علل آسیب نخاعی و درمان آن

 post_image

طناب نخاعی نواری از رشته‌های عصبی است که از مغز آغاز می‌شود و از میانه پشت به سمت پایین گسترش می‌یابد. نخاع پیام‌های ورودی و خروجی میان مغز و بقیه بدن را منتقل می‌کند. نخاع از بافت نرمی ساخته شده است که با مهره‌های ستون فقرات احاطه و بوسیله آنها حفاظت می‌شود. آسیب‌های طناب نخاعی به علت صدمات وارد بر هر بخش ستون فقرات از جمله مهره‌ها،‌رباط‌ها یا دیسک‌های بین‌مهره‌ای رخ می‌دهد. آسیب‌های طناب نخاعی ممکن است باعث از دست رفتن کارکرد اندام‌ها در پایین سطح جراحت، و از جمله ایجاد فلج شود.

علل آسیب نخاعی

ضربه ناگهانی به ستون فقرات که باعث شکستگی،‌ دررفتگی، له‌شدگی یا تحت فشار قرار گرفتن مهره‌ها شود ممکن است باعث جراحت طناب نخاعی ناشی از ضربه شود. همچنین اصابت گلوله یا زخم چاقو ممکن است طناب نخاعی را قطع کند. در طول هفته‌های پس از جراحت، ‌خونریزی، تورم و التهاب و تجمع مایع درون یا در نزدیکی طناب نخاغی اغلب به آسیب بیشتر آن می‌انجامد. بیماری‌هایی مانند آرتروز،سرطان،‌ التهاب، عفونت‌ها یا تحلیل‌رفتگی دیسک‌های نخاعی از جمله علل آسیب‌های غیرضربه‌ای طنابب نخاعی هستند.

درمان آسیب نخاعی

بیماران با آسیب نخاعی ممکن است به درمان‌های ذیل نیاز داشته باشند: درمان‌های اورژانسی جهت جلوگیری از آسیب بیشتر و انجام اقدامات پزشکی اولیه (مثلاً حفظ تهویه و جریان خون مناسب) جراحی در مواردی که لازم باشد (مثلاً ثابت کردن قطعات شکسته) درمان‌های دارویی درمان اختلالات مثانه و روده مراقبت پوستی جهت پیشگیری از ایجاد زخم بستر درمان توانبخشی(شامل فیزیوتراپی و کاردرمانی) در اولین فرصتی که توسط پزشک تعیین می‌شود. استفاده از وسایل کمکی ارتوپدی فنی جهت تسهیل در راه اندازی بیمار با توجه به شرایط گاهی درمان روانپزشکی و مشاوره روانشناسی در بعضی از بیماران لازم است.

منبع : دانشنامه ی ازاد ویکی پدیا

دکتر متخصص آسیب نخاعی در تهران

   post_image

در کشور ما، مردان جوان به علت احتمال بیشتر پشت فرمان نشستن یا راندن با سرعت غیرمجاز و سقوط از بلندی و رعایت نکردن نکات ایمنی کار، قربانیان اصلی ضایعات نخاعی هستند، به‌طوری که به ازای هر ۳ مرد دچار آسیب نخاعی، یک زن به این بیماری مبتلاست.آسیب‌ها معمولا به ناحیه گردنی و کمری وارد می‌شود و تقریبا ۵۰ درصد بیماران دچار آسیب گردنی و ۵۰ درصد دچار آسیب کمری هستند.امروزه آسیب‌های نخاعی در افراد بالای ۶۰ سال نیز به علت انجام کارهای خطرناک مانند رفتن به ارتفاعات یا افتادن از پله بیشتر مشاهده می‌شود. آسیب نخاعی، یک بیماری مادام‌العمر است. بهترین راهکار درمانی در شرایط مزمن آن است که از آلام این گروه از بیماران آسیب‌پذیر کاسته و از مرگ آنها پیشگیری شود.
البته پیامدهای آسیب نخاعی بسیار و مقابله با آنها دشوار، ولی ممکن است. مواردی که در ادامه بازگو می‌شوند، از شایع‌ترین پیامدهای آسیب نخاعی هستند.

