درمان آسیب های ورزشی

شرکت در فعالیت ها یا تمرین های ورزشی یک مسئله با اهمیت در حفظ سلامتی است. ورزش می تواند باعث قوی شدن قلب، استخوان ها، و مفاصل شود و استرس فرد را کاهش دهد. متاسفانه، آسیب های وارد شده به خاطر انجام فعالیت های ورزشی برای همه افراد بسیار عادی و معمول است. در اغلب مواقع، آسیب های ورزشی در افرادی ایجاد می شود که با فعالیت های ورزشی، مشابه فعالیت های عادی برخورد می کنند، از تجهیزات ایمنی مناسب استفاده نمی کنند، یا نسبت به رژیم غذایی مناسب برای انجام فعالیت های ورزشی بی توجه هستند. بیشترین نواحی بدن که در معرض آسیب هنگام انجام فعالیت های ورزشی هستند عبارتند از قوزک پا، زانو، شانه، آرنج، و ستون فقرات است که در صورت ایجاد صدمه باید درمان شوند. به خاطر داشته باشید که شما باید درباره برنامه های ورزشی خود با دکتر کایروپراکتیک قبل از انجام این فعالیت ها صحبت کنید.

انواع آسیب های ورزشی

کشیدگی یا پیچ خوردن

هر چند استخوان در بعضی مواقع به خاطر آسیب های ورزشی شدید دچار شکستگی می شود، اما اکثر آسیب های وارد شده در این رابطه مربوط به عضلات، تاندون ها، و غضروف ها می باشد. تاندون ها در حقیقت مسئولیت اتصال عضلات به استخوان ها را بر عهده دارند و غضروف ها اتصال استخوان ها به یکدیگر را امکان پذیر می کنند.

در این رابطه تابیدن شدید یا کشیدگی بیش از حد مفاصل می تواند باعث پارگی عضلات و تاندون ها شود که در اصطلاح به آن «کشیدگی» می گویند و در صورتی که این مشکل برای غضروف ها ایجاد شد، به آن «پیچ خوردگی» گفته می شود. ایجاد این مشکل برای افراد مختلف را می توان از سطح متوسط تا جدی درجه بندی کرد. در آسیب های ورزشی متوسط، فقط رشته های محدود کشیده شده یا پیچ می خورند. اما در هنگام ایجاد آسیب های جدی، کل ساختار دچار مشکل می شود که به عنوان آسیب های ورزشی بی ثبات در نظر گرفته می شوند و معمولاً جهت درمان نیازمند عمل جراحی هستند. علاوه بر این دیسک قرار گرفته بین مهره ها و رباط موجود بین مهره های ستون فقرات که به عنوان جذب کننده ضربه ها کار می کند، می توانند دچار پارگی شده و باعث متورم شدن دیسک و یا فتق دیسک بین مهره ها شود.

پیچ خوردن قوزک در اکثر مواقع شامل پارگی یک یا چند رباط مربوط به ناحیه خارجی قوزک است. رباط های زانو، دارای رباط های نگهدارنده خارجی بزرگتر و رباط های تثبیت کننده داخلی کوچکتر هستند که در بسیاری از مواقع می توانند دچار پارگی یا کشیدگی شوند. غضروف پشت استخوان کشکک (سر زانو) نیز می تواند به خاطر فعالیت زیاد دچار ساییدگی شده و باعث ایجاد شرایطی شود که در اصطلاح به آن کندرومالاسی کشکک گفته می شود.

تندینوزیس

در افرادی که به مقدار زیاد تمرین می کنند، حرکت زیاد مفاصل خاص در بدن می تواند باعث ایجاد درد و آسیب در عملکرد شود. این آسیب ها در اصطلاح «سندرم استفاده بیش از حد» گفته می شود. یکی از آسیب های ورزشی مربوط به استفاده زیاد تندینوزیس است که به نام تندینیتیس هم شناخته می شود. در این شرایط، تاندون در نتیجه حرکت های زیاد و مکرر متورم می شود. در ناحیه شانه، عضلات چرخاننده بازو (یک مجموعه از عضلات که باعث تثبیت و حرکت شانه می شود) متورم شده و باعث ابتلا به تندینیتیس عضلات چرخاننده می شود. آرنج تنیس بازان نیز یکی دیگر از محل هایی است که ممکن است به تندینیتیس در بخش پشت بازو، عضلات مبتلا شود و این موضوع در اکثر مواقع در بین بازیکنان تنیس مشاهده می شود. در صورتی که این مشکل در بین بازیکنان گلف مشاهده شود، تاندون ها در داخل آرنج فرد تحت تاثیر قرار می گیرند.

شکستگی تنشی استخوان

برخی از ورزشکاران ممکن است با شکستگی تنشی استخوان مواجه شوند که به آن شکستگی خستگی نیز گفته می شود. این نوع از شکستگی زمانی اتفاق می افتد که مقدار زیادی از حرکت و جنبش برای یک استخوان بیش از حد عادی ایجاد شود. این مشکل ممکن است برای یک دونده در حالتی ایجاد شود که دونده به سرعت مقدار مسافت دویدن خود برای یک مسابقه را افزایش دهد. شکستگی تنشی همچنین در افرادی اتفاق می افتد که ورزش دویدن را به عنوان یک تمرین انتخاب کرده اند، اما از همان ابتدا دویدن را با مسافت های طولانی آغاز می کنند، به جای اینکه به تدریج مسافت دویدن خود را افزایش دهند.

