جلوگیری از پاشنه درد

 post_image

انواع پا

آیا می دانید پای شما چه نوع پایی است؟ آزمایش زیر را انجام دهید:

پای خود را مرطوب کنید و آن را داخل یک کیسه (پاکت) کاغذی قرار دهید.
چند قدم راه بروید.
نقشی که پای شما بر روی پاکت باقی گذاشته است را نگاه کنید:
اگر شما نصف قوس پای خود را می بینید، پای شما طبیعی است و قوس آن نرمال است.
اگر تقریبا نقش تمام پای خود را می بینید، کف پای شما صاف است.
اگر شما تنها یک اتصال باریک بین پاشنه ی پا و نوک پا می بینید، کف پای شما قوس دار است.
کفش خود را بر مبنای نوع پای خود انتخاب کنید.

برای پاهای معمولی، هر کفشی که پای شما در آن احساس راحتی می کند البته به شرطی که که کف و زیره مناسبی داشته باشد، می تواند کفش خوبی به شمار برود.

اگر کف پا صاف و یا قوس دار است، احتمال التهاب غلاف کف پا (خار پاشنه) بیشتر می شود. این حالت اصلی ترین علت پاشنه درد است. اگر کفش شما قوس حمایتی مناسبی نداشته باشد، می تواند منجر به درد در پاشنه، قوس و یا ساق پای شما شود. همچنین شما می توانید در معرض خطر دچار شدن به بیرون زدگی مفصل انگشت شست پا و یا انگشت چکشی که می توانند دردناک نیز باشند قرار بگیرید.

کف پای قوس دار

به دنبال کفشی باشید که زیرسازی بیشتر و زیره و کفه نرم تری داشته باشد. کفش هایی که به خوبی از قوس پا حمایت می کنند و یک پاشنه کوچک نیز دارند می توانند از شما در مقابل بروز مشکلات پا و پاشنه درد محافظت کنند.

کف پای صاف

به یک متخصص مراجعه کنید تا برای شما کفش های ویژه تجویز کند. اینگونه کفش ها معمولا گران هستند اما واقعا می توانند به شما کمک کنند. می توان گفت آنها مانند عینک هستند و باید حتما مورد استفاده قرار گیرند تا مشکلات بزرگتری بروز نکند.

برای هر کاری کفش مناسب بپوشید

در زمان فعالیت های بدنی کفش های ورزشی بپوشید. اگر شما به صورت منظم ورزش می کنید، کفش مناسب آن ورزش را تهیه کرده و تنها در هنگام ورزش از آن استفاده کنید. کفش مناسب دویدن می تواند به عنوان مثال از پاشنه درد، شکستگی های تنشی و سایر مشکلات پا که به علت دویدن ممکن است بروز کنند پیشگیری کند.

جلوگیری از پاشنه درد

– کفش های پاشنه بلند

کفش های پاشنه بلند واقعا برای هیچ کاری مناسب نیستند. این گونه کفش ها تمام وزن بدن را بر روی انگشتان پا قرار می دهند و باعث بروز درد می شوند. کفش های پاشنه بلند می توانند به سرعت باعث بیرون زدگی مفصل انگشت شست پا و یا سایر مشکلات پا شوند.

اگر نمی توانید از کفش های پاشنه بلند دل بکنید حداقل آنهایی را انتخاب کنید که پاشنه ی کوتاهتری (حداکثر ۵ سانت) دارند. این کفش ها نسبت به کفش هایی با پاشنه های بلند تر آسیب کمتری به شما وارد می کنند. به صورت روزانه و مداوم از کفش های پاشنه بلند استفاده نکنید. همچنین در مکان هایی که مجبور هستید برای مدتی طولانی سر پا بایستید نیز از این کفش ها استفاده نکنید. اگر کف پای شما صاف است، بهتر است کفش پاشنه بلندی را انتخاب کنید که پاشنه آن پهن باشد.

– دمپایی های بین انگشتی

این گونه کفش ها می توانند مشکلات بزرگی مانند پاشنه درد، التهاب تاندون و شکستگی های تنشی را ایجاد کنند. در صورتی که کف پای شما صاف است احتمال بروز این اختلالات بیشتر می شود.

