فیزیوتراپی شانه

برای تسکین درد عضلات سر شانه که به علت در رفتگی کتف و شانه رخ می دهد، می توانید از حرکات و  ورزش های مناسب استفاده استفاده کنید. درد شانه که به علت های شانه یخ زده، شکستگی، التهاب، بیماری، پارگی، چسبندگی، کشیدگی، گرفتگی و یا حتی تعویض مفصل شانه ای که به علت ساییدگی […]

نرمش های شانه

یکی از اقدامات مهم درمانی در بیماری ها و آسیب های شانه انجام درست و اصولی نرمش های شانه است. هدف از انجام این تمرینات و حرکات ورزشی بدست آوردن دامنه حرکتی مناسب شانه و تقویت عضلات اطراف شانه بوده و بدون انجام دادن این تمرینات انتظار بدست آوردن یک نتیجه خوب درمانی امری دور از ذهن است.

نکاتی که قبل از شروع حرکات ورزشی باید بدانیم :

قبل از انجام این نرمش های شانه اول چند دقیقه راه بروید تا بدنتان به اصطلاح گرم شود. اگر احساس میکنید انجام هرکدام از حرکات ورزشی که در زیر توضیح داده میشود برای شما مشکل است میتوانید آنرا انجام ندهید و فقط نرمش هایی را انجام دهید که انجام دادن آن برای شما راحت است. بتدریج بعد از چند هفته که عضلات شما قویتر شد خواهید توانست همه حرکات و تمرینات را انجام دهید. لازم نیست نرمش ها را حتما به تعدادی که در زیر گفته میشود انجام دهید. میتوانید آنها را با تعداد و دفعات کمتر انجام دهید. به تدریج و بعد از گذشت چند هفته که عضلات شما قویتر شد میتوانید آنها را به تعداد بیشتر انجام دهید.

نکته مهم در انجام این نرمش های شانه اینست که باید آنها را با شدت و تعداد کم شروع کرده و به آرامی شدت و تعداد آنها را بیشتر کنیم و گرنه ممکن است نرمش ها به شما آسیب رسانده و درد شانه شما را بیشتر کند. اگر عضلات شانه شما خیلی ضعیف باشد ممکن است با انجام تمرینات، درد شما بیشتر شود. نرمش ها را میتوانید با تعداد ۳-۲ بار تکرار شروع کنید و بتدریج هر روز یا هر دو روز یکی به آن اضافه کنید تا بعد از مدتی به ۳۰-۲۰ مرتبه برسد.

نکته مهم دیگر اینست که بدست آوردن دامنه حرکتی مناسب و تقویت عضلات به چند ماه زمان نیاز دارد پس عجله نکنید. صبر داشته باشید و ناامید نشوید. نرمش های شانه را با برنامه منظم و با پشتکاری انجام دهید. مطمئن باشید مشکلات شما بعد از ۲-۱ ماه به نحو قابل محسوسی کاهش پیدا میکند.

نرمش های شانه دو دسته اند.

نرمش های کششی شانه که موجب میشوند عضلات، تاندون ها و لیگامان های اطراف شانه تحت کشش قرار بگیرند. این نرمش ها موجب افزایش دامنه حرکتی شانه شده و در کاهش درد شانه بسیار موثرند.

نرمش های تقویت کننده عضلات . این نرمش ها هم میتوانند با کم کردن فشار هایی که به مفاصل و تاندون و لیگامان های شانه وارد میشوند موجب کاهش قابل توجه درد شوند.

اگر برای اولین بار است که میخواهید نرمش های شانه را انجام دهید با نرمش های کششی شانه و ایزومتریک شروع کنید. بعد از چند جلسه که دامنه حرکتی شانه شما به حد قابل قبولی رسید میتوانید نرمش های ایزوتونیک را هم انجام دهید.

در هر نوبت نرمش هم ابتدا با نرمش های کششی شانه شروع کرده و بعد نرمش های دیگر را انجام دهید.

برای مطالعه ” فیزیوتراپی شانه در تهران ” کلیک کنید .

نرمش های کششی شانه

نرمش های کششی شانه جزء مهمی از درمان بسیاری از بیماری های این ناحیه هستند. این نرمش ها به دو دسته تمرینات و تقویتی تقسیم میشوند.