اختلال در تنفس در بیماران آسیب نخاعی

بیشتر بیمارانی که از ناحیه گردن دچار عارضه نخاعی شده‌اند، ابتدا نمی‌توانند به راحتی یا بدون استفاده از دستگاه تهویه ریوی تنفس کنند، زیرا عضلات تنفسی که از نخاع گردنی فرمان می‌گیرند، فلج هستند.
افراد مبتلا حتی قادر به سرفه‌کردن هم نیستند و با نقص در عملکرد دستگاه تنفسی، در معرض بسیاری از اختلال‌ها و عفونت‌های تنفسی قرار می‌گیرند.
در این موارد اقدام‌های مداخله‌گرانه تیم پزشکی نجات‌بخش جان بیمار است. به‌تدریج و با گذشت زمان مشکلات تنفسی کمتر و بیمار از دستگاه جدا می‌شود و تنفس به حالت قبل برمی‌گردد.

دکتر متخصص آسیب نخاعی

 post_image

نخاع بخشی از سیستم اعصاب مرکزی است که محل عبور پیامهای حرکتی از مغز به اندامها و پیامهای حسی از اندامها به مغز است. می توان گفت نخاع مانند کابل تلفنی است که بین مغز بعنوان مرکز تلفن و اندامهای حسی و حرکتی بعنوان مشترکین قرار گرفته است. ضربه یا بیماریهای دیگر می توانند باعث آسیب نخاع شوند.
تقریبا همیشه پس از آسیب نخاع مقداری بهبودی دیده می شود . تحقیقات بسیار وسیعی در حال انجام است و در برخی حیوانات و حتی در انسانها با موفقیتهائی همراه بوده که امید به بهبود قطع نخاع را در اینده ایجاد کرده است. آسیبهائی که همراه با قطع نخاع نباشند همراه با درجات متفاوتی از بهبودی می باشند. و می توان گفت در بسیاری از بیماران مقداری از بهبود تورم در نخاع باعث برگشتن عملکرد اعصاب قطع نشده می گردد.

بعد از آسیب نخاعی مقداری از قدرت حرکتی و حسی بیمار برگشت می نماید. این مقدار تحت اثر عوامل مختلفی بوده و در بیماران مختلف با یکدیگر متفاوت است ولی تا حدودی قابل پیش بینی است و بیشتر در طی شش ماه اول پس از آسیب دیده می شودگاهی حتی سالها بعد نیز بهبود دیده می شود.

درمان با آسیب نخاعی

بیماران با آسیب نخاعی ممکن است به درمان‌های ذیل نیاز داشته باشند:

درمان‌های اورژانسی جهت جلوگیری از آسیب بیشتر و انجام اقدامات پزشکی اولیه (مثلاً حفظ تهویه و جریان خون مناسب)
جراحی در مواردی که لازم باشد (مثلاً ثابت کردن قطعات شکسته)
درمان‌های دارویی
درمان اختلالات مثانه و روده
مراقبت پوستی جهت پیشگیری از ایجاد زخم بستر
استفاده از وسایل کمکی ارتوپدی فنی جهت تسهیل در راه اندازی بیمار با توجه به شرایط
گاهی درمان روانپزشکی و مشاوره روانشناسی در بعضی از بیماران لازم است.

تنگی کانل نخاعی

post_image

تنگی کانال نخاع (spinal canal stenosis) یک وضعیت غیر طبیعی است که می‏تواند در هر قسمتی از کانال نخاعی اتفاق بیفتد. وقوع این حالت در قسمت کمر بیشتر از سایر قسمت‏های ستون فقرات می‏باشد. کوچک شدن این فضا سبب فشار روی نخاع در داخل کانال شده و علائم این بیماری ایجاد می‏شود.

تنگی کانال نخاعی به معنی کاهش فضایی است که نخاع در آن قرار دارد که باعث فشار به نخاع و ریشه های عصبی می شود معمولا بیش از ۷۵ درصد تنگی ها در ناحیه کمر وگردن روی می دهند.  همچنین عامل تنگ کننده می تواند بر ریشه های عصبی هم فشار وارد نماید و باعث کمردرد، گردن درد و حتی پا درد هم بشود.

