نوشته‌ها

مولد ضایعه امواج رادیویی

مولدهای (ژنراتور) امواج رادیویی که امروزه بکار می روند دارای توانایی گوناگونی از جمله تولید امواج رادیویی پالسی هستند. این دستگاه ها یک سیستم اندازه گیری مقاومت دارند تا برقراری مدار الکتریکی را به طور مداوم ارزیابی کرده و در صورت بروز هر گونه اتصالی آن را تشخیص دهد. یکی از اجزای اساسی در این […]

کاهش بیرون زدگی دیسک

بیرون ‌زدگی دیسک فتق دیسک( lumbar disk herniation ) به بیرون ‌زدگی دیسک ‌های بین مهره ‌ای از محل طبیعی خود گفته می ‌شود. دیسک ‌ها مانند بالشتک ‌های ضربه‌ گیر در بین مهره‌ های ستون فقرات قرار می ‌گیرند. وقتی دیسکی دچار بیرون ‌زدگی شود می ‌تواند به اعصاب اطراف خودش فشار وارد کند […]

رفع خواب رفتن دست

اگر دستتان زیاد خواب میرود, حتما بخوانید! وقتی که دست خواب می رود باعث ایجاد حس سوزن سوزن شدن و یا سوزش در انگشتان دست می شود. اگر مدام دستتان خواب می رود به پزشک مراجعه کنید. پزشک می تواند با تشخیص علت خواب رفتن دست ، راه های درمانی مناسبی به شما پیشنهاد کند. […]

پمپ اپیدورال کنترل درد

پیشرفتهای موجود در درمان و کاهش درد موجب استفاده از پمپ اپیدورال (PCEA) توسط بیمار شده است.همانند پمپ وریدی کنترل درد، بیماران امکان دریافت مقادیر یکجا و بولوس، و نیز تزریق مدوام داروهای مسکن( مخدرها و بیحس کننده های موضعی) را از طریق فضای اپیدورال دارند. در برخی از مطالعات، استفاده از پمپ اپیدوال کنترل […]

پمپ کنترل درد در کودکان

بمنظور کاهش دردهای متوسط تا شدید می توان با ایجاد بیدردی با استفاده از یک برنامه مدون به درمان مناسبی دست یافت ،زیرا روش تجویز دارو براساس نیاز بیمار اغلب باعث به تاخیر انداختن درمان شده وکنترل درد را با اشکالاتی مواجه میسازد.تزریق عضلانی مخدر نامطلوب بوده زیرا نسبت به سایر درمانها از درد بیشتری […]

داروهای مورد استفاده در پمپ کنترل درد

تمام مخدرهایی که بصورت وریدی بوده، قابل استفاده در پمپ کنترل درد هستند. با این حال، باید توجه خاصی به فنتانیل و مپریدین داشت. فنتانیل مخدری است که قدرت آن ۵۰ تا ۸۰ برابر مرفین بوده و خطر سواستفاده از آن وجود دارد. همچنین، بدلیل شروع سریع اثر و عدم آشنایی بسیاری از پزشکان با […]

پمپ کنترل درد

سیستمهای فعال شونده توسط بیمار برای کنترل درد، در۲۰ سال شرح داده است. وسیله اولیه یک ماشین بود، که بیدردی وریدی را بر اساس درخواست بیمار، در اختیار میگذاشت. قسمت اصلی، یک وسیله حجیم بود که از ۲ واحد تشکیل شده بود؛ یک واحد کنترل بزرگتر و یک واحد کوچکتر که دارو را آزاد میکرد. واحد کوچکتر،دارای یک بطری انفوزیون نگهدارنده و یک بطری انفوزیون بیدردی بود که توسط یک لوله ای که از یک دریچه سلنوئیدی(برای کنترل جریان انفوزیون) عبور میکرد، بهم وصل میشدند. واحد بزرگتر دارای کنترلهای زیر است:
۱- یک توتالیزر، که الان بعنوان مقدار دارو نامیده می شود.
۲- یک تایمر زمان بی پاسخ که الان بعنوان فاصله قفل شدن شناخته می شود.
۳- یک تغییر دهنده خودکار دارو که اجازه می دهد مقداری از ۴ داروی متفاوت به ترتیب بیرون داده شود.
۴- یک ثبت کننده که داروی درحال استفاده را ثبت می کند.
در طراحی این دستگاه، قابلیت های حفاظتی اختصاصی در ساختمان آن لحاظ شده است که هنوز هم امروزه کاربرد دارند.
اولین ابزار ایمنی، در اختیار گذاشتن دارو فقط در موقع درخواست توسط بیمار است. وسیله ایمنی دیگر شامل یک دریچه سلنوئیدی است (که جریان دارو را به ورید کنترل می کند)، که در مواقع خاموش بودن دستگاه، ست مرحله بی پاسخی و ست مقدار کلی بسته می شود. فاکتور ایمنی نهایی که به سیستم می باشد. فقط مقدار مشخصی از دارو در زمان معین، اجازه ورود به سیستم را دارد.