یکی از آسیب های ورزشی عادی قابل مشاهده در این حالت شین اسپلینت یا درد ساق است. این آسیب در نتیجه ایجاد شکستگی های میکرو در سطح رویی استخوان درشت نی (استخوان شین) مشاهده می شود. این آسیب در اغلب مواقع در بین دوندگان وجود دارد، هر چند سایر ورزشکاران نیز ممکن است به آن مبتلا شوند.

تشخیص و درمان آسیب های ورزشی

آسیب های ورزشی در اکثر مواقع با بررسی سابقه تاریخی فعالیت ورزشی که باعث ایجاد درد شده به همراه معاینه فیزیکی وضعیت فرد قابل تشخیص است. در اکثر موارد، از عکس برداری رادیولوژی برای بررسی ایجاد شکستگی استفاده می شود. علاوه بر این از عکس برداری ام آر آی و تشخیص مافوق صوت می توان برای بررسی وضعیت بافت های نرم آسیب دیده همچون ایجاد کشیدگی یا پیچ خوردن استفاده کرد. برای مواقعی که با شکستگی مواجه هستیم، احتمالاً نیاز به ابزارهای تثبیت کننده عضو آسیب دیده همچون آتل وجود دارد تا به این ترتیب استخوان در موقعیت صحیح آن قرار گیرد. به ندرت، در این حالت نیاز به عمل جراحی وجود دارد. در این رابطه معمولاً یک پروتکل از روش های درمانی استاندارد برای اکثر موارد آسیب های ناشی از استفاده بیش از حد وجود دارد. این پروتکل شامل موارد زیر است:

درمان های اولیه و پایه

  • استراحت

یکی از روش های درمان آسیب های ورزشی استراحت می باشد. معمولاً در این حالت به کمتر از ۴۸ ساعت استراحت و عدم تحرک با توجه به شدت آسیب وارد شده نیاز وجود دارد. در اکثر موارد، هر چه فرد زودتر بتواند بعد از آسیب دیدگی به حالت عادی باز گردد، سرعت ریکاوری بیشتر خواهد بود. در حقیقت، عدم تحرک و استراحت بیش از حد می تواند گاهی اوقات برای بهبود مضر باشد. در این فرآیند دکتر می تواند راهنمایی های لازم را به شما ارائه کند تا به این ترتیب شما بتوانید در زمان مناسب به فعالیت های عادی خود باز گردید. در این دوره شما باید از فعالیت های نامناسب یا فعالیت بیش از حد خودداری کنید.

  • سرد یا گرما کردن

یخ یا گرما می تواند برای کاهش درد و بهبود بافت آسیب دیده مناسب و مفید باشد.

  • کمپرس

کمپرس ناحیه آسیب دیده می تواند باعث کاهش ورم ناشی از آسیب شود. دکتر شما می تواند مناسب بودن این روش برای مشکل شما را تعیین کند.

  • بالا نگه داشتن عضو آسیب دیده

بالا نگه داشتن بازو یا پای آسیب دیده بالاتر از سطح قلب می تواند باعث کاهش ورم شود.

درمان آسیب های ورزشی با استفاده از فیزیوتراپی

امروزه بسیاری از آسیب های ورزشی با استفاده از دمان فیزیوتراپی بهبود می یابند، که برای نمونه می توان از کشیدگی عضلات، پیچ خوردن رباط، در رفتن عضو و شکستگی نام برد. نوع روش درمان فیزیوتراپی مورد استفاده برای شما با توجه به ورزش خاصی که انجام می دهید می تواند متفاوت باشد. به این ترتیب شما می توانید با توجه به نظر پزشک فیزیوتراپیست خود روش مناسب برای درمان آسیب دیدگی ایجاد شده را انتخاب کنید.

در طول زمان ملاقات اول با فیزیوتراپیست، از شما درباره فعالیت هایی که باعث ایجاد آسیب دیدگی شده، سابقه درمانی گذشته شما، و سایر اطلاعات مربوط به آن سوال می شود. علاوه بر این، دکتر یک معاینه و بررسی کامل از عضو آسیب دیده انجام می دهد. معمولاً اولین ملاقات با فیزیوتراپیست در اصطلاح معاینه یا ارزیابی اولیه نامیده می شود.

بر اساس نتایج معاینه و ارزیابی پزشک فیزیوتراپ، نیازهای خاص شما، و اهداف درمانی تعیین شده، پزشک یک برنامه درمانی مشخص برای شما تجویز کرده و سپس درباره آن با شما صحبت می کند. جلسات درمانی شما ممکن است بلافاصله پس از معاینه اولیه شروع شود. در این حالت دکتر فیزیوتراپی نتایج حاصل از جلسات درمانی فیزیوتراپی شما را بررسی می کند و نیاز به ایجاد تغییر در برنامه درمانی یا لزوم ادامه دادن آن را بررسی می نماید.

