهار پایه توصیه می شود.

برای آشنایی بیشتر آرتروز و درمان آن روی لینک مربوطه کلیک کنید:

– تاثیر یوگا بر آرتروز

– آرتروز زانو و یوگا

 آرتروز زانو و ورزش تایی چی

– آرتروز و سردرد

ورزش برای جلوگیری از آرتروز

علاجی برای آرتروز وجود ندارد اما شما می‌توانید با انجام ورزش که پیشرفت بیماری را کندتر کند، درد را کاهش دهد و کارکرد مفصل را حفظ کند یا بهبود بخشد. اگر اضافه وزن دارید یا چاق هستید، کاهش وزن برای کاهش درد مفید است. اغلب می‌توانید با مسکن‌های معمول مانند استامینوفن یا ایبوپروفن و آسپیرین درد را تسکین دهید. استفاده از عصاها، اسپلینت‌ها یا بریس‌ها ممکن است برای حفاظت مفصل از آسیب بیشتر ضروری باشد اما یک شیوه درمانی وجود دارد که افراد مبتلا به آرتروز باید هر روز استفاده کنند: ورزش.

ورزش مرتب، عضلات را تقویت می‌کند و انعطاف‌‌پذیری و توان حفظ تعادل را بهبود می‌بخشد. ورزش نه تنها به تسکین درد و سفتی مفاصل ناشی از آرتروز کمک می‌کند، بلکه سطح سلامت عمومی فرد را نیز ارتقا می‌دهد. همچنین ورزش به عنوان وسیله‌ای برای بهبود خلق و خو و برای پیشگیری از سایر بیماری‌های شایع در سالمندی مفید است. جامعه طب سالمندی آمریکا در سال ۲۰۰۱ توصیه کرد که ورزش بخش ثابتی در درمان آرتروز در افراد ۶۵ ساله و بالاتر باشد. این انجمن همچنین پس از بررسی شواهد نتیجه کرد که ورزش در حد متوسط، بر خلاف نگرانی برخی از افراد، خطر ابتلا به بیماری را افزایش نمی‌دهد؛ گرچه فعالیت جسمی شدید یا شرکت در ورزش‌های رقابتی در طول زندگی ممکن است چنین اثری داشته باشد. پژوهش‌ها نشان می‌دهد که زنان سالمند می‌توانند با انجام یک یا دو ساعت فعالیت جسمی با شدت متوسط در هر هفته از درد جلوگیری کنند.

ورزش نکردن ممکن است به طور مستقیم در آرتروز نقش داشته باشد؛ به خصوص به علت تحلیل رفتن عضلات حمایت‌کننده و جاذب ضربه، مثل عضلات اطراف زانو. اجزای اصلی برنامه ورزشی که برای مبتلایان توصیه می‌شود، فعالیت‌هایی است که انعطاف‌پذیری، قدرت عضلانی و استقامت را افزایش می‌دهند. برنامه ورزشی باید برای هر فرد به طور جداگانه طرح‌ریزی شود تا از آسیب و تشدید آرتروز جلوگیری کند. این امر به معنای آن است که باید پزشک، فیزیوتراپیست یا سایر متخصصان پزشکی باتجربه ابتدا فرد را ارزیابی کنند.

فعالیت‌هایی که پزشک شما توصیه می‌کند و اینکه چه اندازه و با چه فواصل زمانی ورزش کنید، به عوامل گوناگون بستگی خواهد داشت؛ از جمله اینکه کدام مفاصل درگیر آرتروز هستند، شدت درد در چه حدی است، میزان تناسب اندام شما چه‌قدر است و اینکه شما به چه بیمار‌ی‌های دیگری مبتلا هستید؟