یک دسته مهم از نرمش های کششی هستند که موجب میشوند عضلات، تاندون ها و لیگامان های اطراف شانه تحت کشش قرار بگیرند. این نرمش ها موجب افزایش دامنه حرکتی شانه شده و در کاهش درد بسیار موثرند.

تعدادی از این نرمش های کششی شانه در زیر آموزش داده میشوند

نرمش چرخشی پاندولی

از کمر ۹۰ درجه خم میشوید و کف دست سالم خود را روی یک چهار پایه کوتاه قرار دهید و کل اندام فوقانی طرف مشکل دار را کاملا شل و آویزان به پایین رها کنید تا بصورت کاملا عمود بر زمین قرار گیرد. در این حال مفصل آرنج کاملا باز است. سپس سعی کنید دست خود را بصورتی حرکت دهید که اگر روی زمین قرار میگرفت یک دایره را رسم میکرد.

باید اندام فوقانی خود را طوری حرکت دهید که تمام حرکات در مفصل شانه (گلنوهومرال) انجام شود. پس نکته مهم در انجام درست این نرمش های کششی شانه اینست که آرنج نباید حرکت کند و حرکات فقط باید در شانه باشد. باید سعی شود تا در حین انجام این نرمش عضلات اطراف شانه کاملا شل و ریلاکس باشند.

یک راه خوب برای اینکه هم عضلات اطراف شانه شل باشند و هم حرکت کنند اینست که تنه خود را بصورت دایره وار بچرخانید تا مچ دست طرف مشکل دار بصورت دایره بچرخد. ابتدا ۱۰ دایره در جهت عقربه های ساعت و سپس ۱۰ دایره در خلاف جهت عقربه های ساعت.

نرمش بالا بردن هر دو دست از جلو

این حرکت را میتوانید در حالت خوابیده به پشت و یا حالت نشسته انجام دهید. انگشتان هر دو دست را به یکدیگر قلاب کرده و آرنج ها را کاملا مستقیم و راست نگه دارید. سپس سعی کنید با کمک دست سالم دست طرف مشکل دار را به بالای سر برده و بعد از مدتی مکث دوباره به آرامی به پایین برگردانید. این حرکت را ۲۰-۱۰ بار انجام دهید.

نرمش چرخش شانه

بر روی صندلی نشسته و آرنج و ساعد خود را روی یک میز قرار دهید سپس ساعد را تا جاییکه میتوانید به طرف خارج و سپس بطرف داخل بچرخانید. این نرمش های کششی شانه را ۱۰ مرتبه انجام دهید.

نرمش بالا رفتن دست

روبروی یک دیوار بایستید. در حالیکه آرنج خود را در حالت مستقیم نگه داشته اید سعی کنید انگشتان دست خود را روی دیوار به سمت بالا راه ببرید مثل اینکه انگشتان شما دارند روی دیوار راه میروند. دست خود را تا جاییکه میتوانید به بالا ببرید. دست را ۱۰ ثانیه در بالا نگه داشته و سپس به آرامی پایین بیاورید. این نرمش های کششی شانه را سه بار انجام دهید.

نرمش بالا بردن دست با چوبدستی

با استفاده از یک چوبدستی بلند و با کمک دست سالم ،دست طرف مشکل دار را به سمت بالا هل میدهیم تا شانه آن طرف بالا برود.

نرمش چرخش داخلی شانه

نرمش بالا بردن دست با ریسمان

دو سر یک ریسمان بلند را که از یک قلاب آویزان است با دو دست میگیریم. سپس با دست سالم ریسمان را به سمت پایین میکشیم تا سر دیگر ریسمان دست طرف مشکل دار را به بالا برده و بدین ترتیب شانه طرفی که محدودیت حرکت دارد به سمت بالا برود.

نرمش چرخش داخلی شانه

سرپا ایستاده و پشت دست خود را به پشت کمر زده و سپس ساعد خود را بالا و پایین ببرید. این نرمش های کششی شانه را ۱۰ بار تکرار کنید.

برای مطالعه ” فیزیوتراپی شانه در تهران ” کلیک کنید .

دررفتگی مکرر شانه

وقتی شانه بیش از یک بار در برود به نام ” دررفتگی مکرر شانه ” است. این عارضه در سنین جوانی رخ می دهد، ولی ممکن است با احتمال کمی در سنین کودکی و یا سنین بالا هم ایجاد گردد که آن را اصطلاحاً “دررفتگی کتف” هم می گویند که در حقیقت یک غلط مصطلح است.