انواع درمان فیزیوتراپی برای آسیب های ورزشی

برخی از روش های درمانی معمول که دکتر فیزیوتراپی ممکن است از آنها برای توانبخشی شما پس از آسیب وارد شده استفاده کند، شامل وارد زیر است:

  • استفاده از بسته یخ

استفاده از این روش در اغلب مواقع برای آسیب های ورزشی شدید توصیه می شود. در این حالت بسته یخ می تواند به حداقل شدن درد و ورم ایجاد شده به خاطر آسیب کمک کند. در این حالت پزشک ممکن است بسته یخ را در یک حوله پیچیده و از آن بر روی بخش آسیب دیده برای حدود ۲۰ دقیقه استفاده کند.

  • استفاده از بسته آب گرم

دکتر فیزیوتراپی شما ممکن است تصمیم بگیرد از بسته آب گرم پیچیده شده در حوله در صورتی که بافت آسیب دیده شما ورم نکرده باشد، استفاده کند. این بسته معمولاً برای حدود ۲۰ دقیقه بر روی محل آسیب دیدگی قرار می گیرد. استفاده از بسته آب گرم می تواند به کاهش درد و ریلکس شدن عضلات یا سفت شدن مفاصل کمک کند. علاوه بر این، استفاده از این روش درمانی می تواند به تسریع دوره درمان با افزایش جریان خون در بافت آسیب دیده بدن کمک کند.

  • تحریک الکتریکی عصب از راه پوست

تحریک الکتریکی عصب از راه پوست از طریق یک دستگاه انجام می شود که فرکانس ضعیف برق را بطور مستقیم از طریق پوست به بافت آسیب دیده هدایت می کند. هنگام روشن شدن دستگاه ممکن است شما احساس خارش داشته باشید. این روش درمانی می تواند به کاهش موقت علائم درد در بیمار کمک کند.

  • اولتراسوند

اولتراسوند یک دستگاه است که می تواند امواج صدا را به بافت های آسیب دیده هدایت کند. این دستگاه می تواند بافت های آسیب دیده را بطور عمیق گرم کند. این موضوع به معنی این است که با استفاده از این دستگاه فیزیوتراپیست شما می تواند نواحی عمیق تر از بافت های آسیب دیده یا نواحی وسیع تری از بدن را گرم کند. از این دستگاه ممکن است برای نرم کردن بافت های عمیق بدن یا به منظور کمک به فرآیند درمان استفاده شود.

  • ماساژ

ماساژ که برخی مواقع به آن حرکت دادن بافت های نرم نیز گفته می شود یک روش درمانی با دست است که می تواند توسط فیزیوتراپیست مورد استفاده قرار گیرد. از ماساژ می توان برای ریلکس کردن عضلات سفت شده، کاهش ورم، کاهش چسبندگی بافت ها، یا تسکین درد استفاده کرد.

  • حرکت های کششی

عضلات می توانند در طول یک دوره بی تحرکی به خاطر آسیب دیدگی سفت شوند. در این حالت انجام حرکت های کششی می تواند به کاهش این سفت شدن کمک کند و بنابراین دامنه حرکتی عضلات را بهبود بخشد. حرکت های کششی می توانند به صورت دستی با کمک دکترفیزیوتراپی یا از طریق ارائه آموزش های لازم برای انجام آنها بدون نیاز به کمک دیگران انجام شود و این حرکت ها را می توان حتی به سادگی در خانه نیز انجام داد.

  • تمرین های مربوط به دامنه حرکت

این تمرین ها می توانند به بهبود و حفظ دامنه حرکتی مفاصل کمک کنند. با استفاده از این تمرین ها در صورت امکان، شما می توانید از سفت شدن عضلات و مفاصل خود جلوگیری و ممانعت کنید. این تمرین ها می توانند همچنین به همراه حرکت های کششی برای افزایش قدرت عضلات فرد مورد استفاده قرار گیرند.

  •  تمرین های تقویت کننده

عدم فعالیت برای یک دوره طولانی می تواند به ضعیف شدن عضلات منجر شود. به همین خاطر می توان از تمرین های تقویت کننده برای آماده کردن عضلات برای انجام حرکت های عادی استفاده کرد. این تمرین ها می توانند به حفظ قدرت عضلات سالم و بهبود قدرت عضلات ضعیف شده شما کمک فراوان کنند.

  • راه رفتن یا پیاده روی

ممکن است شما نیاز به راه رفتن یا پیاده روی با استفاده از ابزارهای مخصوص همچون واکر یا عصا داشته باشید تا به این ترتیب از وارد شدن فشار به بافت های آسیب دیده در بخش تحتانی بدن جلوگیری کنید. دکتر فیزیوتراپی می تواند ابزار مناسب را برای این کار به شما معرفی کند و نحوه استفاده صحیح از آن را به شما آموزش دهد.