دم پایی های بین انگشتی را برای مسیر های طولانی، ورزش کردن و یا کار های خانه استفاده نکنید. این گونه کفش ها می توانند شما را در معرض آسیب دیدگی و بروز درد قرار دهند.

اگر زبانه ای که بین انگشت شما قرار می گیرد موجب التهاب می شود، از پوشیدن این گونه کفش ها خودداری کنید. در این حالت ممکن است با تاول و یا عفونت مواجه شوید. همچنین اگر دمپایی های شما کهنه شده اند، آنها را دور بیاندازید.

دمپایی های بین انگشتی می توانند برای مواردی مانند حمام، استخر و یا کنار ساحل گزینه های خوبی باشند.

– کم کردن وزن

وزن اضافی می تواند به پاشنه درد، درد قوس پا و درد عضلانی و خستگی عضلانی منجر شود.

همچنین حمل کردن وزن اضافه نیز می تواند به تدریج ساختار پای شما را تغییر دهد و منجر به عارضه های دردناکی شود. همچنین احتمال بروز ورم پا و مچ پا نیز بیشتر می شود.

– پا برهنه راه رفتن ممنوع

پا برهنه راه نروید. راه رفتن بدون محافظت از پاها می تواند خطرناک باشد و با فرو رفتن جسم خارجی در پا و یا زخمی شدن رو و یا کف پا، به پای شما صدمه وارد شود. همچنین این کار می تواند باعث ایجاد فشار بیشتر به پاها شده و منجر به بروز “پای ورزشکاران” و یا تاول کف پا شود.

ناخن های خود را به صورت منظم و با دقت کوتاه کنید و برش ناخن ها را به صورت مستقیم انجام دهید. کوتاه کردن اشتباه و نامناسب ناخن ها می تواند منجر به بروز اختلالاتی در آنها شده که ممکن است به مرور زمان دردناک شوند.

اگر شما احساس پاشنه درد دارید به پزشک مراجعه کنید. حواستان به پاهایتان باشد و هر علامت غیر طبیعی را با پزشک در میان بگذارید.

اکثر مشکلات پا با درمان نکردن آنها بدتر می شوند، پس آنها را نادیده نگیرید.

برای مطالعه عوارض و علائم صافی کف پا کلیک کنید

علائم در رفتگی شانه و درمان آن با فیزیوتراپی

   post_image

شانه متحرک ترین مفصل بدن است. این مفصل میتواند در خیلی از جهات بچرخد ولی همین خصوصیت موجب میشود احتمال دررفتگی مفصل هم بیشتر از مفاصل دیگر شود. پایداری مفصل شانه عمدتاً به توسط بافت هایی که در اطراف مفصل وجود دارد تامین میشود. کپسول مفصلی و لیگامان ها و عضلات اطراف مفصل، سر استخوان بازو را در سر جایش در داخل حفره گلنوئید پایدار نگه میدارند. در حین دررفتگی مفصلی، این بافت ها پاره میشوند. دررفتگی شانه به دو نوع دررفتگی قدامی و خلفی تقسیم بندی میشود. دررفتگی قدامی وقتی است که سر استخوان بازو از حفره گلنوئید خارج شده و به سمت جلو حرکت میکند و در دررفتگی خلفی شانه، سر استخوان بازو به خلف یا عقب حفره گلنوئید جابجا میشود. دررفتگی قدامی شانه بسیار شایعتر از دررفتگی خلفی است. شایعترین علت دررفتگی مفصل شانه به زمین خوردن با کف دست یا بر روی شانه است.
شایعترین نوع دررفتگی قدامی شانه حالتی است که در آن کپسول مفصل شانه در قسمت جلویی پاره شده و سر استخوان بازو از آن خارج میشود. سر به زیر زائده کوراکوئید رفته و به همین علت گاهی به آن دررفتگی زیر کوراکوئیدی یا ساب کوراکوئید Subcoracoid dislocation میگویند.
در دررفتگی خلفی، ضربه بطور مستقیم به جلوی شانه وارد شده و سر استخوان بازو را به خلف گلنوئید هل میدهد.