در بعضی بیماران فضای داخل کانال بصورت مادرزادی تنگ تر از حالت عادی است این افراد بیشتر از بقیه در معرض ایجاد علائم تنگی کانال می‏باشند.
بیمارانی که دچار لغزندگی یا انحراف ستون فقرات هستند بیشتر از بقیه در معرض خطر ایجاد تنگی کانال هستند.

علت تنگ شدن کانال نخاع

۱. ضخیم شدن لیگامان‏های داخل کانال
۲. برجسته شدن یا بیرون زدگی دیسک‏ها به داخل کانال
۳. ایجاد خارهای استخوانی در داخل کانال
۴. شکستگی مهره‏ها
۵. تغییر در مفاصل کنار مهرهای مفاصل فاست

درمان غیر جراحی کانال نخاعی

ارائه ورزش‏ها و تمرینات مخصوص به بیماران جهت جلوگیری از پیشرفت بیماری و درمان علائم آن
استفاده از کمربند طبی یا لوازم ارتوپدی فنی حمایت کننده
انجام فیزیوتراپی و آب درمانی
درمان دارویی با ضد دردهای ساده یا داروهای ضد التهاب
انجام تزریق اپیدورال

 

 

 

علل ،تشخیص و درمان تنگی کانال نخاعی

تنگی کانال نخاعی در حقیقت اصطلاحیست که برای بیان باریک شدن بخش تحتانی مسیر عبور نخاع ( کانال نخاعی ) در ستون فقرات بکار میرود . این تنگی میتواند نسبی و یا کامل باشد . گر چه مواردی از تنگی کانال نخاعی از بدو تولد وجود دارند ، اما اغلب مبتلایان در سنین بالای پنجاه سال هستند و بر اثر تغییرات دژنراتیو و پیر شدن ستون فقرات به این بیماری مبتلا شده اند.

علائم و نشانه های تنگی کانال نخاعی

کمردرد در زمان نشستن و یا خم شدن رو به جلو ، درد ، ضعف عضلانی ، کرختی یک یا هر دو پا ، باسن و یا ساق پاها ،احساس سوزش ، سوزن سوزن شدن و حتی خارش آنهاها ( مثلا پا ) ، درد و گرفتگی های عضلانی ، خستگی زود رس و احساس ضعف و لنگش پاها رفتن ( لنگش عصبی ) که وجه تفاوت آن از لنگش های عروقی ( ناشی از نارسائی عروق خونی ) اینست که در موارد عروقی ایستادن و توقف کردن برای برطرف شدن علائم کافیست اما در موارد نخاعی فرد حتما باید خود را به جلو خم کند و یا به حالت چمباطمه بنشیند تا احساس بهبودی کند .

علل تنگی کانال نخاعی

– پیر شدن ستون فقرات بر اثر افزایش سن

– کلسیفیکاسیون یا رسوب کلسیم بر روی تاندون ها و لیگمان های مختلف: رسوب کلسیم باعث ضخیم و سفت شدن تاندون ها و لیگمان ها می شود.

– تشکیل اوستئوفیت (زایده استخوانی با بیرون‌زدگی رویشی استخوان)

– رشد استخوان‌گونه لبه های مهره ها و مفاصل بین مهره ای

– فتق دیسک های بین مهره ای

– لغزش مهره ها روی یکدیگر

– تروما، مثلا بر اثر ضربه های مکرر و متوالی یا تصادفات

– عفونت‎ها

– بیماری استئوآرتریت

– ناهنجاری‌های مادرزادی

– اختلال در وضعیت مفاصل بین مهره‌ای پشتی

تشخیص تنگی کانال نخاعی

تاریخچه بالینی ، معاینه دقیق ،رادیوگرافی ساده ، سی تی اسکن و خصوصا ام.آر.آی برای تشخیص قطعی بسیار مفید و ارزشمندند.