  • آموزش بیمار

آموزش دادن به شما درباره آنچه می توانید برای درمان مشکلات خاص خود انجام دهید یکی از جنبه های مهم توانبخشی فیزیوتراپی است. دکترفیزیوتراپی می تواند با شما درباره آسیب های خاص ورزشی، اصلاح فعالیت های ورزشی یا کاری؛ مراقبت های لازم؛ خود درمانی؛ جلوگیری از آسیب دیدگی و سایر موارد مانند آن آموزش دهد. در صورتی که فیزیوتراپیست به شما یک برنامه برای مدیریت فعالیت ها و تمارین لازم در خانه بدهد، مطمئناً درباره نحوه اجرای آن با شما صحبت خواهد کرد.

چند کلام درباره پیش گیری از ایجاد آسیب های ورزشی

در بسیاری از موارد، آسیب های ورزشی قابل پیش گیری هستند. وجود شرایط صحیح و تمرین های گرم و سرد کردن بدن به همراه تجهیزات ایمنی مناسب می توانند بطور جدی باعث کاهش احتمال آسیب دیدگی شما شوند. علاوه بر این شناخت تکنیک های مناسب انجام فعالیت های ورزشی نیز می توانند به جلوگیری از ایجاد آسیب کمک کنند. مصرف آب کافی نیز می تواند نقش تعیین کننده در پیش گیری از ایجاد آسیب های ورزشی داشته باشد.

آسیب های ورزشی

post_image

اقدامات اولیه درمانی در آسیب های ورزشی شامل مراحل زیر است :

  1. محافظت و پیشگیری از آسیب بیشتر، مثلاً با استفاده از وسایل کمک ارتوپدی
  2. استراحت که بسته به نوع آسیب از فرم مطلق آن تا استراحت نسبی را شامل می شود.
  3. استفاده از یخ که سبب کاهش درد، تورم و التهاب می شود.
  4. اعمال فشار که اگر همراه با یخ استفاده شود، سبب محدود شدن تورم خواهد شد.
  5. بالا نگه داشتن عضو آسیب دیده نسبت به سطح قلب که سبب تسهیل تخلیه وریدی از ناحیه مربوطه می شود.
  6. عمل های محافظتی که در مواقع آسیب جزیی و بدون علامت ورزشکار استفاده می شود، مثلاً استفاده از بانداژ برای پیچ خوردگی مختصر مچ پا.

روش های بالا در برخورد اولیه با آسیب های حاد اسکلتی-عضلانی به کار می روند.آشنایی با آنها برای ورزشکار، مربی، پزشک تیم و هر فرد دیگری که مسوول درمان و برخورد ابتدایی با آسیب های ورزشی باشد لازم است.

طول مدت استراحت وابسته به شدتِ آسیب های ورزشی است. مشخص است که هر چه شدت آسیب های ورزشی بیشتر باشد، مدت استراحت هم بیشتر خواهد بود. وقتی یک آسیب های ورزشی چندان شدید نباشد، استراحت نسبی توصیه می شود. هدف از استراحت نسبی آن است که فرد ورزشکار علی رغم وجود آسیب های ورزشی بدون علامت باقی بماند، هر چند تا حدودی تحرک خود را حفظ کرده است.

درمان آسیب های ورزشی:

یخ و گرما؛استفاده از یخ سبب کاهش خونریزی، تورم، التهاب، نیازهای متابولیک ناحیه مجروح، درد و نیز اسپاسم عضلانی می شود. اما استفاده از گرما به نوبه خود دارای فایده نیست و جز در مورد کاهش اسپاسم عضلانی، سبب افزایش موارد نام برده هم خواهد شد.گاهی توصیه می شود که دوره های متناوب استفاده از گرما و یخ اعمال شود، یعنی عضو را ۱ تا ۲ دقیقه گرم کنند و بعد از یخ استفاده کنند.بر اساس شدت تورم عضو این نسبت قابل تغییر است. هر چه آسیب حادتر باشد،از مدت گرم کردن کاسته خواهد شد.

ماساژ با یخ؛از نحوه تهیه یخ شروع می کنیم: در یک لیوان یک بار مصرف آب ریخته و می گذاریم یخ ببندد. سپس لیوان را از وسط بریده و باقیمانده قالب یخ را برای مدت ۶۰ تا ۹۰ ثانیه بر روی منطقه ای ثابت از عضو آسیب دیده نگه می داریم تا در ناحیه مربوطه و تا ۵/۱ سانتی متر در اطراف محل احساس کرختی به شخص دست دهد. حال با توجه به وسعت محدوده ای که بی حس شده، به آرامی یخ را به صورت دایره وار روی پوست ماساژ می دهیم. این ماساژ در آسیب های با وسعت متوسط ،۷ دقیقه و در نواحی بزرگ تا ۱۰ دقیقه طول خواهد کشید.

غوطه ور کردن عضو در آب یخ هم موثر است، اما تحمل آن برای مصدوم سخت است. به علاوه نمی توان عضو را بالاتر از سطح قلب نگه داشت. به عنوان قانونی کلی، در طی یک ساعت می توان ۲۰ تا۳۰ دقیقه(حداکثر)از یخ استفاده کرد و حداقل ۳۰ دقیقه نیز عضو را به حال خود گذاشت. مسلم است که اگر تحمل مصدوم به سرما کم باشد، باید زمان استفاده از یخ را کاهش داد.