ورزش‌های استقامتی برای آرتروز

ورزش‌های هوازی کم‌شدت می‌تواند کارکرد قلبی عروقی و کلی بدن را بهبود بخشد، احساس سلامت در فرد ایجاد کند، به کنترل وزن کمک کند و در عین محافظت از مفاصل به تقویت عضلات کمک کند. گزینه‌های مناسب شامل پیاده‌روی، شناکردن و پاروزنی و استفاده از دستگاه ورزشی الیپتیکال است. از فعالیت‌هایی که فشار بیش از حدی روی زانو می‌آورد (مانند دویدن) و ورزش‌هایی که شامل پرش، پیچش سریع یا توقف ناگهانی است (مانند تنیس و بسکتبال) خودداری کنید. شنا و ورزش‌های درون استخر برای افراد مبتلا به آرتروز منافع متعددی دارند. آب گرم برای عضلات و مفاصل تسکین دهنده است. اثر شناوری آب فشار وارد بر مفاصل شما را کاهش می‌دهد و آب مقاومتی را فراهم می‌کند که به قدرت عضلات می‌افزاید. سعی کنید که ورزش‌های هوازی کم‌شدت را دست کم چهار بار در هفته حداکثر تا ۳۰ دقیقه در روز انجام دهید.

کفش های پاشنه بلند

دوسوم افرادی که آرتروز زانو دارند، زن هستند و کفش‌های پاشنه بلند، یکی از علل شیوع این بیماری در زنان است. کارشناسان می‌گویند کفش‌های پاشنه بلند فشار غیرمعمولی را هم بر جلو و هم بر عقب زانو وارد می‌کنند. حتی یک پاشنه ۴ سانتی‌متری می‌تواند فشار در دو محل رایج برای تخریب ناشی از استئوآرتریت را افزایش دهد: مفصل زیر کلاهک زانو (مفصل کشککی- رانی)و سطوح مفصلی در طرف درونی زانو (بخش داخلی زانو). پس زنان چه کفشی باید بپوشند؟ کارشناسان می‌گویند کفش‌های با پاشنه کوتاه و دارای قوس کم اجازه می‌دهد پا با زمین تماس داشته باشد و به‌طور طبیعی به جلو حرکت کند.

آرتروز درمان قطعی ندارد اما با ورزش می توانید آن را به تاخیر بیاندازید .

برای آشنایی بیشتر آرتروز و درمان آن روی لینک مربوطه کلیک کنید:

تاثیر یوگا بر آرتروز

آرتروز زانو و یوگا

آرتروز زانو و ورزش تایی چی

آرتروز و سردرد

علت آرتروز چیست؟

آرتروز بیماری هست که سن و سال نمی شناسد و در اثر کمبود کلسیم و ویتامین D و دیگر عوامل باعث می شود استخوان ها حالت اوله خود را از دست بدهند در این جا چند نوع ورزش برای جلوگیری از آرتروز را معرفی می کنیم .

درمان جراحی برای این بیماری وجود ندارد ولی با تدابیری می‌توانید مانع پیشرفت بیماری شوید که از مهم‌ترین تدابیر مورد بحث، ورزش‌های آرتروز است.

آرتروز یکی از علل اصلی معلولیت و ناتوانی است. هم مردان و هم زنان به بیماری مبتلا می‌شوند اما زنان معمولا پس از ۵۵ سالگی، حدود ۱۰ سال دیرتر از مردان به این بیماری مبتلا می‌شوند. بیماری اغلب مفاصل لگن، زانوها، ستون فقرات و دست‌ها را گرفتار می‌کند. از آنجایی که اغلب افراد مبتلا سالمند هستند (حدود نیمی از افراد بالای ۶۵ سال درجاتی از آرتروز را دارند) مدت‌ها تصور می‌شد که بیماری آرتروز بخش طبیعی پیری است که بیانگر فرسودگی غضروف مفصل در طول عمر است اما کارشناسان اکنون می‌دانند که عوامل بسیاری علاوه بر سن در ایجاد آرتروز دخیل هستند.