پمپ کنترل درد

دستگاه بی دردی کنترل شده بیمار(PCA)، یا همان پمپ کنترل درد، یک پمپ تزریق دارو بوده که خود بیمار می تواند در صورت نیاز به بیدردی مقدار مشخصی از داروی مسکن(مانند مخدرها) که مقدار آن از قبل توسط پزشک تنظیم شده را، معمولاً بصورت وریدی به خودش تزریق نماید. انواع گوناگونی از پمپ کنترل درد PCA وجود دارد، مانند انواع الکترونیکی قابل برنامه ریزی، یا انواع مکانیکی که برنامه ریزی آن از قبل توسط کارخانه سازنده آن تنظیم شده و بصورت یکبار مصرف می باشد.

خصوصیات یک پمپ کنترل درد

• ایجاد تسکین درد کافی مطابق با نیازهای فردی
• ایجاد ایمنی و تحمل قابل قبول
• ۳) ایجاد حداقل مشکلات تکنیکی

پمپهای جدید اجازه ثبت نمایی از تزریق دارو، شامل تعداد درخواستهای بیمار برای یک مقدار دارو، تعداد درخواستهایی که به عدم آزاد شدن دارو منجر شده است. ومقدار تزریق کلی دارویی را می دهد.

معیارهای تنظیم پمپهای PCA

۱- مقدار بارگیری اولیه
۲- مقدار داروی درخواستی بصورت یکجا
۳- زمان قفل شدن دستگاه
۴- میزان تزریق مداوم
۵- بیشترین مدت تزریق دارو بر اساس ساعت
مقدار بارگیری اولیه بعنوان اولین مقدار دارو بوده که با شروع کار دستگاه به بیمار تزریق شده، و باعث تسریع بصورت یکجا یا همان مقدار بولوس، مقداری از دارو است که با فشار دادن تکمه دستی پمپ توسط بیمار بخودش تزریق میگردد.مقدار بولوس از قبل توسط پزشک مربوطه براساس شرایط فیزیولوژیک و فیزیوپاتولوژیک بیمار تنظیم می شود.زمان قفل شدن دستگاه نیز بوسیله پزشک تنظیم شده و مدت زمانی است که علیرغم فشار دادن تکمه دستی پمپ توسط بیمار، امکان هیچگونه تزریق یکجا و بولوس وجود ندارد. این موضوع باعث جلوگیری از تزریقات مکرر دارو به بیمار شده و ضریب اطمینان دستگاه را افزایش میدهد.بیشترین مدت تزریق دارو بر اساس ساعت، عبارت از زمانی است که امکان تزریق دارو با پمپ وجود دارد، و پس از آن باید دوباره پمپ تنظیم گردد،که این مدت معمولاً حداکثر تا ۸ ساعت می باشد. میزان تزریق مداوم، یک برنامه انتخابی از پمپ بوده که دارو را بطور مداوم، بدون توجه به نیاز بیمار، به وی تزریق می کند.اساس این پمپهای کنترل درد ساده بوده، بدین ترتیب که وقتی بیمار درد دارد، دکمه دستی پمپ را فشار میدهد، دارو بلافاصله از پمپ به بیمار تزریق شده و باعث کاهش درد بیمار میگردد. اگر بیدردی ناکافی باشد، بیمار دوباره دکمه را فشار میدهد و یک مقدار اضافی دیگری از داروی مسکن، در صورتیکه در زمان قفل شدن پمپ نیاشد، به بیماری تزریق خواهد شد.
اگر با تنظیمات اولیه پمپ،کنترل درد به میزان مطلوب نباشد، باید سابقه تزریقات را که در حافظه الکترونیکی پمپ ذخیره شده است، مورد بررسی قرار داد.
در صورتیکه تعداد درخواست بیمار و دفعات تزریق بولوس بالایی وجود داشته باشد، این موضوع می تواند بدلیل: ۱)ناکافی بودن مقدار بولوس،۲) زمان قفل شدن طولانی دستگاه، یا ۳) درک ناقص بیمار برای استفاده از پمپ کنترل درد باشد. بیماری که نمیداند از زمان فشار بر دکمه تا شروع تسکین درد به چند دقیقه وقت احتیاج دارد، ممکن است در زمان کم مکرراً بر دکمه فشار وارد کند. برنامه ریزی اشتباه پمپ PCA، می تواند منجر به تزریق مقدار بالا یا پایین شود.