علائم در رفتگی شانه

مهمترین علامت دررفتگی مفصل شانه درد است. درد به حدی شدید است که بیمار با دست سالم خود آرنج و بازوی طرف صدمه دیده را محکم گرفته و اجازه هیچ حرکتی را به شانه نمیدهد. وقتی که از جلو به یک مفصل شانه طبیعی نگاه میکنیم حاشیه شانه بصورت گرد و محدب است ولی در یک بیمار با دررفتگی شانه این تحدب از بین میرود و برجستگی زائده آکرومیون خارجی ترین چیزی است که در لبه شانه دیده میشود.

چه اقداماتی پس از جااندازی دررففتگی مفصل شانه انجام می شود

پس از جااندازی، پزشک معالج از شانه بیمار مجددا رادیوگرافی به عمل میاورد تا از جاافتادن مفصل مطمئن شود. پزشک سپس دست بیمار را با بانداژ بخصوصی به نام بانداژ ولپو به گردن و تنه وی آویزان میکند. این بانداژ حدود ۳-۲ هفته میماند و سپس حرکات شانه برای ممانعت از محدود شدن شروع میشود. در مدت این چند هفته بیمار باید مرتبا دست، مچ دست و مفصل آرنج خود را حرکت دهد تا از خشک شدن آنها جلوگیری کند.
بیحرکتی پس از جااندازی اجازه میدهد تا بافتهای اطراف مفصل که در حین دررفتگی، پاره شده اند مجدداً در وضعیت قابل قبولی جوش بخورند. اگر این مدت بیحرکتی به درستی رعایت نشود و شانه مدت کمتری بیحرکت باشد این بافت ها به درستی ترمیم نمیابند و مفصل ناپایدار و لق میشود. این مفصل در آینده میتواند براثر نیروی کمی مجدداً به راحتی در برود. به این حالت دررفتگی مکرر مفصل شانه میگویند. بیمارانی که دچار دررفتگی مکرر مفصل شانه هستند اغلب با کوچکترین فشاری به مفصل، دچار دررفتگی میشوند.

از طرف دیگر بیحرکت کردن مفصل به مدت طولانی هم میتواند مشکلاتی را برای بیمار بوجود آورد. افراد مسن تحمل چند هفته بیحرکتی شانه را ندارند. در این افراد مفصل شانه با چند هفته بیحرکتی بسرعت خشک شود. در این حال بیمار ممکن است پس از چند هفته بیحرکتی شانه، توانایی بالا آوردن دست به بالای سر را از دست بدهد. بنابر این در افراد مسنی که دچار دررفتگی مفصل شانه میشوند پس از جااندازی و بستن دست، بعد از چند روز حرکات پاندولی مفصل شانه شروع میشود تا از محدود شدن حرکات شانه پیشگیری شود. بعد از مدتی بیمار تحت نظر پزشک معالج و فیزیوتراپ نرمش های خاصی را برای تقویت عضلات اطراف شانه انجام میدهد.
درمان دررفتگی مفصل شانه در اکثر مواقع با موفقیت انجام شده و بیمار میتواند به فعالیت های روزمره و ورزشی برگردد. با این حال در مواردی ممکن است عوارضی برای بیمار بوجود آید

منبع : دهکده ورزش ایرانیان

ویژگی های کفش طبی

اسکن اپتیکال به منظور طراحی کفی و صندل طبی

۱- کفی کفش طبی باید از استحکام کافی برخوردار باشد و بتواند شوک وارده به کف پا را جذب کند. به طور کلی، نیرویی که در حال راه رفتن از زمین و کف پا به بدن منتقل می‌شود، معمولا حدود دو برابر وزن بدن است. این نیرو در حالت دویدن حتی تا ۱۰ برابر وزن بدن هم به اندام‌ها منتقل خواهد شد. بنابراین‌ کفی کفش می‌تواند نقش مهمی در انتقال و پخش نیرو از زمین به کف پا و در نهایت به بدن داشته باشد.