خطر ابتلا به آرتروز ممکن است به ارث برسد. آسیب‌ها یا بیماری‌ها نیز ممکن است تخریب غضروف مفصل را شدت بخشند. سرعت پیشرفت بیماری به ژنتیک، نیروهای بیومکانیکی و فرآیندهای زیستی و شیمیایی بستگی دارد که همه آنها از فردی به فرد دیگر متفاوت است.

آرتروز و چاقی

چاقی یکی از مهم ترین عوامل تخریب سریع غضروف زانوست از بین رفتن غضروف زانو موجب آرتروز زانو می شود که از شایع ترین عوارض سالمندی است و با درد و محدودیت حرکت مفصل بروز می کند . افزایش وزن و چاقی به شدت با آرتروز ارتباط دارد زیرا وزن اضافه فشار وارد بر زانوها، لگن و ستون فقرات را افزایش می‌دهد. بررسی مداوم افرادی که در فرامینگهام ماساچوست زندگی می‌کنند، نشان داده است افراد دارای اضافه وزن در دهه ۲۰ زندگی، در دهه ۳۰ و در دهه ۴۰ زندگی میزان ابتلا بالاتر است . سنگین‌‌ترین زنان در مقایسه با لاغرترین زنان دو بار با احتمال بیشتر دچار به این بیماری می‌شوند و احتمال آرتروز زانو در آنها سه برابر است.

بررسی ها پیشتر نشان داده است چاقی خطر ابتلا به این بیماری را حتی در مفاصلی که وزن روی آنان قرار ندارد ، از جمله مچ دست نیز افزایش می دهد .

برای آشنایی بیشتر آرتروز و درمان آن روی لینک مربوطه کلیک کنید:

– تاثیر یوگا بر آرتروز

– آرتروز زانو و یوگا

 آرتروز زانو و ورزش تایی چی

– آرتروز و سردرد

آرتروز زانو و یوگا

مبتلایان به آرتروز زانو و یا سایر مشکلات آن می بایست در حین انجام تمرینات یوگا از انجام دادن حرکات شدید ، ناگهانی و غیر معمول زانو خودداری کنند . افراد مسن و به ویژه مبتلایان به آرتروز شدید زانو می بایست از هر حرکت و یا نشستن در وضعیت هایی که نیاز به خم کردن زانو دارد ، نظیر نشست سوکهاسانا (چهار زانوی ساده) و خصوصاً نشست بر روی دو زانو (واجر آسانا) و یا حرکت هایی مانند ویرابادر آسانا (۱ ، ۲ ، ۳) و . . . پرهیز نمایند .  به افراد دچار آرتروز زانو توصیه می شود حتماً تمرینات یوگای خود را تحت نظر مربی مجرب انجام داده ، حتی الامکان بر روی زانو ننشینند و در زندگی روزمره نیز برای نشستن از مبل یا صندلی راحتی استفاده کنند . در حین تمرینات یوگا این افراد می توانند حرکات نشسته را در حالی که پاهای خود را به سمت جلو بدن قرار داده اند انجام دهند . این افراد لازم است اگر به تازگی یوگا را شروع کرده‌اند ، تمرینات خود را از تمرینات ساده و به صورت آهسته شروع کرده و به آهستگی نیز جلو بروند . چنین افرادی باید از کلاس های یوگای مبتدی شروع کرده و حرکات و وضعیت های بدن را به درستی بیاموزند و کلیه تمرینات یوگای خود را نیز با احتیاط انجام دهند . فراموش نکنید بسیاری از افرادی که یوگا کار می‌کنند ، هنگامی‌آسیب می‌بینند که سعی می‌کنند با شاگردان دیگر و یا با مربی خود رقابت کنند . بنابراین هرگز برای رقابت با دیگران به بدن خود نباید فشار وارد کرد . آگاهانه و فقط قسمتی از یک فرم و وضعیت یوگا را به درستی انجام دادن بهتر از این است که کل یک فرم را در وضعیت بد و یا نادرست اجرا کردن! لذا توصیه می گردد در حین اجرای تمرینات یوگا به جای تمرکز بر روی مقدار کشش بدن ، بر روی تنفس تمرکز شود . تمامی کارآموزان یوگا لازم است برای خود اهداف شخصی تعیین کنند و کلیه افرادی که دارای ضعف و یا آرتروز زانو ، کمر ، گردن و . . . می باشند نیز باید توان خود را تخمین بزنند و بر اساس آن به آرامی پیشرفت در تمرینات یوگا را تجربه کنند . این کار کمک می‌کند تا این اشخاص اهداف کوچک و ویژه‌ای برای هر جلسه از تمرینات یوگا داشته‌ و از کشش و یا فشار بیش از حد بر بدن پرهیز کنند .