پایش در پمپ ها

پمپهای کنترل درد دارای یک مکانیسم حفاظتی است که بیمار را از بروز موارد ناخواسته تعضیف تنفسی محافظت مینماید. اگر مقدار یکجای دارو باعث بروز آرامبخشی شدیدی گردد، بیمار دچار خواب آلودگی شده و تا زمانیکه که این کاهش هوشیاری از بین نرفته باشد، بیمار قادر به فشار مجدد روی دکمه نمی باشد.
توجه به این نکته اهمیت دارد که بروز شدید آرامبخشی می تواند پیش درآمدی برای ایجاد تضعیف تنفسی باشد. بنابراین، مقدار دارو باید کاهش یابد تا اثرات آرامبخشی نیز برطرف شود. در این شرایط، پایش تنفسی بیمار با پالس اکسیمتری و ارزیابی میزان آرامبخشی با معیارهایی همچون نمره بندی رامسی توصیه میگردد.
در این نمره بندی عدد صفر= بیقراری، ۱= بیداری کامل، ۲=خواب آلودگی ضعیف، ۳= اغلب خواب آلود ولی با صدا کردن بیدار می شود، ۴= خواب ولی با تحریک دردناک بیدار می شوند، و ۵ = خواب عمیق که با تحریک دردناک هم بیدار نمی شود.
در صورتیکه نمره آرامبخشی مساوی ۳ باشد، باید ترزیق مداوم را قطع نمود و مقدار یکجای دارو را ۵۰ % کاهش داد. اگر بیمار نمره ۴ داشت، احتیاج به اقدامات بیشتری بوده، و شاید نیاز به استفاده از داروی خنثی کننده مخدر مثل نالوکسان باشد که تجویز آن باشد که تجویز آن باید با کنترل علائم حیاتی، اکسیژن خون شریانی و عملکرد تنفسی بدقت تنظیم گردد. هدف از کنترل درد با پمپهای PCA، ایجاد بیدردی کافی، با نمره درد کمتر از ۴ از ۱۰، و نمره آرامبخشی ۱ تا ۲ می باشد.
با اضافه کردن تزریق مداوم، مکانیسم حفاظتی پمپ کنترل درد کاهش مییابد، زیرا تزریق مداوم تحت کنترل بیمار نبوده، و این مقدار اضافی از داروی مسکن ممکن است باعث ایجاد آرامبخشی شدید شده و خطر تضعیف تنفسی را افزایش دهد.بیماران با ترزیق مدوام باید تحت پایش آرامبخشی یا تضعیف تنفسی قرار گیرند. تزریق مداوم بطور معمول و روزمره به برنامه پمپ اضافه نمی شود، به غیراز ۲۴ ساعت اول پس از عمل، یا مواردیکه احتیاج به تزریق مدوام به اثبات رسیده باشد. افزودن روش تزریق مدوام در سالمندان باید با احتیاط انجام گیرد.
عوامل خطری که می توانند احتمال نضعیف تنفسی در بیماران با PCA را پیش بینی کنند شامل، چاقی، آسم، آپنه خواب و کاربرد داروهای تقویت کننده اثر مخدرها می باشد. کاربرد پالس اکسیمتری بعنوان ابزار پایش مرسوم است، و استفاده از کاپنوگرافی نیز مطلوب می باشد. کاپنوگرافی که حجم انتهای بازدمی دی اکسیدکربن را اندازه گیری می کند،در پایش تضعیف تنفسی قابل اعتمادتر است.
برخی اوقات اعضای خانواده بیمار از ترس احساس درد بیمار، دکمه پمپ کنترل درد را خودسرانه برای او فشار میدهند. این اقدام می تواند خطر تضعیف تنفسی را افزایش دهد. اعضای خانواده باید از این خطر آگاه باشند و مقادیری یکجای دارو را برای بیمار تزریق نکنند.

درد در ام اس

 post_image

درد علامت پیچیده ای در بیماری ام اساست و ممکن است بصورت حاد یا مزمن باشد . درد حاد می تواند در صورت دیده شود.علت دردممکن است بعلت اسپاسم عضله باشد و با حرکت بدتر شود و ممکن است بصورت برق گرفتگی باشد. درد در ام اس ممکن است بصورت علامت لرمیت باشد التهاب عصب چشمی میتواند باعث تحریک لایه های مغز شود و درد پشت چشم شود.

دردهای مزمن

  • درد  ام اس در اندامها بصورت احساس ناخوشایند
  • بصورت باند دور تنه یا اندامها می باشد
  • درد کمر تیرکشنده شبه به درد سیاتیک
  • سردرد مرتبط با ضایعه مغزی

درمان درد در ام اس

درمانهای غیر داروئی

توانبخشی: توانبخشی تخصصی ام اس در بخشهای توانبخشی اعصاب با تیمی متشکل از متخصص طب فیزیکی و توانبخشی؛ فیزیوتراپ؛کاردرمان؛ پرستار توانبخشی، روانشناس؛ کارشناس تغذیه و ارتوپدی فنی انجام می شود.