علل

علل دررفتگی مکرر شانه زیاد است. اینجا شایعترین آنها ذکر میشود:

۱) وقتی اولین دررفتگی شانه رخ می دهد هر چه سن بیمار کمتر باشد احتمال دررفتگی بعدی بیشتر است، مثلاً اگر بیمار زیر ۲۰ سال باشد احتمال بروز این عارضه به صورت مکرر حتی به ۹۰ درصد هم می رسد.

۲) اگر بیمار پس از دررفتگی اول شانه که جا اندازی می شود بیحرکتی (استفاده ازآویز گردن) را به درستی و به مدت کافی ادامه ندهد باز هم احتمال دررفتگی مکرر شانه را افزایش می دهد.

۳) اگر دررفتگی اول به درست و توسط پزشک جااندازی نشده باشد، مثلاً توسط شکسته بند محلی و یا مربی ورزشی در زمین ورزش و بدون داروهای مخصوص (داروهای بیهوشی شامل ضد درد، شل کننده عضلانی و…) جااندازی شده باشد باز هم این احتمال بیشتر می شود.این آسیب شانه هم اگر درست و اصولی و توسط پزشک درمان نشوند احتمال دررفتگیهای بعد از آنرا افزایش می دهند و ضمناً به عناصر اصلی و مهم شانه آسیب زده وموفقیت درمان جراحی دررفتگی شانه را هم کم می کنند.

۴) اگر بیمار شلی رباطهای بدن داشته باشد می تواند علت دررفتگی شانه باشد و احتمال دررفتگی مکرر شانه بیشتر می شود. شلی رباطی، شلی لیگامانی (Ligament laxity)  یا شلی مفصلی حالتی تقریباً طبیعی است که باعث می شود مفاصل بدن دامنه حرکتی بیشتری داشته باشند.  بدن این افراد انعطاف پذیری بیشتری دارد؛ مثلاً انگشتان یا آرنج آنها زیادی به عقب خم می شود. این انعطاف پذیری باعث می شود که در ورزشهایی مثل ژیمناستیک موفق تر باشند، ولی از طرف دیگر مفاصل آنها بخصوص مفصل شانه بیشتر آسیب می بیند، مثلاً دررفتگی شانه در آنها شایعتر است، بویژه اگر ورزشهای سنگین بالای سر مثل والیبال، پرس سینه و … انجام دهند.

انواع دررفتگی شانه

قریب به اتفاق دررفتگیهای شانه (حدود ۹۷ درصد)، چه برای بار اول و چه حالت مکرر آن از نوع قدامی است، یعنی سر استخوان بازو از مفصل شانه بیرون می آید و به سمت جلوی سینه جابجا میشود. درموارد بسیار کمی نوع آسیب در ناحیه شانه خلفی رخ می دهد که سر استخوان بازو به طرف عقب می رود؛ و در موارد اندکی هم ممکن است بیمار شلی مفصلی بسیار شدید داشته باشد و دررفتگی شانه او هر بار به جهات مختلف باشد، که به این حالت “ناپایداری چند جهتی شانه (Multidirectional Instability)” گفته می شود. گاهی شانه کامل در نمی رود و نیمه دررفتگی(Subluxation)  ایجاد می شود و خودبخود جا می رود )به نام نیمه دررفتگی مکرر شانه Recurrent Subluxation). این بیماران معمولاً وقتی دست خود را زیاد به بالا و عقب می برند (پرس سینه یا بدمینتون)، شانه ناگهان قفل می کند و بیمار آنرا به آرامی تکان می دهد و آزاد می کند. در حقیقت سر شانه تا لبه گلونوئید میرسد ولی کامل از مفصل بیرون نمی آید. این حالت هم مثل موارد دررفتگی کامل شانه مهم است و اصولاً اگر درمان نشود معمولاً پس از مدتی به دررفتگی کامل و مکرر شانه تبدیل می شود و حتی اگر به دررفتگی کامل هم تبدیل نشود، عوارضی بدنبال دارد.

برای مطالعه ” درمان دررفتگی شانه ” و ” ورزش برای دررفتگی شانه” کلیک کنید .