درمان تنگی کانال نخاعی

اغلب مبتلایان به تنگی های نسبی کانال نخاعی ، خصوصا در صورتیکه زود تشخیص داده شوند ، بوسیله روش های غیر جراحی قابل درمانند اما در موادی که علائم پیشرفته ای وجود داشته باشند ، امکان نیاز به جراحی بیشتر خواهد بود.

برای دارودرمانی ، می توان از داروهای ضدالتهابی غیر استروئیدی مثل بروفن ، ناپرکسن ، سلبرکس ، ایندومتاسین و نیز مسکن های موضعی استفاده کرد . شل کننده های عضلانی مثل متوکاربامول نیز مجازند اما مگر در موارد خاص و بصورت محدود ، مصرف کورتون ها را پیشنهاد نمی کنیم .

 

علت تنگی کانال نخاع گردنی و روش های درمانی آن

 

تنگی کانال نخاعی

علت تنگی کانال نخاعی

در حالت معمولی فضایی که در درون ستون مهره به نخاع اختصاص داده شده یعنی کانال نخاعی بیش از اندازه مورد نیاز نخاع است. در ابتدای تنگ شدن این کانال تا وقتی فشاری به نخاع وارد نشده مشکلی برای بیمار ایجاد نمیشود. وقتی شدت تنگی بیشتر شده و از اطراف بر روی نخاع فشار وارد شد علائمی ظاهر میشود. این فشار بر روی نخاع و ایجاد مشکلات در آن را میلوپاتی Myelopathy میگویند.

  • تنگی مادرزادی : در ابن بیماران کانال نخاعی از بدو تولد تنگ است با این حال در ابتدا مشکل خاصی ندارند ولی با کوچکترین آسیبی به گردن دچار علائم میشوند. کانال نخاعی این افراد در سنین بالاتر باز هم تنگ تر شده و مشکلات بیشتری را برای آنها ایجاد میکند. با بالا رفتن سن استخوان هایی از حلقه استخوانی جسم مهره به دورن آن رشد کرده و موجب تنگ تر شدن فضای درونی آن میشوند.

 

  • دژنرسانس : دژنرسانس Degeneration به معنای خراب شدن بافت بوده و شایعترین علت تنگی کانال نخاعی است. این وضعیت به علت ضربات مکرر و استرس هایی است که در طول عمر بتدریج به ستون مهره وارد شده و آن را فرسوده و خراب میکند. دیسک بین مهره ای بتدریج آب خود را از دست داده و قدرت ارتجاعی آن کم میشود، کوچک و کم ارتفاع شده و در نتیجه فاصله بین مهره ها کاهش میابد. استخوان های اضافه بتدریج از حلقه استخوانی مهره به درون آن رشد کرده و فضای درونی آن را تنگ میکنند. رباط های اطراف مهره هم بتدریج کلفت تر شده و با برآمده شدن به درون کانال نخاعی فضای آن را تنگ تر میکنند.

 

  • ناپایداری ستون مهره : گاهی اوقات به علت ضربات شدید به سرو گردن رباط های اطراف ستون مهره گردنی کشیده شده و یا پاره میشوند. این رباط های آسیب دیده نمیتوانند مهره ها را خوب در کنار هم نگه دارند و در نتیجه مهره ها حرکات اضافی انجام میدهند و به درستی در سر جای خود پایدار نمیمانند. بیماری هایی مانند روماتیسم مفصلی هم میتواند رباط های اطراف ستون مهره گردنی را شل تر کرده و موجب ناپایداری مهره ها شوند. این ناپایداری و بدنبال آن حرکت نامناسب مهره ها میتواند موجب تنگی کانال نخاعی شود.

 

  • هرنی دیسک : هرنی یا فتق دیسک بین مهره ای به علت پاره شدن حلقه اطراف دیسک و بیرون زدن قسمت ژلاتینی درونی آن در قسمت پشت ایجاد میشود. این پارگی میتواند به علت ضربات شدید به سرو گردن بوجود آمده و جابجایی دیسک به درون کانال نخاعی موجب تنگ شدن فضای آن و بروز علائم تنگی کانال میگردد.

