استفاده از جریان الکتریکی برای ایجاد ضایعه به منظور درمان درد از سال۱۹۳۱ از زمانی شروع شد که کریشنر از آن برای درمان نورآلرژی تری ژمینال استفاده کرد. در سال ۱۹۶۵ مولان جریان مستقیم الکتریکی را برای انجام کوردوتومی جانبی از طریق پوست برای درمان درد بدخیم یک طرفه بکار برد. سپس در همان سال روسوموف با تعدیل این روش، از امواج رادیویی (رادیو فرکانس) برای این درمان استفاده نمود و مشخص شد که امواج رادیویی باعث ایجاد ضایعات قابل پیش بینی تر و با محدوده مشخص تری می گردند.

چندین سال بعد،سوئیت و وپسیک، روش خود را برای تخریب گانگلیون گاسرین با امواج رادیویی جهت درمان نورآلژی تری ژمینال توضیح دادند.شیلی در سال ۱۹۷۵،استفاده از امواج رادیویی را برای تخریب شاخه داخلی برای درمان مفصل فاست کمری در برخی از بیماران گزارش داد.ابداع یک الکترود کم قطر(شماره ۲۲) دارای پایش دما توسط اسلاتر و مهتا در سال ۱۹۸۱ سبب افزایش ایمنی روش های امواج رادیویی گردید. از این زمان بسیاری از پزشکان درد،استفاده از امواج رادیویی را شروع نمودند. همچنین بهبود کیفیت تصاویر فلوروسکپی نیز در استفاده گسترده امواج رادیویی دخیل بوده است. اسلاتر و همکارانش،یک نوع اصلاح شده از امواج رادیویی معمولی را ابداع کردند که همان میزان انرژی امواج رادیویی معمولی را استفاده می کند،اما وقفه های موجود در آن امکان پخش حرارت ایجاد شده را توسط جریان خون یا انتقال حرارتی فراهم می سازد.

این روش درمان درد بنام امواج رادیویی پالسی نامیده شده و ادعا می شود که خاصیت تخریب کنندگی ندارد. تاکنون گزارشی مبنی بر بروز ضایعه حسی یا حرکتی با این روش گزارش نشده است.

جریان امواج رادیویی

جریان امواج رادیویی توسط یک ژنراتور و مولد امواج رادیویی ایجاد می شود و این جریان از طریق یک الکترودی به بافت می رسد که تمام طول آن به غیر از نوک الکترود، که غیر عایق بوده، قسمت فعال الکترود است.جریان امواج رادیویی از نوک الکترود به سوی صفحه اتصال به زمین که روی بازو یا پای بیمار قرار گرفته، هدایت شده و از این صفحه به سمت مولد امواج رادیویی برمی گردد.جریان امواج رادیویی در بافت جاری شده و سبب ایجاد یک میدان الکتریکی می شود.این میدان الکتریکی سبب اعمال یک نیروی الکتریکی بر یون های الکترولیت های بافتی شده و باعث نوسان آنها با سرعت بسیار زیاد(۳۰۰ هزار بار در ثانیه) می گردد. این امر موجب اصطکاک یونی در آن بافت و تولید گرما می شود.

اندازه ضایعه

اندازه ضایعات نه تنها به قطر الکترود و طول نوک عایق(فعال) آن بستگی دارد،بلکه وابسته به دمای نوک آن می باشد. ضایعه ناشی از امواج رادیویی،فراتر از نوک الکترود نمی رود،اما به صورت شعاعی در اطراف نوک فعال الکترود بوده و به شکل بیضوی می باشد. براساس این مشاهدات پیشنهاد می شود که بهترین محل قراردادن نوک الکترود برای درمان درد به موازات عضو هدف است. هنگامی که بعد از حدود ۲۰ تا ۴۰ ثانیه به دمای تعادل رسیده می شود،اندازه ضایعه افزایش بیشتری پیدا نمی کند. به هرحال بعضی متغیرها مانند اثر جریان خون و انتقال حرارتی بافت ممکن است روی اندازه ضایعه و درمان درد موثر بوده، اما تاثیر آن قابل پیش بینی نمی باشد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


*



کلینیک طب فیزیکی و فیزیوتراپی امید
آدرس کلینیک دیباجی: خیابان پاسداران، خیابان شهید کلاهدوز (دولت)، دیباجی جنوبی، روبروی سنجابی، پلاک ۱۷

آدرس کلینیک مطهری: خیابانَ ولیعصر، نرسیده به استاد مطهری، کوچه شهید حسینی راد (افتخار سابق)،پلاک ۳۴، طبقه همکف

-





آدرس کلینیک دیباجی:

تهران،خیابان پاسداران، خیابان شهید کلاهدوز (دولت)، دیباجی جنوبی، روبروی سنجابی، پلاک 17


مشاوره رایگان از طریق تلگرام 09107803155

آدرس کلینیک مطهری:

آدرس کلینیک مطهری:
تهران، خیابان ولیعصر، نرسیده به استاد مطهری، کوچه شهید حسینی راد « کوچه افتخار سابق»،پلاک 34، طبقه همکف


آمار بازدید