درمان دررفتگی شانه

سن بروز دررفتگی شانه مهمترین فاکتور بیان کننده بروز مجدد این عارضه است. افراد جوان بیشتر مستعد بروز مجدد این آسیب می باشند. اگر در دوران نوجوانی دررفتگی رخ دهد احتمال بروز مجدد تا ۹۰% می رسد در افراد بالای ۴۰ سال ریسک بروز مجدد ۱۵-۱۰% می باشد.اغلب بروزهای مجدد دررفتگی شانه در عرض ۲ سال اول بعد از آسیب اولیه رخ می دهد.

درمان دررفتگی شانه در فاز حاد

بعد از جا انداختن و درمان دررفتگی شانه باید دست به مدت ۳-۱ هفته توسط بانداژ بی حرکت باشد.

در این مدت فرد باید تمرین های دامنه حرکتی را برای مفاصل آرنج – مچ دست و دست انجام دهد.درمان جراحی معمولاً‌ برای ورزشکارانی که نیاز زیاد به استفاده از اندام فوقانی در ورزش خاص خود دارند توصیه می گردد و در افراد معمولی درمان جراحی نیازی نیست.

دوران بهبودی

در درمان دررفتگی شانه ،بعد از دوره بی حرکت سازی حرکات غیر فعال شانه شروع می گردد ( حرکات توسط فرد دیگر )

در افراد پیر بعد از ۱ هفته بی حرکتی باید حرکات غیر فعال شروع شوند زیرا افراد مسن مستعد خشکی مفصل هستند. هدف از این حرکات دستیابی به چرخش به خارج ۳۰ درجه و جلو آوردن دست به میزان ۹۰ درجه در سه هفته اول و دستیابی به ۴۰ درجه چرخش به خارج و بالا آوردن دست تا ۲۴۰ درجه در سه هفتم دوم است.

درمان جراحی در مورد ورزشکارانی که در این فاز ناپایداری علامتدار مفصلی را نشان می دهند انجام می گیرد.

بعد از درمان دررفتگی شانه،نوبت به مرحله بعد از مراقبت بعد از درمان میرسد که در این مرحله تقویت عضلات گرداننده شانه با اعمال وزن و حرکات فیزیوتراپیک صورت می گیرد. شنا کردن یک ورزش عالی برای این منظور می باشد.

نباید تا زمان رفع کامل علائم دررفتگی شانه و محدودیتهای حرکتی مفصل شانه بعد از دررفتگی به رقابت بازگشت که این امر معمولاً دو الی سه ماه زمان نیاز دارد.

عوارض

• آسیب عروقی _ عصبی در ناحیه بازو و بدنبال

• آسیب عضلانی همراه عضلات ناحیه بازو

• عوارض ناشی از شکستگی در همراهی شکستگی و دررفتگی شانه

•استعداد به دررفتگی های مکرر شانه: به خصوص در افراد زیر ۱۸ سال چنانچه یک بار دررفتگی قدامی شانه رخ دهد بسیار مستعد به بروز مجدد آن هستند و چنانچه این امر سه الی چهار بار تکرار گردد نیاز به درمان جراحی دررفتگی شانه برای پایدار کردن مفصل شانه داریم.

برای مطالعه “ ورزش برای دررفتگی شانه ” کلیک کنید .

ورزش برای درد گردن و شانه

 post_image

عوامل درد مفاصل

عوامل متعددی باعث ایجاد گردن درد و شانه درد و متعاقب آن دردهای تیر کِشنده و طاقت فرسایی در دست ها می شود از جمله این عوامل: التهاب بافت های نرم اطراف مفصل های مهره ای خشکی شانه،مفاصل، وضعیت نامناسب سر و شانه ها، تغییر شکل مهره ها،به طور اولیه یا ثانویه ، آرتروز گردن، دیسک گردن و بیماری های ناشی از گرفتگی های عضلانی، کشیدگی های لیگامانی و پارگی تاندون شانه یا التهاب آن است. علت گردن درد می تواند ناشی از وضعیت نامناسب اندامی، فرسایش طبیعی یا استفاده مفرط از گردن است.

ورزش برای درد گردن و شانه

گاهی درد شانه و گردن با ورزش های شانه درد قابل درمان است.