۲- کفی کفش طبی باید کاملا متناسب با ویژگی‌های کف و قوس کف پا باشد. ضمن اینکه باید سبک، ضخیم و جاذب ضربه (دارای خاصیت الاستیکی) به‌خصوص در ناحیه پاشنه هم باشد.
رویه کفش طبی باید انعطاف‌پذیر و از جنس چرم باشد تا بتواند سرما و گرما را به خوبی به پا منتقل کند و پا نفس بکشد و عرق نکند

۳- پوشیدن کفش‌هایی با پاشنه یا کفی‌ای از جنس چوب یا MDF، به هیچ‌وجه توصیه نمی‌شود؛ حتی اگر چنین کفش‌هایی با ادعای طبی بودن به فروش برسند. جنس چوب و MDF (ام دی اف) می‌تواند به سرعت پاشنه پا را آزار دهد و باعث ایجاد درد در این ناحیه شود. در حالی که پوشیدن کفش‌هایی با پاشنه و کفی‌هایی با خاصیت الاستیکی، به هیچ‌وجه پاشنه و کف پا را آزار نمی‌دهد.

۴- کفش طبی مناسب باید کاملا اندازه پا باشد، نه تنگ‌تر و نه گشادتر. اگر کفش شما بیش از حد تنگ باشد یا پاهایتان را فشار دهد، خونرسانی در ناحیه پا مختل خواهد شد. ایجاد نقاط فشاری و زخم ناشی از آن هم می‌تواند از دیگر عوارض پوشیدن کفش‌های طبی یا غیرطبی تنگ باشد.
گشاد بودن کفش طبی و بازی کردن پا درون آن هم باعث ساییدگی و ایجاد اختلال در انتقال نیرو می‌شود. پس حواستان باشد فروشنده کفش بزرگ‌تر یا کوچک‌تری را به شما تحمیل نکند و قول بهبود سایز با قالب زدن یا کفی گذاشتن را به شما ندهد.

۵– معمولا قسمت جلویی کفش طبی مناسب باید فضای مناسب برای انگشتان پا را داشته باشد، یعنی انگشتان پای شما باید در فضایی قرار بگیرند که نه آنقدر تنگ باشد که روی هم بیفتند و فشرده شوند و نه آنقدر فضای قرار گرفتنشان در پنجه کفش گشاد و باز باشد که محافظت خوبی از آنها در برابر ضربه‌های احتمالی انجام نشود.
ضمن اینکه باید حدود یک سانتی‌متر بین نوک انگشت شست و نوک کفش طبی فضای خالی وجود داشته باشد تا فشاری به انگشت‌ها هنگام راه رفتن وارد نشود.

 کفش طبی مناسب باید بعد از اسکن در کلینیک معتبر ساخته شود .

 

۶- رویه کفش طبی باید انعطاف‌پذیر و از جنس چرم باشد تا بتواند سرما و گرما را به خوبی به پا منتقل کند. البته در حال حاضر، جنس‌های ترکیبی مختلف و با قیمت مناسب‌تری برای رویه کفش‌های طبی طراحی شده‌اند که چنین خاصیت‌هایی هم دارند.

۷- پنجه پهن و با ارتفاع: پنجه کفش یا Toe box از مهم ترین قسمت های آن است.
وقتی عرض یا ارتفاع پنجه کفش کم باشد بیماری های زیادی مانند انگشت چکشی، میخچه و هالوکس والگوس را ایجاد می کند.
انگشتان پا باید در پنجه کفش فضای کافی داشته باشند تا از هم باز شوند و کمی به بالا و پایین بروند. بجای استفاده از کفش های نوک تیز از کفش های با پنجه گرد استفاده کنید.

۸- کفی قابل تعویض: سعی کنید کفشی بخرید که کفی Insole قابل عوض کردن داشته باشد. با این کار می توان با عوض کردن کفی، اندازه و حجم کفش را کم و زیاد کرد تا وقتی پا ورم کرد، بتوان جا برای آن باز کرد و یا کفی ساده را با کفی های درمانی جایگزین کرد. وقتی پا عرق کرده و کفش را نمناک می کند، کفی قابل تعویض در کم کردن رطوبت کفش می تواند موثر باشد. کفش مرطوب می تواند موجب ابتلا پا به بیماری های قارچی باشد.