استفاده از باندهای فشاری؛این باندها را از دیستال عضو به پروگزیمال می پیچند، به طوری که در هر دور نصف پهنای دور قبلی را بپوشاند. فشار الاستیکی که اعمال میشود سبب کاهش تورم خواهد شد. البته بانداژ نباید آنقدر محکم انجام گیرد که در بازگشت خون وریدی به طرف قلب اختلالی ایجاد کند. در مورد باندهای الاستیک تا توان بالقوه، کشش باند کافی خواهد بود. باندهای الاستیک برای آسیب های حاد اندام تحتانی مناسب نیستند، چون قابلیت حفاظت اندکی ایجاد می کنند.

نحوه ی برخورد با آسیب های ورزشی:

در ابتدا توجه معطوف به مجاری هوایی مصدوم خواهد بود.هرگونه انسداد یا مانعی را باید بر طرف کرد. در هنگام این بررسی ها باید مراقب آسیب ستون فقرات گردنی نیز بود.

در مرحله بعد به نحوه تنفس مصدوم دقت می شود. در صورت نیاز می توان از تنفس مصنوعی و اکسیژن کمکی استفاده کرد تا تنفس خود بخودی و منظم برقرار شود. اینک نوبت بررسی گردش خون فرد است. نبض شریان کاروتید از لحاظ کیفیت، تعداد و ریتم لمس خواهد شد. در صورت فقدان این نبض یا نبض رادیال، باید عملیات احیاء قلبی عروقی آغاز گردد. یا همان مرحله ارزیابی مختصر عصبی که سطح هوشیاری، اندازه و واکنش مردمک ها به نور،حرکات چشم و پاسخ های حرکتی مصدوم را شامل می شود.به معنی مشاهده اندام ها و سایر قسمت های بدن است تا از وجود هرگونه خونریزی،شکستگی یا خون مردگی آگاه شویم.

علل اصلی صدمات ورزشی :

  1. عدم آمادگی بدنی
  2. گرم نکردن بدن پیش از شروع فعالیت ورزشی
  3. استفاده از تکنیک های نادرست
  4. ماهیت خود رشته ورزشی

از جمله دلایل ایجاد آسیب های ورزشی هستند.

ارتقا دانش و سطح معلومات مربیان و خود ورزشکاران، داشتن سطح آمادگی بدنی مطلوب و گرم کردن بدن به اندازه کافی و قبل از مبادرت به انجام فعالیت می تواند از میزان بروز آسیب های ورزشی بکاهد.

______________________

دیگر مطالب:

گرما درمانی در آسیب های ورزشی

علائم و نشانه های انواع آسیب های ورزشی

انواع آسیب های ورزشی

گرما درمانی در آسیب های ورزشی

عوارض احتمالی گرما درمانی آسیب های ورزشی

• تشدید التهاب در صورت استفاده شدن در ۴۸ ساعت پس از آسیب ورزشی
• سوختگی محل مورد استفاده در  صورت گرمای زیاد یا باقی ماندن طولانی کیسه حاوی آب گرم در محل

موارد استفاده ازگرما درمانی آسیب های ورزشی

گرمادرمانی سبب کاهش درد رفع اسپاسم عضلانی، کاهش خشکی مفصل و نرم شدن بافتهای نرم و عضلات می گردد از گرمادرمانی می توان در فاز گرم کردن عضلات قبل از شروع به ورزش هم استفاده نمود. بعنوان مثال می توان با استفاده از یک حوله مرطوب و گرم قبل از دویدن عضلات ساق و قبل از والیبال عضلات شانه را نرم و انعطاف پذیرتر نمود.

نمونه گرمادرمانی

حرارت مرطوب به مراتب اثر بیشتری از حرارت خشک دارد چرا که نفوذ حرارت در حرارت مرطوب بیشتر است و گرمای عمقی ایجاد شده توسط آن در عضلات و مفاصل بیشتر است. می توانید یک حوله را در آب گرم قرار دهید و آنرا روی محل دچار التهاب یا اسپاسم قرار دهید لازم است درهر دوره گرمادرمانی حدود ۲۰ دقیقه محل را حرارت دهید. بطور معمول حوله گرم و مرطوب طی ۱۰-۵ دقیقه حرارت خود را از دست می دهد لذا لازم است ۳-۲ بار حوله را در داخل آب گرم قرار دهید و دوباره روی محل بگذارید.

البته موارد تجاری نیز در بازار وجود دارد که استفاده راحت تری دارند. کرمهای حرارت زا نیز در بازار وجود دارند که البته چندان حرارت عمقی ایجاد نمی کنند که با ماساژ محل می توان نفوذ حرارت را کمی عمقی نمود.

علائم و نشانه های انواع آسیب های ورزشی

آسیب های ورزشی

آسیبهای ورزشی حاد

مثل پیچ خوردگی ها,دررفتگی ها,کبودی ها,خراشیدگی ها, کشیدگی عضلات , رباطها , شکستگی ها , آسیب مغزی , کمر درد حاد , زانو درد حاد و سر درد معمولاً به دنبال ضربه و تروما رخ می دهند.شایعترین آسیب و صدمه ورزشی حاد را کبودی ها و خراشیدگی ها تشکیل می دهند.