۱- گردن را ضمن سفت کردن عضلات آن به سمت عقب، چپ و راست حرکت دهید.

۲- از ورزش های چرخشی گردن و ورزش های چرخشی سر برای پیشگیری از درد گردن و درد شانه خودداری کنید.

۳- گردن و شانه ها و عضلات اطراف را با تشخیص علت درد شانه و گردن با ورزش تقویت نمایید.

۴- چرا که با افزایش قدرت و تحمل عضلات گردن و شانه ، فشار کمتری روی مهره و دیسک های بین مهره ای وارد می شود.

۵- شانه هایتان را بالا ببرید و به گوشهایتان نزدیک کنید.۵ ثانیه نگه دارید، سپس آزاد نمایید.

۶- این ورزش را برای پیشگیری از درد گردن و شانه همچنین دیسک گردن روزی سه مرتبه هر مرتبه ۳۰ بار تکرار نمایید.

۷- شانه هایتان را به سمت عقب حرکت دهید به طوری که کتف هایتان از پشت به یکدیگر نزدیک شوند.

۸- این ورزش را برای درد گردن و شانه روزی سه مرتبه هر مرتبه ۳۰ بار تکرار نمایید.

۹- روی یک تخت دراز بکشید و گردن تان را از پایین به بالا حرکت دهید.

۱۰-این ورزش جهت درمان درد شانه و گردن روزی یک بار و هر بار ۴۰ مرتبه انجام دهید.

۱۱-همیشه در انجام این ورزش حالتی نظامی وار داشته باشید.

۱۲-سر صاف و مستقیم ، نگاه به جلو، شانه ها عقب و بالا و سینه بیرون، شکم داخل، چه در حالت ایستاده و یا راه رفتن یا نشستن.

برای آموزش ورزش های بیشتر کلیک کنید

توانبخشی کتف

 post_image

برای توانبخشی کتف یا بازتوانی پس از اینکه کتف آسیب دیده است می توانید از حرکت های ساده استفاده کنید. سرشانه دارای عضلاتی است که به راحتی آسیب می بینند. ورزش هایی که دارای حرکت بیش از اندازه سر هستند، باعث پارگی این عضلات می شوند.این نکته را فراموش نکنید که ورزش هر نوع آسیبی، یک طور خاص است. لذا قبل از انجام هر ورزشی، باید با فیزیوتراپیست مشورت کنید. ورزش های ایزومتریک برای توانبخشی عضلات و تقویت آن ها در پارگی عضلات سرشانه استفاده می شوند. ورزش ایزومتریک ورزشی است که، عضله را حرکت می دهد، بدون آن که مفصل حرکتی کند. در این نوع ورزش ها، طول عضله تغییری نمی کند، ولی بر فیبرهای عضلانی اثر می گذارد؛ مانند فشار وارد کردن به دیوار.

 ورزش ایزومتریک توانبخشی کتف

۱- چرخش سرشانه (قسمت خارجی)

موازی دیوار بایستید. آرنج دست تان دارای زاویه ۹۰ درجه باشد. قسمت بیرونی ساعد روی دیوار باشد. به مدت ۵ ثانیه، به دیوار فشار وارد آورید (بدون آنکه شانه حرکت کند) و سپس رها کنید. این حرکت را ۱۰ بار تکرار کنید.

۲- چرخش شانه (قسمت داخلی)

بچرخید. این بار، قسمت داخلی ساعد خود را روی دیوار قرار دهید و حرکت بالا را تکرار کنید.

۳- کشش شانه

پشت به دیوار بایستید. دست صاف رو به پایین باشد. آرنج نباید خم شود. بازوی خود را به سمت دیوار فشار بیاورید. ۵ ثانیه استراحت کرده و دوباره این حرکت را برای توانبخشی کتف ادامه دهید. ۱۰ بار تکرار کنید.

۴- نزدیکی شانه

با آرنج خود به یک بالش کوچک فشار بیاورید. ۵ ثانیه در این حالت بمانید. این کار را ۱۰ بار تکرار کنید. روزی سه جلسه  ورزش را انجام دهید.

۵- دوری شانه

با آرنج خود به پشت صندلی فشار بیاورید. ۵ ثانیه در این حالت بمانید. ۱۰ بار تکرار کنید. روزی سه جلسه  ورزش توانبخشی کتف را انجام دهید.