۹- پشتی سفت و محکم: پشتی کفش Heel counter قسمتی از کفش است که در پشت پاشنه پا قرار می گیرد. این پشتی باید سفت و محکم باشد. برای امتحان کردن پشتی کفش، با شست خود بر روی آن فشار دهید. اگر فرو نرفت، پشتی محکمی دارد.

۱۰- کف داخلی با شکل مناسب: کف کفش از داخل Foot bed باید قوس هایی داشته باشد که هماهنگ با قوس های کف پا باشد. وزن بدن در داخل چنین کفشی به صورت متناسب بر روی تمام سطح کف آن توزیع شده و پا در چنین کفی احساس راحتی می کند. مهم ترین قوس کف پا، قوس طولی آن است. پس کف داخلی کفش باید در قسمت میانی و داخلی کمی برجسته تر باشد.
کفش بدون پاشنه و کفش با پاشنه بلند هر دو مضر هستند. اندازه پاشنه به طور متعادل باید حدود ۱.۵ تا ۴ سانتیمتر باشد

۱۱- پاشنه مناسب: پاشنه Heel کفش از قسمت های مهم آن است. کفش بدون پاشنه و کفش با پاشنه بلند هر دو مضر هستند. اندازه پاشنه به طور متعادل باید حدود ۱.۵ تا ۴ سانتیمتر باشد.

۱۲- کف قوسی شکل کفش : کف بیرونی کفش Outsole باید قدری گوژ باشد تا وسط کفش پایین تر از دو انتهای آن قرار گیرد. راه رفتن در چنین کفشی بسیار راحت بوده و در هنگام راه رفتن، موقع اصابت پاشنه به زمین و موقع بلند شدن پنجه از زمین، فشار زیادی به کف پا و مچ پا وارد نمی شود.

۱۳– سطح داخلی یکنواخت : با دست کشیدن به تمام سطح داخلی کفش باید متوجه شویم سطوح یکنواخت و قوس های نرمی در درون کفش وجود دارد. این چنین کفش هایی در موقع راه رفتن فشار کمتری را به پوست وارد می کنند.

۱۴- کفش نفس کش : جنس رویی کفش باید طوری باشد که تهویه داخل کفش برقرار باشد. این تهویه برای عرق نکردن پا ضروری است.

۱۵- یقه و زبانی نرم : یقه کفش Shoe collae جایی است که اطراف مچ پا را می گیرد و زبانی کفش Shoe tongue برگه ای است که در زیر بندهای کفش قرار می گیرد. این قسمت های کفش باید حاوی پد ها و بالشتک های نرمی باشد تا فشار کمتری به پوست وارد کند.

کفش و کفی طبی

ساخت کفش طبی

اسکن اپتیکال به منظور طراحی کفی و صندل طبی

درمرکز توانبخشی امید با تجویز پزشک ، با معاینه بالینی و لمس کف پا، ارزیابی بیومکانیکال و مشاهده چگونگی راه رفتن و بر اساس تجربیات متخصص، کفش  طبی برای افراد تهیه می شود.

نحوه توزیع فشارهای کف پا با امکانات گرافیکی به صورت نوار کف پا نشان داده می شود. به کمک چنین اطلاعات کمی و کیفی، متخصصین با سهولت بیشتری می توانند نسبت به تجویز دقیق تر کفی اقدام نمایند.

بیمارانی هستند که به دلیل مشکلاتی از قبیل قطع عضو در ناحیه پا و یا قسمتی از پنجه و دیگر بیماری ها دچار دفورمیتی و ناهنجاری شده اند که استفاده این افراد از کفش طبی و کفی های مخصوص می تواند، کمک قابل توجهی به این عزیزان بکند.

کاربرد کفش ها و کفی های طبی در دفورمیتی ها

دفورمیتی ( بدشکلی) در ناحیه پا و مشکلاتی چون صافی کف پا، خار پاشنه و درد پاشنه پا که در اثر حوادث و بیماری ها عارض می شود و بیماران را با مشکلات زیادی در راه رفتن و زندگی روزمره دچار می کند حتی در کودکان و نوجوانان استفاده از این نوع کفش ها به اصلاح و درمان آنان می انجامد.