روشهای مختلفی مثل تمرینات ورزشی، تعادل؛ تمرینات راه رفتن؛ استفاده از وسایل کمکی و ارتوز مناسب بر اساس نیاز بیمار برای درمان درد در ام اس انجام می شود.

داروهایی که برای درمان بکار می روند:
دوره کوتاه مدت کورتون اگر علایم مربوط به برگشت این بیماری باشد.
داروهای ضد التهاب غیر استرویدی، تیزانیدین، باکلوفن، گاباپنتین، پره گابالین، کاربامازپین، ترازودون، آمی تریپتیلین،
روشهای مثل ماساژ، یوگا، تصورذهنی، تمرینات آرامیدگی، تمرینات تنفسی و یوگا می توانند در درمان درد بیماران مبتلا به ام اس مفید باشند .

کلینیک امید بهترین متخصص طب فیزیکی و توانبخشی در درمان بیماری  ام اس می باشد.

___________________

مطالب مرتبط:

ام اس و درمان آن

بیماری ام اس چیست؟

درمان ام اس با فیزیوتراپی

 

مراقبت از پا

ما روی پاهای خود می ایستیم. به کمک پاها ست که تعادل خود را حفظ می کنیم و راه می رویم. پاها هستند که وزن بدن را تحمل می کنند.بسیاری از مواقع خستگی و ناراحتی ما به دلیل وجود مشکل در پاها ست.

مشکلات پاها

– خشکی پوست
– ترک خوردن پاشنه
– شکسته شدن ناخن های پا
– عفونت قارچی در لای انگشتان

پاها بیشتر از سایر قسمت های بدن در معرض خطر آسیب و حادثه هستند.زخم ها و جراحت های پا به خصوص در ناحیه کف ، دیرتر از سایر نقاط بدن خوب می شود.بنابراین لازم است که از پاها بیشتر مراقبت کنیم.

نظافت پاها

۱٫ شستشوی پاها: هر روز پاها،بخصوص لای انگشتان را با آب ولرم بشویید.
۲٫ کوتاه کردن ناخن ها: وقتی ناخن ها نرم باشند، کوتاه کردن آنها آسان تر است. برای این کار می توانید قبل از کوتاه کردن ناخن ها، به مدت ۲۰ تا ۳۰ دقیقه پاها را در یک ظرف آب گرم قرار دهید و یا بعد از حمام کردن ناخن ها را کوتاه کنید.
هنگام کوتاه کردن ناخن های پا دقت کنید:

  • لبه ناخن ها را گرد نکنید و بگذارید به شکل صاف بمانند.
  • ناخن ها را خیلی از ته نکنید؛ زیرا باعث زخم شدن ناخن می شود.

۳٫ چرب کردن پاها: بعد از شستشوی پاها بهتر است با استفاده از وازلین یا سایر کرم های نرم کننده، پوست پا و بخصوص پاشنه را چرب کنید.

شستشوی پاها با آب ولرم از خستگی آنها می کاهد.

پوشش پاها

جوراب مناسب پا

جوراب های نخی بپوشید. کش جوراب نباید سفت باشد و بهتر است ساق آن بالاتر از برآمدگی مچ پا قرار گیرد.

مشخصات کفش خوب

کفشی بپوشید که به عنوان پوشش پاهای شما را حفاظت کند و از سر خوردن و افتادن جلوگیری کند.
کفشی مناسب است که:

  •  پا در آن راحت باشد. بین نوک انگشت بزرگ پا و نوک کفش، حدود یک سانتی متر فاصله باشد.
  • رویه کفش، تمام عرض پا را بپوشاند؛ اما به پا فشار نیاورد.
  •  پاشنه کفش پهن بوده و بلندی آن را بیشتر از ۳ سانتی متر نباشد.
  •  پاها در آن عرق نکند؛ مثل کفش های چرمی و یا گیوه های نخی.
  •  کف پوشش پاها ، لیز نباشد.

استفاده از دمپایی

یکی از حوادث شایع در منزل، فرو رفتن اجسام نوک تیز یا برنده در کف پا ست؛ که می تواند موجب زخم یا سوراخ شدن کف پاها شود. بنابراین بهتر است در منزل و روی فرش نیز دمپایی بپوشید. دمپایی باید کاملاً اندازه پا باشد. با پوشیدن دمپایی های گشاد و یا دمپایی های کوچک که پاها به طور کامل در آن قرار نمی گیرد، احتمال زمین خوردن بیشتر شود.
دمپایی های انگشتی پوشش خوبی برای پاها نمی باشند و آنها را محافظت نمی کنند . همچنین دمپایی ابری روی سرامیک، کاشی و یا سنگ به خصوص اگر سطح زمین خیس باشد، بسیار لیز و خطرناک است و باید از پوشیدن آنها اجتناب کرد.