شکستگی استخوان ترقوه(کلاویکول)

post_image

شکستگی استخوان ترقوه یا کلاویکول در ناحیه شانه جزو شکستگی های شایع بخصوص در بچه ها و ورزشکاران است.

آناتومی

استخوان ترقوه یا کلاویکل قسمتی از شانه است . استخوان ترقوه یا کلاویل مانند استخوان کتف کمک میکند تا اندام فوقانی به تنه اتصال پیدا کند. استخوان ترقوه یا کلاویکل تنها ارتباط استخوانی اندام فوقانی با تنه است.استخوان ترقوه یا کلاویکل یک استخوان بلند است که در طول خود دو قوس دارد و به شکل حرف S البته با انحنای کمتر است. استخوان ترقوه یا کلاویکول از طرف داخل در مجاورت استخوان جناغ قرار گرفته و مفصل استرنوکلاویکولر را درست میکند و در طرف خارج در کنار زائده آکرومیون از استخوان کتف مفصل آکرومیوکلاویکولر  را بوجود میاورد.
از زیر استخوان ترقوه یا کلاویکول عروق و اعصاب مهمی عبور میکنند ولی خوشبختانه این عروق و اعصاب در حین شکستگی استخوان ترقوه یا کلاویکول بندرت آسیب میبینند. شکستگی استخوان ترقوه معمولا در قسمت وسطی آن اتفاق میفتد.

علل شکستگی استخوان ترقوه(کلاویکل)

مهمترین مکانیسم های ایجاد شکستگی ترقوه یا کلاویکل عبارتند از :

– کلاویکول در حین زایمان

بعضی از نوزادان در حین زایمان مشکل دچار شکستگی استخوان ترقوه میشوند. در حین عبور نوزاد از کانال زایمانی فشارهای زیادی که به شانه وی وارد میشود ممکن است آنقدر زیاد باشد که موجب شکسته شدن استخوان ترقوه شود.

– ضربه مستقیم

استخوان ترقوه تا سن بیست سالگی کاملا سفت و محکم نمیشود و تا این سن بر اثر ضربات مستقیم به راحتی دچار شکستکی میشود. این ضربات مستقیم میتوانند بطور مثال بدنبال اصابت چوبدستی به استخوان ایجاد شوند.

– ضربه غیر مستقیم

ضربه غیر مستقیم به استخوان ترقوه یا کلاویکل معمولا در حین ورزش و به علت زمین خوردن ایجاد میشود. در حین زمین خوردن فرد بطور غیر ارادی دست خود را بصورت کشیده به جلو میاورد و معمولا اولین جایی که به زمین برخورد میکند کف دست است. نیروی برخورد به زمین از کف دست به آرنج و بعد به شانه اعمال شده و میتواند موجب شکستگی استخوان ترقوه یا کلاویکل شود. گاهی اوقات هم شکستگی کتف و ترقوه بر اثر افتادن بر روی شانه ایجاد میشود.

برای مطالعه درمان شکستگی استخوان ترقوه کلیک کنید.

درمان شکستگی استخوان ترقوه

post_image

شکستگی ترقوه یا کلاویکول یکی از شایعترین آسیب های بدن است و در همه گروه های سنی ایجاد میشود.این عارضه میتواند بر اثر زمین خوردن و یا ضربات شدیدتر مانند تصادف اتومبیل یا سقوط از ارتفاع ایجاد شود

درمان شکستگی استخوان ترقوه

درمان شکستگی استخوان ترقوه بصورت غیر جراحی است. جااندازی استخوان ترقوه بصورت بسته معمولا امکانپذیر نیست و در اکثر موارد نیازی هم به جااندازی بسته وجود ندارد. پزشک معالج اجازه میدهد قطعات شکسته شده در همان وضعیت جابجا شده جوش بخورند.

ساده ترین درمان بسته شکستگی استخوان ترقوه، آویزان کردن اندام فوقانی به گردن است. نوعی از این درمان که همراه با آویزان کردن ساعد به گردن، بازو هم به تنه بسته میشود را بانداژ ولپو میگویند.
هدف از آویزان کردن دست به گردن، ممانعت از پایین آمدن قطعه خارجی به پایین (بر اثر وزن اندام فوقانی) و کاهش درد است و در این روش درمانی هیچ کوششی برای جااندازی شکستگی استخوان ترقوه به عمل نمیاید. این عارضه با وجود جابجایی معمولا جوش خورده و جابجایی مختصر قطعات در محل آسیب دیده معمولا تاثیری در عملکرد آینده اندام فوقانی نخواهد داشت. در شکل روبرو انواع مختلف آویزان کردن اندام فوقانی به گردن برای درمان دیده میشود.