کفی طبی

اسکن فشاری استاتیک و دینامیک به منظور تشخیص و ساخت کفی های طبی

وظیفه هر کفی کفش طبی باید این باشد که انواع ناهنجاری های بدن و یا الگوهای غلط راه رفتن را اصلاح کند. این کفی ها تنها به منظور تصحیح صافی کف پا به کار گرفته نمی شوند؛ بلکه هدف اصلی آن ها راحت تر کردن ایستادن، راه رفتن و دویدن است. به این ترتیب که به مقدار بسیار کمی، زاویه هایی را که در آن ها به پا ضربه می خورد، تغییر می دهند.

هر شخصی با مقدار مشخصی از یک لایه نرم در کف پای خود متولد می شود. این لایه بالشتکی به صورت طبیعی امواج ضربه ای را که به کف پا وارد می شوند، ملایم تر کرده و به شیوه ای مناسب به کل پا اعمال می کند. متاسفانه با افزایش سن افراد این لایه طبیعی در طول زمان اثر خود را از دست داده و تحلیل می رود.

کفش‌ها و صندل‌های طبی مخصوص کودکان

جدیدترین روش ساخت کفی طبی (نازک، مقاوم و قابل تطابق با انواع کفش )

ساخت کفی طبی به روش گرما

کفش کودکان

کفش کودکان

کفشهای کودکان معمولا گرانقیمت است و بسیاری از شرکتهای فروشنده کفش تبلیغات زیادی برای فروش کفشهای کودکان می کنند باید به چند نکته در این زمینه اشاره کرد.

تحقیقات مزیتی  زیادی برای کفشهای گران قیمت کودکان نسبت به کفشهای معمولی نشان نداده اند.

کفشهایی با طراحی های خاص با فشار بر پا می توانند مشکل ساز باشند بنابر این فقط با دستور پزشک استفاده شوند.

در کودکان سعی بر این است که هرچه کمتر از کفش طبی و بریس استفاده شود زیرا علاوه بر عوارض باعث اشکال روحی در کودک می شود. این عوارض شامل اشکال در تصور فرد از بدن خود، احساس متفاوت بودن و بیمار بودن و کاهش اعتماد به نفس در بزرگسالی است. بنابر این حتی در مواردی که بریس باید داخل کفش قرار گیرد توصیه می کنیم کفش مورد علاقه کودک تهیه شود. در تحقیقی بر روی بالغینی که در کودکی کفش طبی داشتند، بخوبی به یاد می آوردند که در کودکی فعالیتشان محدود شده و توسط همکلاسی هایشان اذیت می شدند. این افراد تجربه منفی از پوشیدن کفش طبی داشتند.

عوارض کفش یا بریس نامناسب شامل ضعیف شدن عضلات پا، اختلال رشد و اشکال در تحرک کودک می شود.

 متخصصین  طب فیزیکی و ارتوپدی معتقدند که بهترین رشد پا  در حالتی است که پا بدون کفش باشد و کفش تنها برای پیشگیری از آسیب پا ، آلودگی و عفونت به کار رود.

انتخاب کفش مناسب سن کودک

اگرچه پوشاندن یک جفت کفش چرمی‌ خوش‌دوخت به پای کودک ۳ ماهه در موقعیت‌های خاص بدون اشکال است، اما بدانید که بهتر است در ماه‌های اولیه بعد از تولد نوزاد به پای او کفش نپوشانید.

پای نوزادان فعلا آمادگی تطبیق با کفش را ندارد. پای آنها استخوان، ماهیچه‌ها و تاندون‌های کوچکی دارد که باید با ورزش قوی شوند نه این‌که بی‌حرکت درون کفش باشند. تا زمانی که کودک روی پای خود نایستاده یا در حقیقت شروع به راه رفتن نکرده در حدود یک سالگی، نیاز به کفش برای محافظت از پاهای خود ندارد. قبل از این سن جوراب بهترین محافظ برای پاهای کوچک آنها است.

نکاتی  برای کفش کودکان در مرکز توانبخشی امید 

۱-در این مرکز کفش طبی با ارزیابی بیومکانیکال و معاینه دقیق داده میشود .