روش های درمانی تنگی کانال نخاع گردنی

روش های جراحی در درمان تنگی کانال نخاع گردنی

لامینکتومی

دیسککتومی قدامی و فیوژن

کورپکتومی و گرافت استرات

 درمانی غیر جراحی  درمان تنگی کانال نخاع گردنی

  • استفاده از گردنبند طبی به جهت محدود کردن حرکات گردن به مدت سه ماه
  • کاهش فعالیت های بدنی شدید و تکراری در سر و گردن و اندام های فوقانی
  • استفاده از فیزیوتراپی بصورت تحریک الکتریکی برای کاهش درد و کشش سر و گردن
  • تزریق کورتیکواستروئید در فضای اپیدورال اطراف نخاع گردنی برای کاهش التهاب در اطراف نخاع و در نتیجه کاهش فشار بر روی آن

 

منبع:ایران ارتوپد ۱و۲

تنگی کانال نخاعی و علائم آن

یکی از علل شایع کمردرد تنگی کانال نخاعی است. میدانیم که نخاع در درون کانال استخوانی قرار دارد که از پشت سر هم قرار گرفتن مهره ها تشکیل شده است. اگر به دلایلی این کانال تنگ شود فضای مورد نیاز نخاع کم شده و به آن فشار وارد میشود. این فشار همچنین به اعصابی که از نخاع خارج شده و به اندام تحتانی میرود وارد گشته که موجب بروز علائم بیماری میشود.

شروع این بیماری با پیر شدن دیسک بین مهره ای است. با افزایش سن، دیسک بین مهره ای محتوای آب خود را از دست داده و چروکیده و کوچک میشود. کاهش ارتفاع دیسک موجب میشود مهره ها به یکدیگر نزدیک تر شوند و این نزدیک شدن مهره ها دو مشکل را ایجاد میکند.

یکی اینکه سوراخ یا دهانه ای که بین دو مهره مجاور هم و در دو طرف آنها قرار دارد تنگ میشود. این دهانه ها محل خروج ریشه های عصبی از نخاع هستند. پس به این اعصاب فشار وارد میشود. مشکل دیگر اینست که با نزدیکتر شدن مهره ها به هم فشار بیشتری به مفاصل بین مهره ها وارد میشود که آنهم به نوبه خود موجب آرتروز و سائیدگی مفصل میشود.

علائم تنگی کانال نخاعی

درد سوزاننده در باسن و اندام های تحتانی. این احساس درد و سوزش بر اثر همان فشاری است که روی ریشه های عصبی وارد میشود. وقتی اعصابی که در حال خروج از نخاع و رفتن به اندام تحتانی هستند فشرده میشوند درد در محلی احساس میشود که آن اعصاب باید در نهایت به آنجا بروند. بطور مثال اگر عصبی که باید به پشت ساق رفته و حس آنجا را تامین کند تحت فشار قرار گیرد درد در پشت ساق احساس میشود.

احساس گزگز و سوزن سوزن شدن در باسن و ساق پا. این مشکل هم بر اثر فشار به اعصاب ایجاد میشود

ضعیف شدن عضلات ساق. وقتی فشار به عصب بیشتر میشود کارکرد حرکتی عصب هم مختل میشود. عضلاتی که آن عصب به آنها میرسد ضعیف میشوند و فرد احساس ضعف و سنگینی در هر دو اندام تحتانی میکند. ممکن است بیمار کلاً توانایی بالا آوردن مچ پایش را از دست بدهد و موقع راه رفتن پایش را روی زمین بکشد.

درمان تنگی کانال نخاعی

اغلب مبتلایان به تنگی های نسبی کانال نخاعی ،خصوصا در صورتیکه زود تشخیص داده شوند ، بوسیله روش های غیر جراحی قابل درمانند اما در موادی که علائم پیشرفته ای وجود داشته باشند ،امکان نیاز به جراحی بیشتر خواهد بود.