بیمار اگر بچه باشد بمدت ۲-۱ هفته و اگر بزرگسال باشد بمدت ۳-۲ هفته در همین حالت میماند تا استخوان فرصت جوش خوردن را داشته باشد.

روش دیگر درمان غیر جراحی شکستگی استخوان ترقوه، بانداژ خاصی به شکل عدد هشت انگلیسی  است که به توسط پزشک ارتوپد در اطراف هر دو شانه و ترقوه بسته میشود. هدف از این نوع بستن شانه جااندازی استخوان ترقوه و یا حفظ قطعات در حالت جاافتاده با به عقب بردن شانه ها است ولی در عمل معمولا این طریقه بانداژ نمیتواند این هدف را عملی کند به همین خاطر امروزه کمتر از این روش استفاده میشود.
بانداژ به شکل حرف ۸ اگر سفت بسته شود میتواند با فشار بر روی ورید های شانه موجب ورم اندام فوقانی شود و یا ممکن است با فشار بر روی اعصاب شانه موجب فلج اعصابی شود که از ناحیه شانه عبور میکنند. در هر صورت اگر از این روش درمانی استفاده میشود بیمار باید بعد از چند روز مجددا به پزشک معالج مراجعه کند تا پزشک از سفت نبودن بانداژ و عدم فشار بانداژ بر روی عروق و اعصاب مطمئن شود.استفاده از دارو در چند روز اول بعد از شکستگی استخوان ترقوه در کاهش درد موثر است.

در مدت درمان شکستگی استخوان ترقوه که اندام فوقانی بیمار بسته شده است باید مرتبا مفاصل دست، مچ دست و آرنج را حرکت داد تا از محدود شدن حرکات و خشکی مفصلی پیشگیری شود. نرمش های لازم برای افزایش دامنه حرکتی شانه و برای تقویت عضلات شانه باید بلافاصله بعد از کاهش درد بیمار شروع شوند. بعد از اینکه قدرت شانه به حد قبل از شکستگی استخوان ترقوه رسید بیمار میتواند به ورزش مورد علاقه خود بازگردد.
شکستگی های ترقوه معمولا بدون مشکل خاصی جوش میخورند ولی نامنظمی در محل آسیب دیده معمولا از روی پوست دیده میشود و در لمس به دست میخورد. این برجستگی و نامنظمی به مرور زمان کوچکتر میشود. در بچه ها بعد از مدتی کاملاً ناپدید شده ولی در بزرگسالان ممکن است مقداری از آن برجستگی باقی بماند. اگر بیمار از این برجستگی ناراحت بود بعدا میتواند با عمل جراحی استخوان زیادی را صاف کند.
بعد از پایان درمان معمولا بعد از مدتی کارکرد شانه به حد طبیعی خود برمیگردد.

برای مطالعه بیشتر شکستگی استخوان ترقوه کلیک کنید.

دررفتگی شانه

منظور از جابه جایی یا همان دررفتگی شانه خارج شدن سر استخوان بازو از حفره، مفصلی شانه می باشد که نسبت به افراد عادی در ورزشکاران بشدت شایع است و از علل شایع درد شانه در ورزشکاران است. مفصل شانه شایعترین مفصل بدن است که دچار دررفتگی و جابجایی میگردد. ۹۶% موارد در اثر ضربه ایجاد می شوند. دررفتگی می تواند به سمت جلو، بالا یا پائین یا عقب باشد که در ۸۵% موارد سر استخوان بازو به سمت جلو جابه جا می گردد. دررفتگی شانه ۵۰-۴۵% از موارد جابه جایی مفاصل بدن را تشکیل می دهد.