آسیب و درد مچ پا را شایع ترین آسیبهای ورزشی اسکلتی عضلانی محسوب می کنند و شایع ترین آسیب مچ پا هم پیچ خوردگی مچ پا می باشد که سبب درد پا می شود.

علائم و نشانه های آسیبهای ورزشی حاد

۱- درد شدید و ناگهانی
۲- تورم
۳- عدم توانایی در تحمل وزن بدن روی اندام تحتانی
۴- حساسیت در لمس ناحیه
۵- عدم توانایی در حرکت مفصل در تمام دامنه حرکتی آن
۶- ضعف شدید اندام
۷- در رفتگی یا شکستگی قابل مشاهده

آسیبهای ورزشی مزمن

معمولاً‌ ناشی از فعالیت بیش از حد و اعمال نیرو بر روی یک بخش خاص از بدن در هنگام ورزش رخ می دهد.

علایم و  نشانه های آسیبهای ورزشی مزمن

۱- دردی که با انجام حرکات ورزشی تشدید و با استراحت بهبود می یابد.
۲- درد از نوع گنگ و مبهم است.
۳- تورم

برخورد درمانی با آسیبهای ورزشی

اول اینکه هرگز زمانی که در هنگام ورزش دچار درد شدیم سعی نکنیم به حرکات و تمرین ادامه دهیم لذا اولین گام توIce Massageقف فعالیت ورزشی است.

صدمات و جراحات ورزشی

a . آسیب هایی که سبب درد شدید و تورم و یا بی حسی در اندام شوند.
b. عدم توانایی در تحمل وزن بدن برروی اندام آسیب دیده
c. جراحات و صدماتی که ناشی از یک آسیب قدیمی اند و اکنون در آنها دچار درد شدید ـ تورم و یا ناپایداری مفصلی ( اگر آسیب قدیمی در مفصل باشد ) شده ایم.

نکاتی درباره آسیب دیدگی‌ کشکک زانو در ورزشکاران

آسیب کشکک زانو یکی از دردهای شایع در ورزشکاران به خصوص در رشته‌های پرتحرک است. در امان ماندن از این آسیب ورزشی اصولی دارد که باید با تمرین ‌های حرفه‌ای و افزایش قدرت عضلانی و هماهنگی مانع از بروز آن شد.

آسیب دیدگی استخوان کشکک زانو که از بالا به عضله چهار سر ران و از پایین به استخوان ساق متصل است، از شکستگی‌های شایع در ورزشکاران است. این آسیب دیدگی‌ که بیشتر در ورزش‌های تماسی و برخوردی و همچنین حرکاتی که احتمال سقوط یا افتادن در آن‌ها زیاد است، اتفاق می‌افتد و شامل ساییدگی غضروف زیر این استخوان و شکستگی خفیف تا حاد است.

این ساییدگی علاوه بر ورزشکاران در افراد عادی هم دیده می‌شود و ممکن است به علت فشار کار، سبک زندگی غلط و استفاده زیاد از پله به تدریج در فرد به وجود بیاید که ناشی از خوردگی غضروف بر اثر فشارهای وارد به این ناحیه است. در صورتی که این بیماری درمان نشود با پیشرفت به سمت آرتروز می‌رود و همراه با درد شدید و بعضا بروز بد شکلی‌هایی در ظاهر افراد است.

برای پیشگیری از آسیب‌های این ناحیه افراد باید در وضعیت‌های ثابت و طولانی مدت قرار نگیرند. ورزشکاران با تمرین اصولی، افزایش قدرت عضلانی و هماهنگی عصبی عضلانی می‌توانند از بروز آن جلوگیری کنند. همچنین اگر شکستگی ناشی از برخورد مستقیم یا انقباضات شدید باشد، معمولا ۳ تا ۶ ماه بعد از عمل بازتوانی نیاز است و اگر شکستگی خفیف باشد به صورتی که مشکلی در عملکرد زانو به وجود نیاورد، پس از ۳ تا ۶ هفته بی‌تحرکی، ورزشکاران می‌توانند به فعالیت‌های خود برگردند.

انواع آسیب های ورزشی

۱-آسیب های تاندون آشیل

آشیل تاندون عضله پشت ساقی است و در پشت مچ پا قرار دارد و مچ پا را به عقب می کشد و بطور شایعی دچار آسیبهای ورزشی می شود. طی روند پیری و نیز طی تمرین بیش از اندازه در ورزش این تاندون می تواند دچار التهاب شود. این امر تاندون را مستعد آسیب و پارگی در اثر اصابت ضربه می کند, از سویی بعلت درد ناشی از التهاب فرد از آن پا کمتر استفاده نموده و دچار تحلیل عضلانی و استعداد به صدمات ورزشی دیگر از ناحیه پا می شود.

عمدتاً آسیبهای ورزشی تاندون آشیل در افراد میانسال و مسنی که بصورت گاهگاه ورزش می کنند رخ می دهد. اغلب در اثر افزایش ناگهانی شتاب حرکت دویدن و نیز در هنگام حرکات پرشی فرد دچار آسیب می گردد.