افراد مبتلا به آرتروز زانو ، می بایست در زندگی روزمره نیز مواردی را همواره مد نظر داشته باشند .

نرمش یوگا برای آرتروز زانو

▪ برای درمان این بیماری روی زمین دراز کشیده پاها را کمی از هم دور کنید. دم عمیقی بگیرید و زانوها را خوب منقبض نموده سپس همراه با بازدم انقباض را رها کنید. این عمل را چندین بار تکرار نمائید.

▪ برای تسکین درد زانو ناشی از آرتروز روی زمین دراز بکشید. دستها را زیر سر قلاب نموده کف پاها را بر زمین عمود نگه داشته هر دو پا را منقبض کنید. سپس بترتیب پاها را ۴۵ یا ۶۰ درجه از روی زمین بلند نمائید.

▪ نزدیک به دیوار روی زمین طوری دراز بکشید که از ران تا پاشنه پاها روی دیوار تکیه داده شوند. سپس پاها را اندازه عرض شانه‌ها از هم دور نموده پنجه پاها را بطرف زمین کشش دهید. سپس پنجه پاها را بطرف داخل حرکت دهید بطوری که انگشتان هر دو پا به یکدیگر نزدیک شوند. سپس پنجه پاها را بطرف خارج حرکت دهید بطوری که انگشتان هر دو پا از هم دیگر دور شود.این عمل در بهبودی و رفع درد ناشی از آرتروز زانو موثر می باشد .

▪ فرد دچار آرتروز زانو نزدیک دیوار روی یک چهار پایه نشسته، پشت کتفها و باسن را به دیوار تکیه دهید. هر دو ساق پاها را بر زمین عمود نگاه داشته، پای راست را بطرف بالا بیاورید تا آنجا که بتوانید زانو را صاف کنید. دقت کنید که عضلات پشت ران پا خوب کشیده شود.

▪ روی شکم دراز بکشید. دستها را زیر پیشانی روی هم قرار دهید. عضلات باسن و ران پاها را خوب منقبض نموده پاها را بترتیب از پشت ۴۰ یا ۴۵ درجه بلند کنید. فرد مبتلا به آرتروز زانو باید دقت نماید که پاها از مفصل ران بلند شود و عضلات روی ران پاها (چهار سر زانو) کشیده شود.

اگر انجام هریک از این نرمش‌ها سبب ایجاد درد در مفصل شود از انجام آن صرف‌نظر کنید. قبل از انجام نرمش یوگا برای آرتروز زانو با پزشک معالج خود مشورت کنید. در ابتدا با تعداد محدودی از حرکات یوگا را شروع نموده بتدریج بر تعداد آنها بیفزائید. تلاش نمائید که برنامه نرمش یوگای روزانه بطور مرتب انجام شود. از فشار آوردن روی مفصل هنگام نرمش یوگا جداً خودداری کنید.

برای آشنایی بیشتر آرتروز و درمان آن روی لینک مربوطه کلیک کنید:

– تاثیر یوگا بر آرتروز

 آرتروز زانو و ورزش تایی چی

– آرتروز و سردرد