آناتومی کاربردی شانه

مفصل شانه از قرارگیری سربزرگ استخوان بازو داخل حفره گلنوئید استخوان کتف بوجود می آید این مفصل توسط کپسول مفصلی پوشیده می شود. حفره مفصلی شانه توسط دو لایه عضلات سطحی و عمقی پوشیده می شود لایه عمقی را عضلات گرداننده شانه ( Rotator cuff ) می سازند که ۴ عضله کوچک می باشند که سبب چرخش به داخل و خارج مفصل شانه می شوند و مفصل را از اطراف حمایت هم می کنند. تاندونهای این عضلات با کپسول مفصل شانه در هم می آمیزند. لایه سطحی را عضله دلتوئید تشکیل می دهد

دررفتگی شانه در ورزش

هر نیروی وارده در ورزش به مفصل شانه امکان دارد منجر به دررفتگی شانه شود.میزان ریسک بروز این مسأله در صورت وجود سابقه قبلی یا شلی مفصلی شانه افزایش می یابد. در بهم خوردن شدید در ورزش ریسک دررفتگی زیاد است. بطور کلی هر نوع ورزشی که در آن در سرعت بالا ناگهان سرعت کم شده و نیرو به بازو منتقل شود احتمال بروز این عارضه زیاد است مثل دوچرخه سواری، شیرجه.

نوع دررفتگی شانه

بطور معمول با شرح حال می توان نوع دررفتگی شانه را براحتی مشخص نمود.

تعیین نوع این عارضه با پرسیدن وضعیت دست هنگام ضربه براحتی شناسایی می گردد. معمولاً دررفتگی شانه به جلو هنگامی رخ میدهد که دست و آرنج باز و بازو به خارج چرخیده و دور از بدن است مثل هنگامی که با دست روی زمین می افتیم. دررفتگی به سمت عقب با اعمال نیرو از روبرو در حالیکه دست در کنار بدن و به سمت داخل چرخیده است رخ می دهد.

چنانچه فرد بعد از تشنج یا شوک الکتریکی آمده است حتماً‌ باید به دررفتگی خافی شانه مشکوک شد.

دررفتگی شانه به سمت پائین نادر است.سابقه دررفتگی قبلی شانه پرسیده شود که داشته یا خیر.

تشخیص

چنانچه دررفتگی شانه وجود داشته باشد فرد درد شدیدی دارد و ممکن است نتوان مفصل را حرکت داد. برای تشخیص باید توجه کرد که در دررفتگی قدامی شانه می توان سر بازو را لمس نمود و دامنه حرکات کاهش دارد. بخصوص در حرکت به خارج ( abduction ) و چرخش به داخل ( internal rotation ) . فرد مبتلا معمولاً بازو را در حالت کمی دور از بدن و چرخش به خارج نگه می دارد.

دررفتگی شانه به عقب تشخیص مشکلتری از قدامی دارد. بازو معمولاً‌ در وضعیت چرخش به داخل و در کنار بدن می باشد. دامنه حرکات کاهش یافته است بخصوص در حرکت چرخش به خارج و به سمت جلو.معاینه کامل عصبی عضلانی بایدصورت گیرد.

برای تشخیص این عارضه می توان از تصویربرداری استفاده نمود .

رادیوگرافی

نمای Anteroposterior : به بیمار می گوئیم ْ۴۵-۳۰ خم شود بطوریکه استخوان کتف وی موازی کاست رادیوگرافی قرار گیرد. این سبب می گردد که یک عکس AP در صفحه استخوان کتف گرفته شود در حالت نرمال یک فضای خالی بین سر بازو و حفره گلنوئید قرار دارد که در حالت دررفتگی شانه این فضا وجود ندارد.

چنانچه عکس AP در صفحه بدن گرفته شود امکان دارد دررفتگی های خلفی شانه را نشان ندهد.

نمای طرفی ( lateral )  :نمای AP نشان می دهد دررفتگی شانه داریم یا خیر. اما نمای طرفی جهت آن را که به جلویا عقب می باشد را نشان می دهد.

ام ار آی

در افراد مسن یا میانسال که احتمال پارگی رباطهای عضلات چرخاننده شانه بدنبال دررفتگی شانه زیاد است چنانچه دامنه حرکات بهبود نیابد یا درد رفع نگردد MRI برای تشخیص آسیب این رباطها لازم است. چنانچه برای تشخیص این عارضه گادولینیوم MRI انجام شود بهتر است.

برای مطالعه ” درمان دررفتگی شانه ” کلیک کنید .