۲- کشیدگی و پارگی های عضلات و رباطها

Sprain به کشیدگی رباطها ( که استخوانها را به هم ارتباط می دهند ) اطلاق می گردد. علل ایجاد کشیدگی رباطها عمدتاً‌ ضربات هستند که سبب جابجایی استخوانها از هم در محل مفصل و کشیدگی رباط یا پارگی آنها می شوند. این کشیدگی ها ۳ درجه دارند که درجه ۱ آن کشیدگی خفیف و درجه ۳ آن پارگی کامل رباط است.

نواحی از بدن که بیشتر در معرض این آسیب قرار دارند عبارتند از مچ پا, زانو و مچ دست است.مثلا کشیدگی رباط های عضلات جمع کننده انگشتان در محل مچ دست از علل شایع درد دست در ورزشکاران است. علائم ایجاد sprain شامل درجات مختلفی از حساسیت در لمس محل, درد, التهاب , تورم و عدم توانایی در حرکت عضو یا مفصل و یا شلی مفصل و ناپایداری آن است

Strain به آسیب و کشیدگی واحد عضله – تاندون گفته می شود که اغلب در اثر مقاومت در برابر فشارهای کششی در اثر انقباض شدید عضلانی در ورزش های غیر تماسی ایجاد می گردد. کشش بیش از حد سبب پارگی جزئی در واحد عضله – تاندون میشود . علائم و نشانه های آن شامل درد, اسپاسم عضله و فقدان قدرت عضله, در درجات شدید پارگی عضله.

۳-درد ساق بدنبال ورزش ( shin splint )

درد ساق در هنگام ورزش مسئله شایعی است. درد معمولاً‌ در جلوی قسمت تحتانی ساق پا و نزدیک مچ و یا در سمت داخلی ساق رخ می دهد. این عارضه در دوندگان مشاهده میشود ومعمولا ناشی از شکستگی های استرسی یا خونرسانی ناکافی است.

– تمرین بیش از حد
– روش دویدن نادرست
– تمرین های کششی نادرست
– گرم کردن ناکافی
– دویدن یا پریدن بر روی سطح سخت
– کفش نا مناسب ورزشی

۴- آسیب های زانو

بخاطر ساختمان پیچیده و متراکم و نیز تحمل وزن بدن مفصل زانو شایعترین مفصلی است که دچار صدمه ورزشی می شود. هر ساله حدود ۵۵ میلیون نفر در آمریکا بخاطر مشکلات زانو معاینه می شوند.

آسیب های زانو می تواند خفیف یا شدید باشد از آسیب های خفیف می توان به زانوی دوندگان ( درد و حساسیت در لمس جلوی و پائین زانو ) و التهاب تاندون ها و رباط های زانو نام برد.
آسیبهای شدید زانو شامل آسیب های استخوانی و غضروفی ( غضروف مفصلی و مینسک ها ) و آسیب های شدید و پارگی های رباطهای زانو ( رباط های صلیبی قدامی و خلفی و رباط های جانبی خارجی و جانبی داخلی ) می باشد.

آسیب دیدگی و صدمات زانو عمدتاً بدنبال چرخش زانو رخ می دهد اما می تواند بواسطه اصابت ضربات, افتادن روی پاها از ارتفاع , پریدن نادرست و دویدن های طولانی  و گرم کردن نامناسب روی  دهد.

آسیب های ورزشی حاد و مزمن

آسیبهای ورزشی حاد

مثل پیچ خوردگی ها,دررفتگی ها,کبودی ها,خراشیدگی ها, کشیدگی عضلات , رباطها , شکستگی ها , آسیب مغزی , کمر درد حاد , زانو درد حاد و سر درد معمولاً به دنبال ضربه و تروما رخ می دهند.شایعترین آسیب و صدمه ورزشی حاد را کبودی ها و خراشیدگی ها تشکیل می دهند.آسیب و درد مچ پا را شایع ترین آسیبهای ورزشی اسکلتی عضلانی محسوب می کنند و شایع ترین آسیب مچ پا هم پیچ خوردگی مچ پا می باشد که سبب درد پا می شود.

علائم و نشانه های آسیبهای ورزشی حاد

۱- درد شدید و ناگهانی
۲- تورم
۳- عدم توانایی در تحمل وزن بدن روی اندام تحتانی
۴- حساسیت در لمس ناحیه
۵- عدم توانایی در حرکت مفصل در تمام دامنه حرکتی آن
۶- ضعف شدید اندام
۷- در رفتگی یا شکستگی قابل مشاهده

آسیبهای ورزشی مزمن

معمولاً‌ ناشی از فعالیت بیش از حد و اعمال نیرو بر روی یک بخش خاص از بدن در هنگام ورزش رخ می دهد.

علایم و  نشانه های آسیبهای ورزشی مزمن

۱- دردی که با انجام حرکات ورزشی تشدید و با استراحت بهبود می یابد.
۲- درد از نوع گنگ و مبهم است.
۳- تورم

درمان آسیب های ورزشی تا ۴۸ ساعت بعد از آسیب دیدگی

جهت تسریع بهبودی باید ۴ اقدام بعد از آسیب دیدگی ورزشی تا حداقل ۴۸ ساعت بعد انجام گیرد.
۱- استراحت : توقف فعالیت ورزشی و استراحت دادن به ناحیه صدمه دیده اولین قدم است. چنانچه ناحیه صدمه دیده مثلاً‌ در پا است بخاطر نیاز به انجام فعالیتهای روزانه می توان از عصا استفاده نمود تا به عضو صدمه دیده فعالیتی وارد نشود.