۲-در رنگ و مدل کفش طبی تنوع بسیاری دارد .

۳-در ساخت کفش طبی از سیستم CAD-CAM استفاده میشود .

نکاتی برای خرید کفش کودکان

به گفته متخصصان کودک نوپای شما هر ۲ تا ۴ ماه یک بار به یک جفت کفش جدید نیاز دارد، چون اندازه پایش تغییر می‌کند. پس قبل از این‌که چند جفت کفش یک‌اندازه برای کودک بخرید به نکات زیر توجه کنید:

شما فقط به یک یا دو جفت کفش برای کودک نوپایتان نیاز دارید. یک کتانی برای بازی و یک کفش فانتزی برای مهمانی.

دقت داشته باشید، هر بار که برای کودک خود یک کفش جدید می‌خرید تمام نکات  را در نظر بگیرید، بدانید که اندازه و فرم کفش‌های هر مارک با مارک دیگر فرق می‌کند. پس اگر کودک شما از یک مارک کفش، اندازه خاصی را می‌پوشد الزاما نباید کفشی از مارک دیگر با همان سایز اندازه کودک شما باشد.

هنگام خرید کفش برای کودک حتما یک جفت جوراب همراه خود داشته باشید. به طور کلی، جوراب مانع از عرق‌سوز شدن یا سایش پای کودک شما در کفش می‌شود.

 

ویژگی های کفش طبی

کفش طبی

بسیاری از افرادی که به نوعی مشکلاتی در پای خود دارند به دنبال کفش های طبی هستند. بعضی ها هم هستند که هیچ ناراحتی در پای خود ندارند ولی میخواهند کفش مناسبی داشته باشند تا در آینده مشکلی در پای خود نداشته باشند.

افرادی که مشکلی در پای خود داشته و بدنبال کفش طبی هستند باید بدانند که انواع مختلفی از کفش هایی که پسوند طبی هم دارند درمرکز توانبخشی امید وجود دارد. صرف اینکه نام کفشی طبی است یا از داروخانه تهیه شده و یا از فروشگاهی تهیه شده که ادعای فروش کفش طبی دارد به معنای آن نیست که کفش مورد نظر واقعا خصوصیاتی را که میخواهیم داشته باشد. یعنی بتواند مشکل پای ما راکمتر کند.

بیماری های مختلفی در پا وجود دارند و مشکلات ناشی از بعضی را میتوان با استفاده از کفش مناسب برطرف کرد. در هر بیماری پا، ممکن است نیاز به استفاده از کفشی با خصوصیات خاص باشد که با بیماری دیگر متفاوت است ولی خصوصیات مشترکی وجود دارند که تمام کفش های طبی باید واجد آنها باشند.

ویژگی های یک کفش طبی

پا تکیه گاه بدن است که تمام نیروی وزن را به زمین منتقل می کند و با برخورد به زمین، این نیرو به صورت عکس العمل از طریق پا به زانو، ستون فقرات و مفاصل منتقل می شود. به همین دلیل مراقبت از سلامت پاها و کنترل نیروهایی که از بدن و زمین به آنها وارد می شود، حائز اهمیت است.

یکی از مسائل مهمی که سلامت کودکان را تضمین می کند و طی سال تحصیلی آسودگی را برایشان به ارمغان می آورد انتخاب کفش مناسب است.

تهیه کفش نامناسب علاوه بر آنکه عوارض مختلفی بر جسم و روح کودک بر جای می گذارد، می تواند در پیشرفت تحصیلی و یادگیری او  آثار منفی داشته باشد.

 

سن مناسب برای تهیه کفش طبی

کفش طبی

از سنین خردسالی باید پای کودک را با کفشی مناسب آشنا کرد تا  اولین گام هایش را درست بردارد. پای کودک گوشتی است، او نیاز به کفشی دارد که پاشنه اش سفت و ساق دار باشد تا مچ پایش را بگیرد. بدین طریق کودک موقع راه رفتن محکم قدم برمی دارد.