برای دارودرمانی ، می توان ازداروهای ضدالتهابی غیر استروئیدی مثل بروفن ، ناپرکسن ، سلبرکس ،ایندومتاسین و نیز مسکن های موضعی استفاده کرد . شل کننده های عضلانی مثل متوکاربامول نیز مجازند اما مگر در موارد خاص و بصورت محدود ،مصرف کورتون ها را پیشنهاد نمی کنیم .

تزریقات موضعی کورتون ، که توسط برخی افراد پیشنهاد می شود ،فقط در موارد خاصی مؤثر بوده و برای تمام بیماران پیشنهاد نمی شود .

بخاطر داشته باشید که برطرف شدن درد ، به هرقیمت ، هدف اصلی درمان در این بیماران نیست . در فیزیولوژی بدن ، درد یک مکانیسم هشدار دهنده ی

مهم است و بمعنی وجود یک مشکل زمینه ای می باشد ، بهمبن دلیل برطرف کردن ، بدون حل مشکل اصلی میتواند در درازمدت فاجعه آمیز باشد ، چرا که

موجب پیشرفت بدون سر و صدای بیماری زمینه ای خواهد شد .

علت و درمان تنگی کانال نخاعی

چگونگی ایجاد تنگی کانال نخاع کمر

تنگ شدن کانال نخاع به علت رشد استخوان و بافت های دیگر به داخل این کانال است و این رشد بافت های اضافی جزئی از روند پیری و مسن شدن است. در حقیقت این بیماری معمولاً در افراد بالای ۶۰-۵۰ سال دیده میشود. در مرد و زن شیوع یکسانی دارد ولی معمولاً در خانم ها با علائم بیشتری بروز کرده و بیشتر نیاز به درمان پیدا می کند.

 شروع این بیماری با پیر شدن دیسک بین مهره ای است. با افزایش سن، دیسک بین مهره ای محتوای آب خود را از دست داده و چروکیده و کوچک میشود. کاهش ارتفاع دیسک موجب میشود مهره ها به یکدیگر نزدیک تر شوند و این نزدیک شدن مهره ها دو مشکل را ایجاد می کند.

یکی اینکه سوراخ یا دهانه ای که بین دو مهره مجاور هم و در دو طرف آنها قرار دارد تنگ میشود. این دهانه ها محل خروج ریشه های عصبی از نخاع هستند. پس به این اعصاب فشار وارد میشود. مشکل دیگر اینست که با نزدیکتر شدن مهره ها به هم فشار بیشتری به مفاصل بین مهره ها وارد میشود که آنهم به نوبه خود موجب آرتروز و سائیدگی مفصل می شود.

درمان بدون جراحی تنگی کانال نخاعی

گرچه این درمان ها فضای مورد نیاز عصب را برای آن بیشتر نمی کنند ولی بسیاری از بیماران با این درمان ها احساس راحتی بیشتر می کنند. مهمترین آنها عبارتند از :

فیزیوتراپی : شامل انجام نرمش هایی برای افزایش قدرت انعطاف ستون مهره و افزایش قدرت عضلات شکم و عضلات اطراف ستون مهره

کشش ستون مهره : تاثیر آن در افراد مختلف متفاوت است و همه به آن عقیده ندارند

دارو های ضد التهاب : مثل بروفن با کاهش التهاب در اطراف عصب می توانند شدت علائم را کاهش دهند.

تزریق کورتیکوستروئید : با تزریق این داروها در اطراف نخاع به توسط پزشک معالج ممکن است التهاب کاهش پیدا کرده و درد و علائم حسی کمتر شوند.

طب سوزنی : ممکن است در بعضی افراد درد و علائم را کاهش دهد.

مانیپولاسیون : ممکن است در بعضی افراد بتواند درد را کاهش دهد

 علت تنگ شدن کانال نخاعی

 ضخیم شدن لیگامانهای داخل کانال

برجسته شدن یا بیرون زدگی دیسک ها به داخل کانال

ایجاد خارهای استخوانی در داخل کانال

شکستگی مهره ها

تغییر در مفاصل کنار مهره های

در بعضی بیماران فضای داخل کانال بصورت مادرزادی تنگ تر از حالت عادی است این افراد بیشتر از بقیه در معرض ایجاد علائم تنگی کانال می باشند.