۲- درمان با یخ: برای انجام یخ درمانی باید کیسه حاوی یخ را به مدت ۲۰ دقیقه برروی محل آسیب قرار دهیم و این کار را ۸-۴ بار در روز انجام می دهیم. توجه شود که زمان فوق نباید بیش از ۲۰ دقیقه باشد. سرما درمانی سبب کاهش التهاب و تورم و درد می گردد.

۳- فشار موضعی محل آسیب : با بانداژ کردن محل آسیب می توان از میزان تورم و التهاب کاست و روند بهبودی را تسریع نمود.
۴- بالا نگه داشتن محل آسیب : در صورت آسیب دیدگی زانو, آرنج, اندام فوقانی و تحتانی می توان آنها را بالاتر از سطح قلب قرار داد. این امر به کاهش آزاد سازی فاکتورهای التهابی می انجامد و روند بهبودی را شدت می بخشد.

درمان و پیشگیری از آسیب های ورزشی

انواع آسیب های ورزشی

۱٫  ورم تاندون آشیل

وقتی از تاندون پشت زانو—تاندون آشیل زیاد استفاده شود، باعث درد و ورم در آن ناحیه خواهد شد. اگر درمان نشود، صدمه سخت تر شده تا حدی که دویدن را به کلی دشوار و غیرممکن می کند. این آسیب بیشتر در دونده ها و ورزشکارانی که با دویدن یا پریدن سروکار دارند اتفاق می افتد.

پیشگیری و درمان:  دادن تمرین های کششی و قدرتی به عضلات و ماهیچه های ساق پا می تواند از بروز این آسیب جلوگیری کند. RICE و درمان های ضد-تورمی و تقویت ماهیچه های ساق پا بهترین درمان های ممکن برای این عارضه هستند. تا برطرف نشدن کامل عارضه، ورزش را شروع نکنید چون باعث تشدید وضعیت خواهد شد.

۲٫  ضربه ی مغزی

این صدمه با خوردن ضربه به سر ایجاد می شود. علائم آن شامل سرگیجه، اختلالات بینایی، سردرد، ضعف حافظه، از دست دادن تعادل، سختی تمرکز، و حالت تهوع میباشد. این صدمه ضرورتاً همراه با بیهوشی نمی باشد.

در ورزش های برخوردی مثل فوتبال، بوکس و هاکی این عارضه بیشتر اتفاق می افتد. البته در ورزش هایی مثل اسکی و ژیمناستیک هم زیاد رخ می دهد. با اینکه اکثر افراد پس از چند هفته به حالت عادی برمی گردند، اما ضربه ی مغزی در خیلی افراد به آسیب های جدی می انجامد.

پیشگیری و درمان:  بهترین راه پیشگیری از ضربه مغزی، اجتناب از ورزش های برخوردی است. اما برای اکثر افراد این راه حل مناسبی به نظر نمی رسد. برای درمان این عارضه استراحت بهترین روش است. اگر سردرد داشتید، می توانید از قرص های مسکن استامینوفن استفاده کنید. بنابر شدت ضربه ی وارده، باید از چند ساعت گرفته تا چند ماه از انجام دوباره ی ورزش های برخوردی اجتناب کنید.

۳٫  کشیدگی ماهیچه های ران

این عارضه زمانی اتفاق می افتد که هنگام دویدن در ورزش هایی مثل فوتبال و والیبال، یکدفعه تغییر جهت بدهید. علائم آن شامل درد عمیق، ورم و گاهی کبودی داخل ران می باشد.

پیشگیری و درمان:  بهترین راه پیشگیری از بروز این عارضه، انجام تمرینات کششی قبل از ورزش است. بهتر است که شدت ورزش را تدریجاً بالا ببرید تا احتمال بروز این وضعیت کمتر شود. RICE و درمان های ضد-تورمی بهترین روش های درمانی برای این آسیب می باشد. از انجام فعالیت های شدید، یک یا دو هفته پس از بروز عارضه جداً خودداری کنید. پس از بروز عارضه، در محل آسیب دیده یخ بگذارید تا التیام یابد، پس از آن می توانید ماهیچه ها را کشیده و تقویت کنید.

۴٫  درد و ورم ساق پا

این عارضه بیشتر برای افرادی اتفاق می افتد که عادت به تحرک و ورزش ندارند. بالا بردن ناگهانی فشار و شدت تمرینات، پوشیدن کفشهای کهنه و دویدن و پریدن روی زمینهای خیلی سخت نیز ممکن است باعث بروز این عارضه شود.

پیشگیری و درمان:  پوشیدن کفش مناسب، انجام حرکات کششی قبل از ورزش و بالا نبردن ناگهانی شدت ورزش، بهترین راه های جلوگیری از بروز این وضعیت هستند. یخ گذاشتن، انجام حرکات کششی و درمان های ضد-تورمی، بهترین راه های درمانی می باشند.