 از نظر پزشکان متخصص استفاده از کفی طبی در افرادی که تغییر شکل آن ها هنوز به صورت ثابت درنیامده است، مفید است. یعنی در کودکان با استفاده از کفی طبی می توان صافی کف پا، پای طاقدیسی، انحراف پاشنه و انحراف زانوها به طرفین را اصلاح کرد. در سنین بالاتر نیز کفی اثر نگهدارنده دارد.

کفش ارتوپدی

کفش طبی یا کفش ارتوپدی چه خصوصیات عمومی دارد

مهمترین خصوصیات کلی که هر کفش طبی یا ارتوپدی باید داشته باشد عبارتند از:

  • پنجه پهن و با ارتفاع : پنجه کفش یا Toe box از مهمترین قسمت های آن است. وقتی عرض یا ارتفاع پنجه کفش کم باشد بیماری های زیادی مانند انگشت چکشی، میخچه و هالوکس والگوس را ایجاد میکند. انگشتان پا باید در پنجه کفش فضای کافی داشته باشند تا از هم باز شوند و کمی به بالا و پایین بروند. بجای استفاده از کفش های نوک تیز از کفش های با پنجه گرد استفاده کنید

 

  • کفی قابل تعویض : سعی کنید کفشی بخرید که کفی Insole قابل عوض کردن داشته باشد. با این کار میتوان با عوض کردن کفی اندازه و حجم کفش را کم و زیاد کرد تا وقتی پا ورم کرد بتوان جا برای آن باز کرد و یا کفی ساده را با کفی های درمانی جایگزین کرد. وقتی پا عرق کرده و کفش را نمناک میکند کفی قابل تعویض در کم کردن رطوبت کفش میتواند موثر باشد. کفش مرطوب میتواند موجب ابتلا پا به بیماری های قارچی باشد
  • پشتی سفت و محکم : پشتی کفش Heel counter قسمتی از کفش است که در پشت پاشنه پا قرار میگیرد. این پشتی باید سفت و محکم باشد. برای امتحان کردن پشتی کفش با شست خود بر روی آن فشار دهید. اگر فرو نرفت پشتی محکمی دارد

 

  • کف داخلی با شکل مناسب : کف کفش از داخل Foot bed باید قوس هایی داشته باشد که هماهنگ با قوس های کف پا باشد. وزن بدن در داخل چنین کفشی بصورت متناسب برروی تمام سطح کف آن توزیع شده و پا در چنین کفی احساس راحتی میکند. مهمترین قوس کف پا قوس طولی آن است پس کف داخلی کفش باید در قسمت میانی و داخلی کمی برجسته تر باشد

 

  •  پاشنه مناسب : پاشنه Heel کفش از قسمت های مهم آن است. کفش بدون پاشنه و کفش با پاشنه بلند هر دو مضر هستند. ادازه پاشنه بطور متعادل باید حدود ۱٫۵ تا ۴ سانتیمتر باشد
  • کف قوسی شکل کفش : کف بیرونی کفش Outsole باید قدری گوژ باشد تا وسط کفش پایین تر از دو انتهای آن قرار گیرد. راه رفتن در چنین کفشی بسیار راحت بوده و در هنگام راه رفتن، موقع اصابت پاشنه به زمین و موقع بلند شدن پنجه از زمین فشار زیادی به کف پا و مچ پا وارد نمیشود

 

  • سطح داخلی یکنواخت : با دست کشیدن به تمام سطح داخلی کفش باید متوجه شویم سطوح یکنواخت و قوس های نرمی در درون کفش وجود دارد. این چنین کفش هایی در موقع راه رفتن فشار کمتری را به پوست وارد میکنند

 

  • کفش نفس کش : جنس رویی کفش باید طوری باشد که تهویه داخل کفش برقرار باشد. این تهویه برای عرق نکردن پا ضروری است
  • یقه و زبانی نرم : یقه کفش Shoe collae جایی است که اطراف مچ پا را میگیرد و زبانی کفش Shoe tongue برگه ای است که در زیر بندهای کفش قرار میگیرد. این قسمت های کفش باید حاوی پد ها و بالشتک های نرمی باشد تا فشار کمتری به پوست وارد کند

 

2095 1 2095 3