بیمارانی که دچار لغزندگی مهره ها یا انحراف ستون فقرات هستند بیشتر از بقیه در معرض خطر ایجاد تنگی کانال هستند.

علت تنگی کانال نخاعی در کمر و ستون فقرات

علت تنگ شدن نخاع در کمر

تنگ شدن کانال نخاع به علت رشد استخوان و بافت های دیگر به داخل این کانال است و این رشد بافت های اضافی جزئی از روند پیری و مسن شدن است. در حقیقت این بیماری معمولاً در افراد بالای ۶۰-۵۰ سال دیده می شود. در مرد و زن شیوع یکسانی دارد ولی معمولاً در خانم ها با علائم بیشتری بروز کرده و بیشتر نیاز به درمان پیدا می کند.

هر مفصلی که سائیده می شود شروع به ساختن استخوان های اضافه در اطراف خود می کند. همچنین لیگامان های اطراف مفصل هم کلفت تر می شوند. مفاصل بین مهره ای هم همین کار را می کنند. این استخوان های اضافی و لیگامان های کلفت شده هم دهانه بین مهره ای و هم کانال نخاع را تنگ تر می کند. مجموعه این عوامل موجب افزایش فشار بر روی ریشه های عصبی می شوند که در حال خروج از نخاع هستند. در بعضی افراد کانال نخاعی بصورت مادرزادی تنگ است. این وضعیت در مردان بیشتر دیده می شود و علائم آن معمولاً در سنین ۵۰-۳۰ سالگی بروز می کند.

علت تنگ شدن نخاع در ستون فقرات

یکی از علل شایع کمردرد تنگی کانال نخاعی است.

تنگی کانال نخاعی بیماری افراد میانسال و مسن است.

نخاع در درون کانال استخوانی قرار دارد که از پشت سر هم قرار گرفتن مهره ها تشکیل شده است. اگر به دلایلی این کانال تنگ شود فضای مورد نیاز نخاع کم شده و به آن فشار وارد می شود. این فشار همچنین به اعصابی که از نخاع خارج شده و به اندام تحتانی می رود وارد گشته که موجب بروز علائم بیماری می شود.

کانال نخاعی در هر قسمتی از مسیر خود می تواند تنگ شود. این تنگی در ستون فقرات گردنی و یا کمری علائم متفاوتی دارد.

راه های درمان ناهنجاری های اسکلتی عضلانی

 

 روش های درمان انواع ناهنجاری های اسکلتی عضلانی

  • درمان ها شامل درمان شغلی یا فیزیکی
  • بکاربردن اسپلینت برای بی حرکت کردن مفصل درگیر جهت بهبودی بیماری
  • بکار بردن گرما وسرما
  • کاهش بار کاری و افزایش استراحت
  • کاهش استرس از طریق ریلسیشن و تکنیکهای بیو فیدبک
  • طب سوزنی و طب فشاری
  • تزریق با بی حس کننده ها یا ضد التهاب ها در داخل یا اطراف مناطق درد
  • تمرینات سلامتی و قوی ترشدن
  • حرکات کششی و مراقبتهای دستکاری ستون مهره ای و پیام های درمانی برای بیماران با فیبرو میالژی

درمان برای افزایش سطح سروتونین بدن و نرواپی نفرین ( نرو ترانسمیتری که خواب و درد و عملکرد سیستم ایمنی را تنظیم می کند) اغلب با دوز های کم تجویز می شود.

تمرین درمانی تخصصی بیماری های اسکلتی و عضلانی

بهترین روش درمان ناهنجاری های اسکلتی عضلانی

بهترین درمان دردهای عضلانی اسکلتی، درمان علت بوجود آورنده آن است.

تسکین دهنده های درد ممکن است در طول درمان استفاده شوند و پزشک شما ممکن است ضد دردهایی مثل استامینوفن ،ضدالتهاب های غیر استروییدی تجویز کند.